„við erum fokking skúli, hvað ætlar þú að gera í því?"

Það er, merkilegt nokk, sól.
7. maí 2007 | 14:41
Og þegar ég gekk út af skemmtistaðnum í morgunsárið nú um helgina var bjart, og fuglarnir sungu. Ég er þar af leiðandi prýðilega stemmdur. Enda eru hlutirnir almennt á réttri leið. Eitt (1) skref í einu. Í átt að ljósinu.
Comment ( 0 )
Að skrifa pistil.
4. maí 2007 | 14:47
Ágætu lesendur. Eins og við öll vitum er verkefni dagsins að rita hér pistil, pistil sem að öllu óbreyttu ætti að vera á bilinu þrjú- til fjögurhundruð (300-400) orð. Hinn fáfróði, besserwisserinn, plebbinn, myndi ef til vill fá þetta að viðfangsefni og hnussa í fyrirlitningu: Hrista hausinn og segja: “Hah! Pistill! Það getur nú ekki verið mikið mál!” Já, en þessi orð myndu einungis endurspegla fáfræði hans, því eins og ég mun sýna fram á er það að skapa og síðast en ekki síst rita, festa á blað, negla svart á hvítu góðan pistil meira en að segja/skrifa það. Hið fyrsta sem prýða þarf góðan pistil er svokallaður formáli eða inngangur. Ef glöggur lesandi hugsar/lítur nú eilítið til baka gerir hann sér fljótt grein fyrir að það er einmitt það sem ég var að enda við að skrifa og hann að lesa (í mismunandi tímavíddum þó, athugið það, lítið til þess). Þessi kafli pistilsins ætti á skýran og afdráttarlausan hátt að skilgreina efni, ætlun og tilgang pistilsins. Ef við höldum síðan dýpra inn í pistilinn þyrftum við að finna nokkurskonar millikafla eða meginmál. Þar fer síðan meginröksemdarfærslan (samanber meginmál) og umræðan fram. Í þessum pistli mundi sá kafli vera einhversstaðar hér, innan um orð eins og “Hnitmiðaður” og “Athyglisverður” og “Intellektúal.” Nema að í góðum pistli væri aldrei orð eins og “Intellektúal,” því það er að sjálfsögðu sletta, og góður pistill þarf og á að vera á góðri og kjarnyrtri íslensku. Tekið skal fram að notkun orðsins hér er með ráðum gerð, og skal hafa fordæmisgildi. Að síðustu skal svo draga fram aðalatriði og aðalpunkta pistilsins og komast að svo magnaðri niðurstöðu í lokin, og svo ótrúlega hnyttinni jafnvel, þó innan ákveðinna marka, að þeir sem meðtaka snilldina með augnbotnum sínum vita ekki hvaðan á þá stendur veðrið. Í beinu framhaldi af því skal þá ekki taka lokahnykk sem þennan til fyrirmyndar: “Það er suðaustan átt með örlítilli rigningu: Styttir upp er nær dregur.” Góðar stundir. [Þessi texti birtist áður á panama.is föstudaginn 4.maí.]
Comment ( 0 )
Að fara úr fötunum.
2. maí 2007 | 14:02
Ég þekki mann sem finnst gaman að fara úr fötunum. Sérstaklega þegar hann er örlítið við skál, hefur fengið sér aðeins í aðra tána. Þessi athöfn, þ.e. að fara úr fötunum, birtist nær undantekningarlaust hjá honum sem ákveðið ferli. Fyrst fer hann úr að ofan. Síðan fer hann úr buxunum. Síðan fer hann úr nærbuxunum. Einhversstaðar inni í þessu ferli, á óskilgreindum og sennilega óskilgreinanlegum tímapunkti, fer hann úr sokkunum. Sjálfur er ég frekar spéhræddur maður. Hins vegar var ég eitt sinn staddur með þessum umrædda manni á tilteknu hóteli úti á landi, en þá vorum við báðir upp við skál og með eitthvað í tánni. Til að gera mjög langa sögu tiltölulega stutta endaði kvöldið eða nóttin á að við hlupum báðir naktir um ganga þessa téða og ónafngreinda hótels. Og ég upplifði það draumkennda frelsi og þá tæru gleði sem fylgir því að fara úr fötunum. Og hlaupa um. Og bregða hótelþernum. Sjáið til. Við höfum oft heyrt talað um líkamann sem musteri sálarinnar. Staður, eða fyrirbæri, þar sem sálin dvelst. Ergo, líkaminn er í raun ekkert nema hylki utan um sálina. Og, þar af leiðandi, aftur ergo, eru föt ekkert annað en hylki utan um líkamann. Þessi bælda þrá þessa manns er því ekkert annað en eðlileg löngun til að svipta sig hylki, eða jafnvel hylkjum, og komast um leið nær sínum innsta kjarna, guðdómnum, sálinni. Nektarnýlendur, strípihneigð og önnur fyrirbæri sem fela í sér að svipta sig fötum eru þannig sjálfsögð framlenging á eilífri leit mannskepnunnar að einhverju æðra. Þannig að næst þegar fulli gaurinn í partíinu hoppar nakinn ofan í heita pottinn eða fulla stelpan sýnir á sér brjóstin fyrir superman.is skulum ekki setja upp hneykslunarsvip og segja “Díses,” heldur brosa sátt út í annað og seilast í buxnaklaufina. [Þessi texti birtist áður á panama.is þann 30. apríl síðastliðinn.]
Comment ( 0 )
Föstudagskvöld:
27. apríl 2007 | 17:51
Eða, til að orða það öðruvísi: Föstudagskvöld.
Comment ( 0 )
Miðvikudagseftirmiðdegi (og alvarleg fráhvarfseinkenni frá ritgerðarskrifum og almennri akademíu. Enda alveg að koma maí).
25. apríl 2007 | 16:04
Pólitík. Eigum við að ræða það aðeins? Nei, klárlega ekki. Við förum ekki að ræða pólitík per se hér, á þessum vettvangi. Það væri fáránlegt, og raunar beinlínis rangt. Hins vegar langar mig að koma með smá athugasemd varðandi nútímann sem heild. Sem, ipso facto, tekur til pólitíkur. En það er aðeins vegna þess að pólitík er hluti af samfélagi okkar og heimsmynd: Ekki út af neinu öðru. Semsagt: Ímynd skiptir höfuðmáli á þessum síðustu, verstu, og póstmódernísku tímum. Og téða ímynd (sem er auðvitað ekkert annað en órætt samansafn af óræðum táknum) greinum við ekki öðruvísi en gegnum miðlana sem gegnsýra umhverfi okkar og í fjölmörgum tilfellum okkur sjálf. "This principle argues that in contemporary global society, wherein technological communication has created an excessive proliferation of meaning, the self-referentiality of meaning has prompted [...] a world where meaning has been effaced, reducing society to an opaque mass, where the real has been reduced to self-referential signs of its existence." "For example, a viewer watching pornography begins to live in the non-existent world of the pornography, and even though the pornography is not an accurate depiction of sex, for the viewer, the reality of "sex" becomes something non-existent. Some examples are simpler: the McDonald's "M" arches create a world with the promise of endless amounts of identical food, when in "reality" the "M" represents nothing, and the food produced is neither identical nor infinite." Þessi textabrot hér að ofan, sem nota bene eru á ensku, kópí-peistaði ég af Wikipediu. Sem er athyglisvert í ljósi umræðunnar sem ég er að reyna að láta eiga sér stað hérna um leið og ég er að grafa undan henni. En það er önnur saga. Það sem ég vildi sagt hafa er að ímynd, hversu óáþreifanleg eða óraunveruleg sem hún er, má engu að síður skapa. Og þetta sköpunarverk getur ýmist verið Slæmt Gott Eða geðveikt.
Comment ( 0 )
Mánudagsmorgunn.
23. apríl 2007 | 10:28
Þetta er erfiður mánudagur. Óvenjulega erfiður. Hugsanlega tengist það óhóflega óhóflegu líferni mínu undanfarna daga: Hugsanlega. En það er erfitt að vera viss. Af og til, sérstaklega þegar ég er jafn ónýtur og meyr og ég er núna, grípur mig sterk löngun til að hjálpa öðru fólki: Að deila með því flestu sem er gott í mínu lífi. Að fólk eigi, eignist hluttekningu í því sem mér finnst gott, skemmtilegt og/eða fallegt. Á degi sem þessum er þetta sérstaklega, sérlega viðeigandi. Þarafleiðandi: Þetta. Ennfremur fylgir þessum pistli eftirfarandi listi (hvorki tæmandi né í neinni sérstakri röð) yfir lögin sem ég er að hlusta mest á í augnablikinu, akkúrat núna: Tindersticks - Until the morning comes Tindersticks - Another night in Tindersticks - Travelling light MSTRKRFT - Neon nights Incubus - Anna Molly Death from Above 1979 - Dead womb Justin Timberlake - Futuresex/Lovesounds Charlotte Gainsbourg - af607105 The Go! Team - Junior Kickstart Framlag Búlgaríu í Evróvisjón 2007 - Voda Og: Nafn: Haukur Örn Hauksson Drykkur: Óáfengur Kók, áfengur Viskí, helst Jack. Staða: Starfsmaður Kapital Uppáhalds hljómsveit: Kjánaleg spurning. Ómögulegt og ósanngjarnt að nefna eina. Topp fimm (5), ekki í neinni sérstakri röð, akkúrat núna: 1. Strokes 2. Muse 3. Nick Cave and the Bad Seeds 4. Turin Brakes 5. Death from Above 1979 Uppáhalds kvikmynd: Kjánaleg spurning. Ómögulegt og ósanngjarnt að nefna eina. Topp fimm (5), ekki í neinni sérstakri röð, akkúrat núna: 1. Fight Club 2. American Psycho 3. Fear and Loathing in Las Vegas 4. Sin City 5. X-Men 2 Uppáhalds sjónvarpsþáttur: Kjánaleg spurning. Ómögulegt og ósanngjarnt að nefna einn. Topp fimm (5), ekki í neinni sérstakri röð, akkúrat núna: 1. Venture Bros. 2. Heroes 3. Lost 4. 24 5. Prison Break Kynhneigð: Kjánaleg spurning. Ómögulegt og ósanngjarnt að nefna...ég meina Gagn. Ég vona, innilega og af öllu hjarta, að þið njótið.
Comment ( 0 )
Að láta hverjum degi nægja sína. (Sársauki nr.2).
16. apríl 2007 | 16:22
"Ái," var það næstfyrsta sem flaug í gegnum hausinn á mér þegar ég vaknaði í sófanum í vinnunni nú á sunnudaginn. Það fyrsta var gríðarlegur sársauki. Raunar flæddi sársauki ekki í gegnum allt höfuðið á mér, eins og venja er þegar þynnka lætur á sér kræla. Nei, sársaukinn sameinaðist, kjarnaðist í einum ákveðnum punkti á höfðinu á mér: Hægra gagnauganu. Ég sá fyrir mér fund sem líkami minn hélt á meðan ég svaf, þar sem allir líkamspartar voru samankomnir. Fundarstjóri, sennilega lifrin, steig í pontu og sagði: "Félagar, bræður, Haukur er búinn að vera að skíta á sig. Hann er búinn að drekka eins og svín og það er komið að skuldadögum." Og hægra gagnaugað réttir og hönd og segir mærðarlega: "Ég skal taka þetta á mig." Ergo, púkarnir með borvélarnar, sleggjurnar og þyrnikórónurnar tóku sér allir stöðu á hægra gagnauganu og hófust handa með samstilltu átaki á sama andartaki og ég rumskaði. En þá er ekki öll sagan sögð. Sjáið til, kvöldið áður stóð ég eins og svo oft áður efst í stiganum á Ellefunni (11) og hugðist hefja óhjákvæmilega niðurför mína. Téður stigi er, eins og sum okkar kannast við, afskaplega stórhættulegur. Þegar ég hugsa út í það er hann næst-hættulegasta fyrirbæri lífi og limum djammara á Stór-Reykjavíkursvæðinu, á eftir stiganum á Prikinu, auðvitað. Stiginn á Ellefunni (11) er í fyrsta lagi klárlega afar brattur, það gefur augaleið, en rúsínan í pylsuendanum er hversu lítil þrepin eru: Þau eru sennilega svona helmingi (1/2) minni og mjórri en þrep á venjulegum stiga. En semsagt, ég stóð efst í þessum stiga og hugsaði: "Ókei, þessi stigi er svínslega svínslegur, en í kvöld er hann enn svínslegri en venjulega sökum þess að það er hellirigning og þessi mjóu bröttu þrep eru þar af leiðandi fáránlega sleip. Ég, Haukur Örn Hauksson, verð að fara mjög varlega." Og ég hóf niðurför mína varlega og beitti um leið trikkinu við að fara niður stigann á Ellefunni (11). Þetta trikk felst í því að stíga varlega niður á annað eða þriðja þrepið, halla þér fram, og rétta um leið út hendina með lófann fram. Þegar þú stígur fram færistu úr stað, líkaminn færist áfram, og um leið hendin á þér. Þegar þú klárar skrefið lendir hendin á þér á veggnum sem er fyrir ofan stigann, og þér er borgið. Eða ætti að vera það. Hins vegar vildi svo til nú á laugardaginn að á sama andartaki og ég var að halla mér fram og hendin var nokkra sentimetra frá veggnum, rann ég til. Raunar missti ég fullkomlega jafnvægið, og þar sem að ég var á leið framávið eina stundina en afturábak hina, eins og hendi væri veifað, var náðarfall mitt gríðarlega harkalegt. Sennilega er réttast að segja að þyngdaraflið og eðlifræðilegir kraftar hafi klesst mér niður í skítugan og blautan stigann á mjög svipaðan hátt og Kristi var þrýst á krossinn forðum daga. Ég lenti ennfremur óhemju illa, eða einungis á rifbeinunum í vinstri síðunni á mér. Síðan fylgdi restin af líkamanum á eftir. Af þessu leiddi að þegar ég vaknaði umtalaðan sunnudag einskorðaðist gríðarlegur sársaukinn ekki við hægra gagnaugað á mér, heldur fann ég einnig gríðarlega mikið til í allri vinstri síðunni, þá sérstaklega rifbeinunum. Af þessu leiddi að ég kvaldist, mikið, í hvert sinn sem að ég dró andann. Eftir að hafa legið í sófanum í drjúga stund og þjáðst reis ég á fætur. Við þá athöfn magnaðist sársaukinn um helming (200%), og að mér sótti töluverður svimi og vanlíðan. Ég hugsaði með sjálfum mér: "Þetta er yfirgengileg raun." Ég er ekki að ljúga, þetta er án gríns það sem ég hugsaði. Og strax á eftir því: "Hólí fokk, ég verð að komast héðan og í öruggt skjól þar sem ég get gert ekki neitt." Og er ég staulaðist út af vinnustað mínum, með augun pírð af sársauka, bað ég til Guðs. Ég bað: "Góði Guð, ekki láta mig hitta neinn á leiðinni heim. Mér líður hreint ekki vel, og þá er lítið sagt og talað undir rós, minn kæri. Vinsamlegast stuðlaðu að því að ég hitti ekki neinn á heimferð minni, þar sem ég er gjörsamlega ófær um að eiga eðlileg samskipti við nokkra manneskju. Og ef ég þarf nauðsynlega að hitta einhvern, láttu það þá vera einhvern sem ég þekki mjög vel, svo ég geti sagt hreint út að ég sé of hellaður til að tala við viðkomandi: Ekki láta það vera eina af þeim manneskjum sem ég á óræð eða undarleg tengsl við. Small-talk væri mér fullkomlega óbærilegt á þessari stundu." Og ef þið þekkið Guð, eins og ég geri, ef þið áttið ykkur á hvernig heimurinn virkar, eins og ég geri, getiði sennilega getið ykkur til hvað gerðist örskömmu síðar.
Comment ( 0 )
Föstudagur.
13. apríl 2007 | 16:40
Eins og glöggir og reglulegir lesendur þessarar síðu hafa sennilega löngu áttað sig á rita ég jafnt og þétt, og ávallt, föstudagspistlana á þessa síðu. “Þú tekur föstudagspistlana,” sagði elskulegur og glæsilegur ritstjóri þessarar síðu við mig einhverntímann i fyrndinni. “Þú ert svona föstudagsmaður,” bætti hann svo við. Sem ég hef í sjálfu sér enga hugmynd um hvað þýðir. Í öllu falli er sennilega kominn tími á erkitýpískan föstudagspistil. Það er að segja: Föstudagspistil sem hefur að gera með og fjallar á beinskeyttan hátt um föstudaga almennt og kafar jafnframt djúpt inn í fyrirbærið “Föstudagur/dagar,” rannsakar innsta eðli þess og gerir heiðarlega tilraun til að draga ekkert undan, hopar hvergi. Eða eins og heimsþekkti mannfræðingurinn, heimspekingurinn og eðlisfræðingurinn Adolf Horchemheimer orðaði það: “Föstudagar eru sólarupprás vikudagana. Þeir eru vor. Þeir eru von.” (1) Þess vegna, það er að segja, ef við lítum til eðlis þessa pistils, er ef til vill einkennilega eða jafnvel sérlega viðeigandi að pistill þessi sé ritaður beinlínis á föstudegi. Sjáið til: Pistlar hér á Panama eru nefnilega að jafnaði, raunar ávallt, ritaðir daginn áður og skilað inn daginn áður. Þetta er semsagt ekki raunin nú, hér, á þessum tímapunkti. Ástæðurnar fyrir þessu eruyfirgripsmiklar, og flóknar, og hverfast sennilega einhvernveginn í kringum það að ég er í nákvæmlega sömu fötum og ég var í í gær. Og ég svaf í þeim. En það er önnur saga. Eða eins og Horchemheimer orðaði það: “Það er önnur saga, annar föstudagur, föstudagur sem hangir í sjóndeildarhringnum eins og glitrandi rós. Eða stjarna.” (2) Ég er frekar sáttur við þennan pistil, frekar mjög reyndar, og ég vil enda hann á, mér finnst afskaplega viðeigandi að enda hann á eftirfarandi tilvitnun í títtnefndan Horchemheimer: “Við sjáum föstudaginn koma úr djúpinu, og við andvörpum af létti, því við höfum beðið eftir honum lengi, lengi. Hann er svarið: Hann er í senn upphaf og endir.” (3) 1 Adolf Horchemheimer: Föstudagar eru sólarupprás vikudagana. Þeir eru vor. Þeir eru von, bls. 347 2 Adolf Horchemheimer: Föstudagar eru sólarupprás vikudagana. Þeir eru vor. Þeir eru von, bls. 349 3 Adolf Horchemheimer: Föstudagar eru sólarupprás vikudagana. Þeir eru vor. Þeir eru von, bls. 350 [Eftirfarandi texti birtist áður á panama.is föstudaginn 13. apríl.]
Comment ( 0 )
Óeiginlegt uppgjör mitt við God bless America.
12. apríl 2007 | 10:43
Aðvörun/athugið: Hlutir í baksýnisspeglinum geta virst nær en þeir eru. Aðvörun/athugið: Brenndar brýr að baki þér eru oft nær þér en þú heldur. Ekki fara úr öskunni í ELDINN.
Comment ( 0 )
Varðandi breytingar (almennt).
4. apríl 2007 | 14:01
Í dag er miðvikudagur. Ekkert verður samt aftur. Í gær var þriðjudagur, sem er aldrei gott, en jafnframt varð ekkert samt aftur. Og svo framvegis. Fyrir, þú veist, tuttuguogsjö (27) dögum síðan var einhver dagur, segjum mánudagur (nenni ekki að fletta því upp) og eftir þann dag varð...rétt. Ekkert samt aftur. Dagar breyta hlutum.
Comment ( 0 )
Þriðjudagur og vonbrigði (sem er merkilega samhangandi kombó).
3. apríl 2007 | 14:14
Þá er ég þó ekki að tala um daginn í dag, sem er einungis aðallega undarlegur, ekki beinlínis fullur af vonbrigðum eða viðbjóði. Nei, ég á við síðasta laugardag, en þann tiltekna dag, á leiðinni í tvö (2) afmæli, varð ég skyndilega veikur. "Þetta getur ekki verið að gerast," hugsaði ég á meðan ég skalf úr kulda inni í vel kyntri stofunni hjá Gísla, og ég byrjaði að sturta í mig Viskíi, sem eins og flestir vita er allra meina bót. Allt kom fyrir ekki. Ergo, ég var kominn heim til mín klukkan hálftíu (21:30) á laugardegi, og ég klæddi mig í þykkustu peysu sem ég gat fundið, joggingbuxur, ullarsokka, og skreiddist undir sæng. Það er/var reyndar eitt (1) jákvætt við þetta fíaskó: Ég gat legið undir feldi og hugsað ráð mitt. Sem og ég gerði. Í beinu framhaldi af þessu eyddi ég miklum tíma einn (1) með sjálfum mér, og komst að því að ég er fínn gaur og það er frekar næs að hanga með mér. Ég er orðinn heilbrigður núna. Ég er mjög heilbrigður maður.
Comment ( 0 )
Panama - nánar tiltekið Panama City.
30. mars 2007 | 10:53
Ætli ég sé ekki tilneyddur að greina frá því, þar sem ég er nú einu (1) sinni einn (1) af hinum alræmdu panama.is pennum, að fyrir viku síðan var ég staddur í Bandaríkjunum, nánar tiltekið borg sem heitir Panama City. Þar flatmagaði ég aðallega í sólbaði með kaldan mjöð við höndina og fylgdist með ungum Bandaríkjamönnum verða gersamlega ofurölvi. Spring Break, sjáið til. Ég flatmagaði aðallega í sólbaði vegna þess að ég hætti mér takmarkað inn á skemmtistaði þessarar borgar, en fjarlægðin milli mín og téðra dansistaða var tilkomin vegna þess að sambandið milli mín og íbúa Hins Frjálsa Lands var og er ákaflega stirt. Það kastaðist almennt í kekki. Sem dæmi um kökk má nefna þegar ég stóð upp við barinn á afar vinsælum stað í Panama City og reyndi að ná athygli barþjónsins. Eftir ítrekaðar tilraunir til að hunsa mig leit barþjónninn með semningi á mig. “Yeah?” sagði hann dræmt. “Yeah, hi, how the fuck are you?” sagði ég og reyndi að vera hress. Ég segi alltaf “Fuck” eins mikið og ég get við Ameríkana. Mér er sagt að þeim finnist það kammó. Hipp og kúl. Ég glotti meira að segja stórkarlalega til barþjónsins, á máta sem ég ímyndaði mér að væri sjarmerandi og skemmtilegur. Hann svaraði mér ekki, heldur horfði spyrjandi á mig með fyrirlitningarsvip. “Jack Daniels on the fucking rocks,” flýtti ég mér að segja, í örvæntingarfullri tilraun til að rumpa þessari skelfilegu senu af. Um leið og ég sleppti orðinu, eða orðunum, var gripið þéttingsfast í handlegginn á mér. Það var að sjálfsögðu risavaxinn dyravörður. “You´re coming with me!” sagði hann hranalega og hóf að draga mig út af staðnum. “What seems to be the fucking problem here, sir?” spurði ég kurteisislega. “You are drunk sir!” æpti dyravörðurinn að mér um leið og hann hálf-bar mig út af staðnum. “Of course I am,” sagði ég undrandi, og bölvaði mér svo í hljóði fyrir að hafa gleymt að segja “fuck.” “We´ve got a problem here John!” æpti dyravörðurinn og bar þá samstundis að lögregluþjón, að sjálfsögðu með voldugt yfirvaraskegg og sólgleraugu. Lögregluþjónninn greip þéttingsfast í handlegginn sem dyravörðurinn hélt ekki þéttingsfast í og veifaði framan í mig handjárnum. Og hann æpti framan í mig: “Do you want to go to jail boy!?” Þar sem báðum þessum mönnum lá svo hátt rómur sýndist mér kurteisi að auka raddstyrk minn sömuleiðis, og ég básúnaði að þeim: “I´m just trying to have a fucking good time!” [Þetta skrípi birtist áður á www.panama.is föstudaginn 30. mars.]
Comment ( 0 )
Morgunsár.
28. mars 2007 | 14:04
Í morgun vaknaði ég. Þetta er sennilega ekkert nýtt. En í morgun (ég hef mjög sterka og pervetíska löngun til að skrifa morgun með tveimur (2) ennum (n))) vaknaði ég og vissi ekki hvar ég var. Í dágóðan tíma, sennilega alveg þrjár eða fjórar (3-4) sekúndur. Þetta er auðvitað ekkert einsdæmi (2+2=4, 2+2=4). Öll, eða í það minnsta flest, höfum við einhvern tíma lent í einhverju álíka. Að vakna einhversstaðar, til dæmis í ókunnugu húsi, og muna ekki, koma því ekki fyrir sig hvar maður er, eða, sem er eiginlega verra, að halda í svefnrofunum að maður sé heima hjá sér en opna síðan augun og átta sig síðan á að maður er einhversstaðar allt annarsstaðar: Hvar? Oft spilar áfengisneysla hér inn í, á hlut að máli. Fylgifiskur áfengisneyslu og staðfræðilegrar óvissu er svo auðvitað hver: Hver er þetta? Eða, til að orða það öðruvísi: Fokk, hvað í andskotanum heitir hann/hún aftur? Aftur, enn og aftur, eitthvað sem fólk kann að kannast við. Einstaka lesandi, kannski. Máski. Ef til vill. Ó djamm, við lofum þína guðsvoluðu guðaveigasvölun. En: Þegar ég vaknaði í morgun var ég heima hjá mér og hafði aldrei þessu vant ekki neytt áfengis kvöldið áður. Ég bara vissi ekki hvar ég var. Og ég var einn (1). Þannig að spurningin hver í andskotanum beindist ekki að einhverri annarri manneskju: Hún beindist að sjálfum mér. Það er að segja: Í þrjár til fjórar (3-4) sekúndur vissi ég ekki hver ég var. Þá er ég ekki að tala um hvað ég hét: Í þrjár til fjórar (3-4) sekúndur var minn innsti kjarni ekki til staðar sem staður. Sem, ef þið pælið í því, er ógnarlangur tími til að vita ekki hver maður er. Að vita ekki hver maður er töluvert undarlegt ástand. Og því er raunar vandlýst, því að í þessu limbói staðfræðilegrar og verufræðilegrar óvissu eru öll orð gegnsæ, óáþreifanleg fyrirbæri, soldið eins og T-1000 í Terminator tvö (2). Ég skal engu að síður segja eftirfarandi, nota þessi orð um þetta ástand, þessa reynslu: Þetta var undarlegt, vissulega, en ekki beinlínis óþægilegt. Því í þennan örskamma/gríðarlanga tíma var ég einhvernveginn afskaplega hreinn og ómengaður. Tær. Í þennan óræða tíma komst ég í snertingu við Guðdóminn og, get ég ímyndað mér, einhverskonar hugleiðslunirvanazenfestival. Sem aftur segir okkur að ég íþyngi sjálfum mér almennt óskaplega, eða jafnvel óumræðilega.
Comment ( 0 )
Varðandi heimkomu mína:
26. mars 2007 | 15:01
Ég er kominn aftur. Ameríkuferðalagi mínu er ekki hægt að lýsa með fáeinum orðum, og raunar tæplega orðum yfirhöfuð, þannig að ég held að ég láti það bara vera. Ég er skelfilega illa sofinn og langþreyttur og þunnur og ónýtur, og ég er í vinnunni: Ergo, téðu ferðalagi verða ekki gerð greinargóð orðaskil hér, á þessum vettvangi. Ekki í bili að minnsta kosti. Þar sem að orð hafa (eins og við öll vitum, að minnsta kosti innst inni) takmarkaðan mátt, eru endanlegir hlutir, má kannski summa þetta allt saman upp á annan hátt. Sem segir meira en mörg orð og meira en þúsund (1000) orð. Niðurhalið ÞESSU. (Jibbs ft. Chamillionaire, lagið King Kong. Við ráðleggjum að hækkað verði í viðtækjum).
Comment ( 0 )
Tími:
15. mars 2007 | 11:23
Akkúrat núna er ég í vinnunni, í tímaþröng. Ég er búinn að vera að horfa mikið á twentyfour (24) undanfarið, þannig að mér finnst það í góðu lagi, eiginlega bara frekar töff. Eftir ískyggilega stuttan tíma verð ég ekki lengur á landinu. Þetta er allt gott og blessað. Hlutirnir eru almennt að þróast í rétta átt. Þetta er allt á réttri leið. Eitt (1) skref í einu. Ef þið eigið eitthvað vantalað við mig getið þið a)beðið í smá tíma eða b)reynt að hringja í mig. Ef ég verð fullur þegar ég svara, ekki láta ykkur bregða. How y´all doing?
Comment ( 0 )
Kaflaskiptar svipmyndir/hugleiðingar úr/um líf/lífi mínu/mitt.
13. mars 2007 | 12:52
1. Rafmagnstækin í lífi mínu eru að verða batteríslaus. Appúl æpodinn minn og Sven Göran Eriksson síminn minn, til dæmis. Sjálfur er ég hins vegar endurhlaðinn og fullur af orku eftir athyglisverða daga. Undangengna. Ég er almennt frekar hress. 2. Um helgina gerðist ég gríðarlega menningarlegur og fór í leikhús, nánar tiltekið leikritið Killer Joe sem sýnt er á Litla sviði Borgarleikhússins. Ég mæli með því. Þegar ég gekk út úr leikhúsinu hugsaði ég tvennt (2): "Djöfull er Björn Thors ógeðslega hot," og, jafnframt, "djöfull langar mig í KFC." Ég las ekki bók um helgina, ekki heila, en ég gluggaði í nokkrar. Eini svarti menningarbletturinn á undangenginni helgi er að ég spilaði rosalega mikið af Pro Evolution Soccer sex (6) á sunnudaginn. Ég drakk mikið áfengi um helgina, en það er ekkert nýtt, og það er strangt til tekið alls ekki ómenningarlegt. 3. Eftir að kommentakerfið á þessari síðu hætti að virka fylltist ég örvæntingu og lífsleiða. Í fyrstu. Nú, núna, þessa dagana, þessa stundina, á þessu tímabili í mínu lífi, fæ ég djúpstæða og mikla fróun út úr óvirku kommentakerfinu. Vegna þess að: Nú (núna o.s.frv.) get ég ímyndað mér að fólk, herskarar dyggra lesenda þessarar síðu, barmi sér gríðarlega og reglulega yfir téðu óvirku kommentakerfi, að það/þeir leggi höfuð sitt oft sæmilega harkalega á lyklaborðin sín, loki iðulega augunum og dreymi stöðugt og áráttukennt um að setja inn komment, athugasemd, dreymi um að segja mér eitthvað. 4. "Segðu mér eitthvað," sagði hún. Hún krosslagði fæturna og seildist ofan í töskuna sína eftir einhverju. "Hvað erum við að tala um?" sagði ég, eiginlega ósjálfrátt. Ég var annars hugar. "Spurðu mig að einhverju," sagði hún og ég sá að hún var að ná sér í kveikjara og sígarettu. Ég spurði hana um það fyrsta sem mér datt í hug: "Hvar tanarðu þig?" "Sumarhús á Spáni eða Flórída," sagði hún og blés Salem lights reyk rólega frá sér, eiginlega blíðlega. Kvenlega einhvernveginn. Ég hafði miklar áhyggjur af hárinu á mér. Ég spurði hana að einhverju öðru, og hún svaraði einhverju, en á meðan var ég að reyna að sjá spegilmyndina mína í einhverjum af speglunum á veitinga/skemmtistaðnum, en það gekk illa, ég sá mér einungis bregða ógreinilega fyrir, svipmyndir, leiftur. Hún sagði eitthvað, ég sá varirnar á henni hreyfast, en ég heyrði það ekki. "Hm?" sagði ég, leit snöggt til hliðar, þóttist sjá mig útundan mér. Ég færði hendina að hárinu á mér, langaði til að snerta það, en þorði því ekki. "Ég sagði áttu eld." Hún hélt á nýrri sígarettu, spyrjandi. Ég leit á kveikjarann hennar, sem lá á borðinu hennar innan seilingar, leit á hana. Ég stakk hendinni ofan í vasann til að ná í kveikjarann minn. Ég færði logandi kveikjarann að munninum á henni, og í mjúkri birtunni var andlitið á henni eins og á styttu, hvítt, kalt. "Hvernig er hárið á mér?" spurði ég.
Comment ( 0 )
Skrípalæti, skrílslæti, strípihneigð.
6. mars 2007 | 13:11
Ég er ekki alveg með sjálfum mér. Ég hef svolítið verið að hanga með einhverjum öðrum. Undanfarnir dagar hafa verið frekar athyglisverðir. Síðasta vika fór að mestu í að vaka geðveikt mikið og ganga í gegnum undarleg sittúasjón. Föstudagurinn fór, annan föstudaginn í röð, í að gera ekki neitt. Ekki gott, og skrítið. Sérstaklega er þetta slæmt þar sem að ég reyni alltaf að bæta mér þetta, vinna þetta upp, á laugardögunum. Þarsíðasta laugardag hitti ég til dæmis Einar Baldvin og vinkonu hans (sem merkilegt nokk finnur ekki neina lykt) á Ellefunni (11). Þau voru örlítið við skál. Ég spjallaði stuttlega við Einar Baldvin. "Hæ!" sagði ég við Nara B. "Gefðu mér geðveikt mikið áfengi!" hrópaði Einar Baldvin þar sem hann gnæfði yfir mér eins og Skakki turninn í Písa. "Nei," sagði ég og þá fór hann á barinn. Bar þá að vinkonu Baldvins. "Hæ Haukur," sagði hún, og náði að bera bæði orðin fram mjög þvoglumælt. Svo sagði hún: "Ég finn enga lykt!" "Ég veit," sagði ég. "Þú ert soldið full." Þá gretti hún sig og sagði: "Mi mi mi mi mi," eins og hún væri að herma eftir mér. "Hafðu engar áhyggjur," sagði ég við hana. "Ég er hobbýlæknir, og ég kann óbrigðult ráð til að edrúa þig upp á nó tæm." "Hljómar vel, ókei," sagði hún. "Vertu grafkyrr," sagði ég. "Ekki hreyfa þig." Hún hætti að vagga mikið og fór að vagga lítið. Og ég sló hana utanundir um það bil eins fast og ég gat. Mér skilst að hún sé ekkert sérstaklega sátt við mig í dag, og sjálfur er ég ekki stoltur af þessu. Þetta er ekki líkt mér. Ég er ekki ofbeldishneigður maður. Núna á laugardaginn hljóp ég hins vegar meðal annars algerlega nakinn um ganga hótels í Hvalfirði. Ég gerði þetta í félagsskap við annan mann, sem einnig var nakinn, en ólíkt mér er hann haldinn gríðarlegri strípihneigð. Sjálfur er ég frekar spéhræddur. Ef til vill spilar ótakmarkað magn af ókeypis áfengi eitthvað þarna inn í. Kannski, ef til vill, máski. Þetta er ekki líkt mér. Og aldrei þessu vant vonast ég eftir sæmilega eðlilegri viku: Ég vil engin ævintýri eða skrípalæti. Þetta hefur eilitið að gera með það sem á undan er sagt, en aðallega hefur þetta að gera með hrottalega brútal ródtripp um God bless America að gera, en téð ródtripp nálgast allt að því ískyggilega hratt. Jesus Bobby.
Comment ( 0 )
Tilkynning, yfirlýsing.
2. mars 2007 | 12:57
Í fyrsta lagi: Sökum vírusa og server (e. þjónn) vandamála er ekki lengur hægt að kommenta á þessa síðu. Allt sem þið viljið segja við mig þurfið þið nú að segja feis 2 feis. Eða hringja í mig. Eða senda mér SMS. Eða Skæpa mig. Eða MSN-a mig. Í öðru lagi: Ég og Hjörtur (og fleiri) erum farnir að vinna á nýjum stað. Þessum hérna.
Comment ( 0 )
Játning (nr.347).
1. mars 2007 | 11:36
...Og þessi játning mín merkir ekkert, breytir engu. Ekkert kaþarsis, engin fróun, engu hefur verið áorkað. Ég féll á hnén og setti hendurnar beint út, lárétt, opnaði munninn, lokaði augunum, reigði höfuðið: Andlit mitt var samsíða himninum. Það var um það bil þá, í miðri gríðarlegri dramatík, sem ég lét rifa í annað augað og sá þetta (hressandi upphitun). Á endanum, að sjálfsögðu, galopnaði ég augun og himnarnir galopnuðust líka. Kaþarsis (Drottinn minn).
Comment ( 0 )
Þetta er að gerast.
28. febrúar 2007 | 15:10
Ég ætla að viðurkenna það strax: Ég hef byrjað að skrifa tvær (2) færslur hérna inn, ég hef hafið að tengja saman orð, en ég hef í hvorugt skiptið lokið verkinu: Sennilega (en hugsanlega ekki) vegna anna. Önnur færslan fjallaði um (þá) nýliðin veikindi mín og þakklæti mitt fyrir endurheimta heilsuna, hin hafði mun óljósara tópík, tesu, en virtist á mjög þokukenndan hátt snúast um síðasta búningsklefasessjon í Austurbæjarskóla, og þá helst hversu hratt hinn útúrhídroxíköttaði Silli Lax talaði, og ennfremur, og ekki síst, hversu fáránlega rauður maðurinn var í framan. Það var einhvernveginn athyglisvert að sjá hann standa fyrir framan spegil, eldrauðan í framan, eins og andlitið á honum hefði verið málað með rauðri málningu, og segja: "Maður er bara eins og jarðarber í framan." Ég get svo sem viðurkennt það núna: Báðar þessar færslur voru allt of væmnar. Undanfarið, undanfarna daga, hef ég nefnilega verið fáránlega væminn. Svo væminn, raunar, að í miðju væmnismjálminu þótti mér mikið meira en nóg um: Ég réði bara ekki við sjálfan mig. Nú myndi hugsanlega einhver segja að þetta kæmi ekki að sök, og væri kannski ekkert svo slæmt, vegna þess að ónýttur væmniskvóti minn væri orðinn geypilegur: Svo geypilegur að ef að við sæjum væmniskvóta minn fyrir okkur sem hrúgu af einhverju myndi sú hrúga ná út fyrir heiðhvolfið, og ef til vill langt upp í gufuhvolfið. Mér er alveg sama. Væmnishrúgan mín má mynda brú til tunglsins mín vegna: Ég hata væmni, hún er eitur í mínum beinum, og ég vil sem allra minnst með hana hafa. Sennilega vegna þess að þú ert að sturta kúlinu niður klósettið um leið og þú verður allur mjúkur/mjúk til augnanna og byrjar að opna munninn og leyfir væmninni (sem heldur til í gallblöðrunni) að gjósa fram. Væmnin er einn af mörgum andstæðingum (og andstæðum) kúlsins. Nú er ég ekki að tala um að vera einlægur eða tala frá hjartanu: Það er ekkert samasemmerki milli þess og að vera væminn og að stunda þess háttar iðju. Ég hef til dæmis áður talað um mikilvægi þess að vera hreinskilinn á þessum vettvangi, og ég ætla ekkert að bakka með það. Einlægni, hreinskilni og að tala frá hjartanu eru...ja, við skulum segja að þessi fyrirbæri og kúlið séu böddís, þau eiga svona samband, þú veist, sem er svona að segja "Bleeesssaður maður" þegar þau hittast á djamminu. Þau bjóða hvor öðru upp á drykk: En þau eru ekki "vinir," þannig séð. Þau eru meira samferðarmenn. Málið er bara að það ríkir mjög útbreiddur misskilningur um eigindi og innri tengsl þessara fyrirbæra, þetta er vandamál. Og ég get svo sem viðurkennt það núna: stundum veit ég ekki hvort ég á að gráta eða hlæja yfir þessu.
Comment ( 0 )