„við erum fokking skúli, hvað ætlar þú að gera í því?"

Það er, merkilegt nokk, sól.
7. maí 2007 | 14:41
Og þegar ég gekk út af skemmtistaðnum í morgunsárið nú um helgina var bjart, og fuglarnir sungu. Ég er þar af leiðandi prýðilega stemmdur. Enda eru hlutirnir almennt á réttri leið. Eitt (1) skref í einu. Í átt að ljósinu.
Comment ( 0 )
Að skrifa pistil.
4. maí 2007 | 14:47
Ágætu lesendur. Eins og við öll vitum er verkefni dagsins að rita hér pistil, pistil sem að öllu óbreyttu ætti að vera á bilinu þrjú- til fjögurhundruð (300-400) orð. Hinn fáfróði, besserwisserinn, plebbinn, myndi ef til vill fá þetta að viðfangsefni og hnussa í fyrirlitningu: Hrista hausinn og segja: “Hah! Pistill! Það getur nú ekki verið mikið mál!” Já, en þessi orð myndu einungis endurspegla fáfræði hans, því eins og ég mun sýna fram á er það að skapa og síðast en ekki síst rita, festa á blað, negla svart á hvítu góðan pistil meira en að segja/skrifa það. Hið fyrsta sem prýða þarf góðan pistil er svokallaður formáli eða inngangur. Ef glöggur lesandi hugsar/lítur nú eilítið til baka gerir hann sér fljótt grein fyrir að það er einmitt það sem ég var að enda við að skrifa og hann að lesa (í mismunandi tímavíddum þó, athugið það, lítið til þess). Þessi kafli pistilsins ætti á skýran og afdráttarlausan hátt að skilgreina efni, ætlun og tilgang pistilsins. Ef við höldum síðan dýpra inn í pistilinn þyrftum við að finna nokkurskonar millikafla eða meginmál. Þar fer síðan meginröksemdarfærslan (samanber meginmál) og umræðan fram. Í þessum pistli mundi sá kafli vera einhversstaðar hér, innan um orð eins og “Hnitmiðaður” og “Athyglisverður” og “Intellektúal.” Nema að í góðum pistli væri aldrei orð eins og “Intellektúal,” því það er að sjálfsögðu sletta, og góður pistill þarf og á að vera á góðri og kjarnyrtri íslensku. Tekið skal fram að notkun orðsins hér er með ráðum gerð, og skal hafa fordæmisgildi. Að síðustu skal svo draga fram aðalatriði og aðalpunkta pistilsins og komast að svo magnaðri niðurstöðu í lokin, og svo ótrúlega hnyttinni jafnvel, þó innan ákveðinna marka, að þeir sem meðtaka snilldina með augnbotnum sínum vita ekki hvaðan á þá stendur veðrið. Í beinu framhaldi af því skal þá ekki taka lokahnykk sem þennan til fyrirmyndar: “Það er suðaustan átt með örlítilli rigningu: Styttir upp er nær dregur.” Góðar stundir. [Þessi texti birtist áður á panama.is föstudaginn 4.maí.]
Comment ( 0 )
Að fara úr fötunum.
2. maí 2007 | 14:02
Ég þekki mann sem finnst gaman að fara úr fötunum. Sérstaklega þegar hann er örlítið við skál, hefur fengið sér aðeins í aðra tána. Þessi athöfn, þ.e. að fara úr fötunum, birtist nær undantekningarlaust hjá honum sem ákveðið ferli. Fyrst fer hann úr að ofan. Síðan fer hann úr buxunum. Síðan fer hann úr nærbuxunum. Einhversstaðar inni í þessu ferli, á óskilgreindum og sennilega óskilgreinanlegum tímapunkti, fer hann úr sokkunum. Sjálfur er ég frekar spéhræddur maður. Hins vegar var ég eitt sinn staddur með þessum umrædda manni á tilteknu hóteli úti á landi, en þá vorum við báðir upp við skál og með eitthvað í tánni. Til að gera mjög langa sögu tiltölulega stutta endaði kvöldið eða nóttin á að við hlupum báðir naktir um ganga þessa téða og ónafngreinda hótels. Og ég upplifði það draumkennda frelsi og þá tæru gleði sem fylgir því að fara úr fötunum. Og hlaupa um. Og bregða hótelþernum. Sjáið til. Við höfum oft heyrt talað um líkamann sem musteri sálarinnar. Staður, eða fyrirbæri, þar sem sálin dvelst. Ergo, líkaminn er í raun ekkert nema hylki utan um sálina. Og, þar af leiðandi, aftur ergo, eru föt ekkert annað en hylki utan um líkamann. Þessi bælda þrá þessa manns er því ekkert annað en eðlileg löngun til að svipta sig hylki, eða jafnvel hylkjum, og komast um leið nær sínum innsta kjarna, guðdómnum, sálinni. Nektarnýlendur, strípihneigð og önnur fyrirbæri sem fela í sér að svipta sig fötum eru þannig sjálfsögð framlenging á eilífri leit mannskepnunnar að einhverju æðra. Þannig að næst þegar fulli gaurinn í partíinu hoppar nakinn ofan í heita pottinn eða fulla stelpan sýnir á sér brjóstin fyrir superman.is skulum ekki setja upp hneykslunarsvip og segja “Díses,” heldur brosa sátt út í annað og seilast í buxnaklaufina. [Þessi texti birtist áður á panama.is þann 30. apríl síðastliðinn.]
Comment ( 0 )
Föstudagskvöld:
27. apríl 2007 | 17:51
Eða, til að orða það öðruvísi: Föstudagskvöld.
Comment ( 0 )
Miðvikudagseftirmiðdegi (og alvarleg fráhvarfseinkenni frá ritgerðarskrifum og almennri akademíu. Enda alveg að koma maí).
25. apríl 2007 | 16:04
Pólitík. Eigum við að ræða það aðeins? Nei, klárlega ekki. Við förum ekki að ræða pólitík per se hér, á þessum vettvangi. Það væri fáránlegt, og raunar beinlínis rangt. Hins vegar langar mig að koma með smá athugasemd varðandi nútímann sem heild. Sem, ipso facto, tekur til pólitíkur. En það er aðeins vegna þess að pólitík er hluti af samfélagi okkar og heimsmynd: Ekki út af neinu öðru. Semsagt: Ímynd skiptir höfuðmáli á þessum síðustu, verstu, og póstmódernísku tímum. Og téða ímynd (sem er auðvitað ekkert annað en órætt samansafn af óræðum táknum) greinum við ekki öðruvísi en gegnum miðlana sem gegnsýra umhverfi okkar og í fjölmörgum tilfellum okkur sjálf. "This principle argues that in contemporary global society, wherein technological communication has created an excessive proliferation of meaning, the self-referentiality of meaning has prompted [...] a world where meaning has been effaced, reducing society to an opaque mass, where the real has been reduced to self-referential signs of its existence." "For example, a viewer watching pornography begins to live in the non-existent world of the pornography, and even though the pornography is not an accurate depiction of sex, for the viewer, the reality of "sex" becomes something non-existent. Some examples are simpler: the McDonald's "M" arches create a world with the promise of endless amounts of identical food, when in "reality" the "M" represents nothing, and the food produced is neither identical nor infinite." Þessi textabrot hér að ofan, sem nota bene eru á ensku, kópí-peistaði ég af Wikipediu. Sem er athyglisvert í ljósi umræðunnar sem ég er að reyna að láta eiga sér stað hérna um leið og ég er að grafa undan henni. En það er önnur saga. Það sem ég vildi sagt hafa er að ímynd, hversu óáþreifanleg eða óraunveruleg sem hún er, má engu að síður skapa. Og þetta sköpunarverk getur ýmist verið Slæmt Gott Eða geðveikt.
Comment ( 0 )
Mánudagsmorgunn.
23. apríl 2007 | 10:28
Þetta er erfiður mánudagur. Óvenjulega erfiður. Hugsanlega tengist það óhóflega óhóflegu líferni mínu undanfarna daga: Hugsanlega. En það er erfitt að vera viss. Af og til, sérstaklega þegar ég er jafn ónýtur og meyr og ég er núna, grípur mig sterk löngun til að hjálpa öðru fólki: Að deila með því flestu sem er gott í mínu lífi. Að fólk eigi, eignist hluttekningu í því sem mér finnst gott, skemmtilegt og/eða fallegt. Á degi sem þessum er þetta sérstaklega, sérlega viðeigandi. Þarafleiðandi: Þetta. Ennfremur fylgir þessum pistli eftirfarandi listi (hvorki tæmandi né í neinni sérstakri röð) yfir lögin sem ég er að hlusta mest á í augnablikinu, akkúrat núna: Tindersticks - Until the morning comes Tindersticks - Another night in Tindersticks - Travelling light MSTRKRFT - Neon nights Incubus - Anna Molly Death from Above 1979 - Dead womb Justin Timberlake - Futuresex/Lovesounds Charlotte Gainsbourg - af607105 The Go! Team - Junior Kickstart Framlag Búlgaríu í Evróvisjón 2007 - Voda Og: Nafn: Haukur Örn Hauksson Drykkur: Óáfengur Kók, áfengur Viskí, helst Jack. Staða: Starfsmaður Kapital Uppáhalds hljómsveit: Kjánaleg spurning. Ómögulegt og ósanngjarnt að nefna eina. Topp fimm (5), ekki í neinni sérstakri röð, akkúrat núna: 1. Strokes 2. Muse 3. Nick Cave and the Bad Seeds 4. Turin Brakes 5. Death from Above 1979 Uppáhalds kvikmynd: Kjánaleg spurning. Ómögulegt og ósanngjarnt að nefna eina. Topp fimm (5), ekki í neinni sérstakri röð, akkúrat núna: 1. Fight Club 2. American Psycho 3. Fear and Loathing in Las Vegas 4. Sin City 5. X-Men 2 Uppáhalds sjónvarpsþáttur: Kjánaleg spurning. Ómögulegt og ósanngjarnt að nefna einn. Topp fimm (5), ekki í neinni sérstakri röð, akkúrat núna: 1. Venture Bros. 2. Heroes 3. Lost 4. 24 5. Prison Break Kynhneigð: Kjánaleg spurning. Ómögulegt og ósanngjarnt að nefna...ég meina Gagn. Ég vona, innilega og af öllu hjarta, að þið njótið.
Comment ( 0 )
Að láta hverjum degi nægja sína. (Sársauki nr.2).
16. apríl 2007 | 16:22
"Ái," var það næstfyrsta sem flaug í gegnum hausinn á mér þegar ég vaknaði í sófanum í vinnunni nú á sunnudaginn. Það fyrsta var gríðarlegur sársauki. Raunar flæddi sársauki ekki í gegnum allt höfuðið á mér, eins og venja er þegar þynnka lætur á sér kræla. Nei, sársaukinn sameinaðist, kjarnaðist í einum ákveðnum punkti á höfðinu á mér: Hægra gagnauganu. Ég sá fyrir mér fund sem líkami minn hélt á meðan ég svaf, þar sem allir líkamspartar voru samankomnir. Fundarstjóri, sennilega lifrin, steig í pontu og sagði: "Félagar, bræður, Haukur er búinn að vera að skíta á sig. Hann er búinn að drekka eins og svín og það er komið að skuldadögum." Og hægra gagnaugað réttir og hönd og segir mærðarlega: "Ég skal taka þetta á mig." Ergo, púkarnir með borvélarnar, sleggjurnar og þyrnikórónurnar tóku sér allir stöðu á hægra gagnauganu og hófust handa með samstilltu átaki á sama andartaki og ég rumskaði. En þá er ekki öll sagan sögð. Sjáið til, kvöldið áður stóð ég eins og svo oft áður efst í stiganum á Ellefunni (11) og hugðist hefja óhjákvæmilega niðurför mína. Téður stigi er, eins og sum okkar kannast við, afskaplega stórhættulegur. Þegar ég hugsa út í það er hann næst-hættulegasta fyrirbæri lífi og limum djammara á Stór-Reykjavíkursvæðinu, á eftir stiganum á Prikinu, auðvitað. Stiginn á Ellefunni (11) er í fyrsta lagi klárlega afar brattur, það gefur augaleið, en rúsínan í pylsuendanum er hversu lítil þrepin eru: Þau eru sennilega svona helmingi (1/2) minni og mjórri en þrep á venjulegum stiga. En semsagt, ég stóð efst í þessum stiga og hugsaði: "Ókei, þessi stigi er svínslega svínslegur, en í kvöld er hann enn svínslegri en venjulega sökum þess að það er hellirigning og þessi mjóu bröttu þrep eru þar af leiðandi fáránlega sleip. Ég, Haukur Örn Hauksson, verð að fara mjög varlega." Og ég hóf niðurför mína varlega og beitti um leið trikkinu við að fara niður stigann á Ellefunni (11). Þetta trikk felst í því að stíga varlega niður á annað eða þriðja þrepið, halla þér fram, og rétta um leið út hendina með lófann fram. Þegar þú stígur fram færistu úr stað, líkaminn færist áfram, og um leið hendin á þér. Þegar þú klárar skrefið lendir hendin á þér á veggnum sem er fyrir ofan stigann, og þér er borgið. Eða ætti að vera það. Hins vegar vildi svo til nú á laugardaginn að á sama andartaki og ég var að halla mér fram og hendin var nokkra sentimetra frá veggnum, rann ég til. Raunar missti ég fullkomlega jafnvægið, og þar sem að ég var á leið framávið eina stundina en afturábak hina, eins og hendi væri veifað, var náðarfall mitt gríðarlega harkalegt. Sennilega er réttast að segja að þyngdaraflið og eðlifræðilegir kraftar hafi klesst mér niður í skítugan og blautan stigann á mjög svipaðan hátt og Kristi var þrýst á krossinn forðum daga. Ég lenti ennfremur óhemju illa, eða einungis á rifbeinunum í vinstri síðunni á mér. Síðan fylgdi restin af líkamanum á eftir. Af þessu leiddi að þegar ég vaknaði umtalaðan sunnudag einskorðaðist gríðarlegur sársaukinn ekki við hægra gagnaugað á mér, heldur fann ég einnig gríðarlega mikið til í allri vinstri síðunni, þá sérstaklega rifbeinunum. Af þessu leiddi að ég kvaldist, mikið, í hvert sinn sem að ég dró andann. Eftir að hafa legið í sófanum í drjúga stund og þjáðst reis ég á fætur. Við þá athöfn magnaðist sársaukinn um helming (200%), og að mér sótti töluverður svimi og vanlíðan. Ég hugsaði með sjálfum mér: "Þetta er yfirgengileg raun." Ég er ekki að ljúga, þetta er án gríns það sem ég hugsaði. Og strax á eftir því: "Hólí fokk, ég verð að komast héðan og í öruggt skjól þar sem ég get gert ekki neitt." Og er ég staulaðist út af vinnustað mínum, með augun pírð af sársauka, bað ég til Guðs. Ég bað: "Góði Guð, ekki láta mig hitta neinn á leiðinni heim. Mér líður hreint ekki vel, og þá er lítið sagt og talað undir rós, minn kæri. Vinsamlegast stuðlaðu að því að ég hitti ekki neinn á heimferð minni, þar sem ég er gjörsamlega ófær um að eiga eðlileg samskipti við nokkra manneskju. Og ef ég þarf nauðsynlega að hitta einhvern, láttu það þá vera einhvern sem ég þekki mjög vel, svo ég geti sagt hreint út að ég sé of hellaður til að tala við viðkomandi: Ekki láta það vera eina af þeim manneskjum sem ég á óræð eða undarleg tengsl við. Small-talk væri mér fullkomlega óbærilegt á þessari stundu." Og ef þið þekkið Guð, eins og ég geri, ef þið áttið ykkur á hvernig heimurinn virkar, eins og ég geri, getiði sennilega getið ykkur til hvað gerðist örskömmu síðar.
Comment ( 0 )
Föstudagur.
13. apríl 2007 | 16:40
Eins og glöggir og reglulegir lesendur þessarar síðu hafa sennilega löngu áttað sig á rita ég jafnt og þétt, og ávallt, föstudagspistlana á þessa síðu. “Þú tekur föstudagspistlana,” sagði elskulegur og glæsilegur ritstjóri þessarar síðu við mig einhverntímann i fyrndinni. “Þú ert svona föstudagsmaður,” bætti hann svo við. Sem ég hef í sjálfu sér enga hugmynd um hvað þýðir. Í öllu falli er sennilega kominn tími á erkitýpískan föstudagspistil. Það er að segja: Föstudagspistil sem hefur að gera með og fjallar á beinskeyttan hátt um föstudaga almennt og kafar jafnframt djúpt inn í fyrirbærið “Föstudagur/dagar,” rannsakar innsta eðli þess og gerir heiðarlega tilraun til að draga ekkert undan, hopar hvergi. Eða eins og heimsþekkti mannfræðingurinn, heimspekingurinn og eðlisfræðingurinn Adolf Horchemheimer orðaði það: “Föstudagar eru sólarupprás vikudagana. Þeir eru vor. Þeir eru von.” (1) Þess vegna, það er að segja, ef við lítum til eðlis þessa pistils, er ef til vill einkennilega eða jafnvel sérlega viðeigandi að pistill þessi sé ritaður beinlínis á föstudegi. Sjáið til: Pistlar hér á Panama eru nefnilega að jafnaði, raunar ávallt, ritaðir daginn áður og skilað inn daginn áður. Þetta er semsagt ekki raunin nú, hér, á þessum tímapunkti. Ástæðurnar fyrir þessu eruyfirgripsmiklar, og flóknar, og hverfast sennilega einhvernveginn í kringum það að ég er í nákvæmlega sömu fötum og ég var í í gær. Og ég svaf í þeim. En það er önnur saga. Eða eins og Horchemheimer orðaði það: “Það er önnur saga, annar föstudagur, föstudagur sem hangir í sjóndeildarhringnum eins og glitrandi rós. Eða stjarna.” (2) Ég er frekar sáttur við þennan pistil, frekar mjög reyndar, og ég vil enda hann á, mér finnst afskaplega viðeigandi að enda hann á eftirfarandi tilvitnun í títtnefndan Horchemheimer: “Við sjáum föstudaginn koma úr djúpinu, og við andvörpum af létti, því við höfum beðið eftir honum lengi, lengi. Hann er svarið: Hann er í senn upphaf og endir.” (3) 1 Adolf Horchemheimer: Föstudagar eru sólarupprás vikudagana. Þeir eru vor. Þeir eru von, bls. 347 2 Adolf Horchemheimer: Föstudagar eru sólarupprás vikudagana. Þeir eru vor. Þeir eru von, bls. 349 3 Adolf Horchemheimer: Föstudagar eru sólarupprás vikudagana. Þeir eru vor. Þeir eru von, bls. 350 [Eftirfarandi texti birtist áður á panama.is föstudaginn 13. apríl.]
Comment ( 0 )
Óeiginlegt uppgjör mitt við God bless America.
12. apríl 2007 | 10:43
Aðvörun/athugið: Hlutir í baksýnisspeglinum geta virst nær en þeir eru. Aðvörun/athugið: Brenndar brýr að baki þér eru oft nær þér en þú heldur. Ekki fara úr öskunni í ELDINN.
Comment ( 0 )
Varðandi breytingar (almennt).
4. apríl 2007 | 14:01
Í dag er miðvikudagur. Ekkert verður samt aftur. Í gær var þriðjudagur, sem er aldrei gott, en jafnframt varð ekkert samt aftur. Og svo framvegis. Fyrir, þú veist, tuttuguogsjö (27) dögum síðan var einhver dagur, segjum mánudagur (nenni ekki að fletta því upp) og eftir þann dag varð...rétt. Ekkert samt aftur. Dagar breyta hlutum.
Comment ( 0 )
Þriðjudagur og vonbrigði (sem er merkilega samhangandi kombó).
3. apríl 2007 | 14:14
Þá er ég þó ekki að tala um daginn í dag, sem er einungis aðallega undarlegur, ekki beinlínis fullur af vonbrigðum eða viðbjóði. Nei, ég á við síðasta laugardag, en þann tiltekna dag, á leiðinni í tvö (2) afmæli, varð ég skyndilega veikur. "Þetta getur ekki verið að gerast," hugsaði ég á meðan ég skalf úr kulda inni í vel kyntri stofunni hjá Gísla, og ég byrjaði að sturta í mig Viskíi, sem eins og flestir vita er allra meina bót. Allt kom fyrir ekki. Ergo, ég var kominn heim til mín klukkan hálftíu (21:30) á laugardegi, og ég klæddi mig í þykkustu peysu sem ég gat fundið, joggingbuxur, ullarsokka, og skreiddist undir sæng. Það er/var reyndar eitt (1) jákvætt við þetta fíaskó: Ég gat legið undir feldi og hugsað ráð mitt. Sem og ég gerði. Í beinu framhaldi af þessu eyddi ég miklum tíma einn (1) með sjálfum mér, og komst að því að ég er fínn gaur og það er frekar næs að hanga með mér. Ég er orðinn heilbrigður núna. Ég er mjög heilbrigður maður.
Comment ( 0 )
Panama - nánar tiltekið Panama City.
30. mars 2007 | 10:53
Ætli ég sé ekki tilneyddur að greina frá því, þar sem ég er nú einu (1) sinni einn (1) af hinum alræmdu panama.is pennum, að fyrir viku síðan var ég staddur í Bandaríkjunum, nánar tiltekið borg sem heitir Panama City. Þar flatmagaði ég aðallega í sólbaði með kaldan mjöð við höndina og fylgdist með ungum Bandaríkjamönnum verða gersamlega ofurölvi. Spring Break, sjáið til. Ég flatmagaði aðallega í sólbaði vegna þess að ég hætti mér takmarkað inn á skemmtistaði þessarar borgar, en fjarlægðin milli mín og téðra dansistaða var tilkomin vegna þess að sambandið milli mín og íbúa Hins Frjálsa Lands var og er ákaflega stirt. Það kastaðist almennt í kekki. Sem dæmi um kökk má nefna þegar ég stóð upp við barinn á afar vinsælum stað í Panama City og reyndi að ná athygli barþjónsins. Eftir ítrekaðar tilraunir til að hunsa mig leit barþjónninn með semningi á mig. “Yeah?” sagði hann dræmt. “Yeah, hi, how the fuck are you?” sagði ég og reyndi að vera hress. Ég segi alltaf “Fuck” eins mikið og ég get við Ameríkana. Mér er sagt að þeim finnist það kammó. Hipp og kúl. Ég glotti meira að segja stórkarlalega til barþjónsins, á máta sem ég ímyndaði mér að væri sjarmerandi og skemmtilegur. Hann svaraði mér ekki, heldur horfði spyrjandi á mig með fyrirlitningarsvip. “Jack Daniels on the fucking rocks,” flýtti ég mér að segja, í örvæntingarfullri tilraun til að rumpa þessari skelfilegu senu af. Um leið og ég sleppti orðinu, eða orðunum, var gripið þéttingsfast í handlegginn á mér. Það var að sjálfsögðu risavaxinn dyravörður. “You´re coming with me!” sagði hann hranalega og hóf að draga mig út af staðnum. “What seems to be the fucking problem here, sir?” spurði ég kurteisislega. “You are drunk sir!” æpti dyravörðurinn að mér um leið og hann hálf-bar mig út af staðnum. “Of course I am,” sagði ég undrandi, og bölvaði mér svo í hljóði fyrir að hafa gleymt að segja “fuck.” “We´ve got a problem here John!” æpti dyravörðurinn og bar þá samstundis að lögregluþjón, að sjálfsögðu með voldugt yfirvaraskegg og sólgleraugu. Lögregluþjónninn greip þéttingsfast í handlegginn sem dyravörðurinn hélt ekki þéttingsfast í og veifaði framan í mig handjárnum. Og hann æpti framan í mig: “Do you want to go to jail boy!?” Þar sem báðum þessum mönnum lá svo hátt rómur sýndist mér kurteisi að auka raddstyrk minn sömuleiðis, og ég básúnaði að þeim: “I´m just trying to have a fucking good time!” [Þetta skrípi birtist áður á www.panama.is föstudaginn 30. mars.]
Comment ( 0 )
Morgunsár.
28. mars 2007 | 14:04
Í morgun vaknaði ég. Þetta er sennilega ekkert nýtt. En í morgun (ég hef mjög sterka og pervetíska löngun til að skrifa morgun með tveimur (2) ennum (n))) vaknaði ég og vissi ekki hvar ég var. Í dágóðan tíma, sennilega alveg þrjár eða fjórar (3-4) sekúndur. Þetta er auðvitað ekkert einsdæmi (2+2=4, 2+2=4). Öll, eða í það minnsta flest, höfum við einhvern tíma lent í einhverju álíka. Að vakna einhversstaðar, til dæmis í ókunnugu húsi, og muna ekki, koma því ekki fyrir sig hvar maður er, eða, sem er eiginlega verra, að halda í svefnrofunum að maður sé heima hjá sér en opna síðan augun og átta sig síðan á að maður er einhversstaðar allt annarsstaðar: Hvar? Oft spilar áfengisneysla hér inn í, á hlut að máli. Fylgifiskur áfengisneyslu og staðfræðilegrar óvissu er svo auðvitað hver: Hver er þetta? Eða, til að orða það öðruvísi: Fokk, hvað í andskotanum heitir hann/hún aftur? Aftur, enn og aftur, eitthvað sem fólk kann að kannast við. Einstaka lesandi, kannski. Máski. Ef til vill. Ó djamm, við lofum þína guðsvoluðu guðaveigasvölun. En: Þegar ég vaknaði í morgun var ég heima hjá mér og hafði aldrei þessu vant ekki neytt áfengis kvöldið áður. Ég bara vissi ekki hvar ég var. Og ég var einn (1). Þannig að spurningin hver í andskotanum beindist ekki að einhverri annarri manneskju: Hún beindist að sjálfum mér. Það er að segja: Í þrjár til fjórar (3-4) sekúndur vissi ég ekki hver ég var. Þá er ég ekki að tala um hvað ég hét: Í þrjár til fjórar (3-4) sekúndur var minn innsti kjarni ekki til staðar sem staður. Sem, ef þið pælið í því, er ógnarlangur tími til að vita ekki hver maður er. Að vita ekki hver maður er töluvert undarlegt ástand. Og því er raunar vandlýst, því að í þessu limbói staðfræðilegrar og verufræðilegrar óvissu eru öll orð gegnsæ, óáþreifanleg fyrirbæri, soldið eins og T-1000 í Terminator tvö (2). Ég skal engu að síður segja eftirfarandi, nota þessi orð um þetta ástand, þessa reynslu: Þetta var undarlegt, vissulega, en ekki beinlínis óþægilegt. Því í þennan örskamma/gríðarlanga tíma var ég einhvernveginn afskaplega hreinn og ómengaður. Tær. Í þennan óræða tíma komst ég í snertingu við Guðdóminn og, get ég ímyndað mér, einhverskonar hugleiðslunirvanazenfestival. Sem aftur segir okkur að ég íþyngi sjálfum mér almennt óskaplega, eða jafnvel óumræðilega.
Comment ( 0 )
Varðandi heimkomu mína:
26. mars 2007 | 15:01
Ég er kominn aftur. Ameríkuferðalagi mínu er ekki hægt að lýsa með fáeinum orðum, og raunar tæplega orðum yfirhöfuð, þannig að ég held að ég láti það bara vera. Ég er skelfilega illa sofinn og langþreyttur og þunnur og ónýtur, og ég er í vinnunni: Ergo, téðu ferðalagi verða ekki gerð greinargóð orðaskil hér, á þessum vettvangi. Ekki í bili að minnsta kosti. Þar sem að orð hafa (eins og við öll vitum, að minnsta kosti innst inni) takmarkaðan mátt, eru endanlegir hlutir, má kannski summa þetta allt saman upp á annan hátt. Sem segir meira en mörg orð og meira en þúsund (1000) orð. Niðurhalið ÞESSU. (Jibbs ft. Chamillionaire, lagið King Kong. Við ráðleggjum að hækkað verði í viðtækjum).
Comment ( 0 )
Tími:
15. mars 2007 | 11:23
Akkúrat núna er ég í vinnunni, í tímaþröng. Ég er búinn að vera að horfa mikið á twentyfour (24) undanfarið, þannig að mér finnst það í góðu lagi, eiginlega bara frekar töff. Eftir ískyggilega stuttan tíma verð ég ekki lengur á landinu. Þetta er allt gott og blessað. Hlutirnir eru almennt að þróast í rétta átt. Þetta er allt á réttri leið. Eitt (1) skref í einu. Ef þið eigið eitthvað vantalað við mig getið þið a)beðið í smá tíma eða b)reynt að hringja í mig. Ef ég verð fullur þegar ég svara, ekki láta ykkur bregða. How y´all doing?
Comment ( 0 )
Kaflaskiptar svipmyndir/hugleiðingar úr/um líf/lífi mínu/mitt.
13. mars 2007 | 12:52
1. Rafmagnstækin í lífi mínu eru að verða batteríslaus. Appúl æpodinn minn og Sven Göran Eriksson síminn minn, til dæmis. Sjálfur er ég hins vegar endurhlaðinn og fullur af orku eftir athyglisverða daga. Undangengna. Ég er almennt frekar hress. 2. Um helgina gerðist ég gríðarlega menningarlegur og fór í leikhús, nánar tiltekið leikritið Killer Joe sem sýnt er á Litla sviði Borgarleikhússins. Ég mæli með því. Þegar ég gekk út úr leikhúsinu hugsaði ég tvennt (2): "Djöfull er Björn Thors ógeðslega hot," og, jafnframt, "djöfull langar mig í KFC." Ég las ekki bók um helgina, ekki heila, en ég gluggaði í nokkrar. Eini svarti menningarbletturinn á undangenginni helgi er að ég spilaði rosalega mikið af Pro Evolution Soccer sex (6) á sunnudaginn. Ég drakk mikið áfengi um helgina, en það er ekkert nýtt, og það er strangt til tekið alls ekki ómenningarlegt. 3. Eftir að kommentakerfið á þessari síðu hætti að virka fylltist ég örvæntingu og lífsleiða. Í fyrstu. Nú, núna, þessa dagana, þessa stundina, á þessu tímabili í mínu lífi, fæ ég djúpstæða og mikla fróun út úr óvirku kommentakerfinu. Vegna þess að: Nú (núna o.s.frv.) get ég ímyndað mér að fólk, herskarar dyggra lesenda þessarar síðu, barmi sér gríðarlega og reglulega yfir téðu óvirku kommentakerfi, að það/þeir leggi höfuð sitt oft sæmilega harkalega á lyklaborðin sín, loki iðulega augunum og dreymi stöðugt og áráttukennt um að setja inn komment, athugasemd, dreymi um að segja mér eitthvað. 4. "Segðu mér eitthvað," sagði hún. Hún krosslagði fæturna og seildist ofan í töskuna sína eftir einhverju. "Hvað erum við að tala um?" sagði ég, eiginlega ósjálfrátt. Ég var annars hugar. "Spurðu mig að einhverju," sagði hún og ég sá að hún var að ná sér í kveikjara og sígarettu. Ég spurði hana um það fyrsta sem mér datt í hug: "Hvar tanarðu þig?" "Sumarhús á Spáni eða Flórída," sagði hún og blés Salem lights reyk rólega frá sér, eiginlega blíðlega. Kvenlega einhvernveginn. Ég hafði miklar áhyggjur af hárinu á mér. Ég spurði hana að einhverju öðru, og hún svaraði einhverju, en á meðan var ég að reyna að sjá spegilmyndina mína í einhverjum af speglunum á veitinga/skemmtistaðnum, en það gekk illa, ég sá mér einungis bregða ógreinilega fyrir, svipmyndir, leiftur. Hún sagði eitthvað, ég sá varirnar á henni hreyfast, en ég heyrði það ekki. "Hm?" sagði ég, leit snöggt til hliðar, þóttist sjá mig útundan mér. Ég færði hendina að hárinu á mér, langaði til að snerta það, en þorði því ekki. "Ég sagði áttu eld." Hún hélt á nýrri sígarettu, spyrjandi. Ég leit á kveikjarann hennar, sem lá á borðinu hennar innan seilingar, leit á hana. Ég stakk hendinni ofan í vasann til að ná í kveikjarann minn. Ég færði logandi kveikjarann að munninum á henni, og í mjúkri birtunni var andlitið á henni eins og á styttu, hvítt, kalt. "Hvernig er hárið á mér?" spurði ég.
Comment ( 0 )
Skrípalæti, skrílslæti, strípihneigð.
6. mars 2007 | 13:11
Ég er ekki alveg með sjálfum mér. Ég hef svolítið verið að hanga með einhverjum öðrum. Undanfarnir dagar hafa verið frekar athyglisverðir. Síðasta vika fór að mestu í að vaka geðveikt mikið og ganga í gegnum undarleg sittúasjón. Föstudagurinn fór, annan föstudaginn í röð, í að gera ekki neitt. Ekki gott, og skrítið. Sérstaklega er þetta slæmt þar sem að ég reyni alltaf að bæta mér þetta, vinna þetta upp, á laugardögunum. Þarsíðasta laugardag hitti ég til dæmis Einar Baldvin og vinkonu hans (sem merkilegt nokk finnur ekki neina lykt) á Ellefunni (11). Þau voru örlítið við skál. Ég spjallaði stuttlega við Einar Baldvin. "Hæ!" sagði ég við Nara B. "Gefðu mér geðveikt mikið áfengi!" hrópaði Einar Baldvin þar sem hann gnæfði yfir mér eins og Skakki turninn í Písa. "Nei," sagði ég og þá fór hann á barinn. Bar þá að vinkonu Baldvins. "Hæ Haukur," sagði hún, og náði að bera bæði orðin fram mjög þvoglumælt. Svo sagði hún: "Ég finn enga lykt!" "Ég veit," sagði ég. "Þú ert soldið full." Þá gretti hún sig og sagði: "Mi mi mi mi mi," eins og hún væri að herma eftir mér. "Hafðu engar áhyggjur," sagði ég við hana. "Ég er hobbýlæknir, og ég kann óbrigðult ráð til að edrúa þig upp á nó tæm." "Hljómar vel, ókei," sagði hún. "Vertu grafkyrr," sagði ég. "Ekki hreyfa þig." Hún hætti að vagga mikið og fór að vagga lítið. Og ég sló hana utanundir um það bil eins fast og ég gat. Mér skilst að hún sé ekkert sérstaklega sátt við mig í dag, og sjálfur er ég ekki stoltur af þessu. Þetta er ekki líkt mér. Ég er ekki ofbeldishneigður maður. Núna á laugardaginn hljóp ég hins vegar meðal annars algerlega nakinn um ganga hótels í Hvalfirði. Ég gerði þetta í félagsskap við annan mann, sem einnig var nakinn, en ólíkt mér er hann haldinn gríðarlegri strípihneigð. Sjálfur er ég frekar spéhræddur. Ef til vill spilar ótakmarkað magn af ókeypis áfengi eitthvað þarna inn í. Kannski, ef til vill, máski. Þetta er ekki líkt mér. Og aldrei þessu vant vonast ég eftir sæmilega eðlilegri viku: Ég vil engin ævintýri eða skrípalæti. Þetta hefur eilitið að gera með það sem á undan er sagt, en aðallega hefur þetta að gera með hrottalega brútal ródtripp um God bless America að gera, en téð ródtripp nálgast allt að því ískyggilega hratt. Jesus Bobby.
Comment ( 0 )
Tilkynning, yfirlýsing.
2. mars 2007 | 12:57
Í fyrsta lagi: Sökum vírusa og server (e. þjónn) vandamála er ekki lengur hægt að kommenta á þessa síðu. Allt sem þið viljið segja við mig þurfið þið nú að segja feis 2 feis. Eða hringja í mig. Eða senda mér SMS. Eða Skæpa mig. Eða MSN-a mig. Í öðru lagi: Ég og Hjörtur (og fleiri) erum farnir að vinna á nýjum stað. Þessum hérna.
Comment ( 0 )
Játning (nr.347).
1. mars 2007 | 11:36
...Og þessi játning mín merkir ekkert, breytir engu. Ekkert kaþarsis, engin fróun, engu hefur verið áorkað. Ég féll á hnén og setti hendurnar beint út, lárétt, opnaði munninn, lokaði augunum, reigði höfuðið: Andlit mitt var samsíða himninum. Það var um það bil þá, í miðri gríðarlegri dramatík, sem ég lét rifa í annað augað og sá þetta (hressandi upphitun). Á endanum, að sjálfsögðu, galopnaði ég augun og himnarnir galopnuðust líka. Kaþarsis (Drottinn minn).
Comment ( 0 )
Þetta er að gerast.
28. febrúar 2007 | 15:10
Ég ætla að viðurkenna það strax: Ég hef byrjað að skrifa tvær (2) færslur hérna inn, ég hef hafið að tengja saman orð, en ég hef í hvorugt skiptið lokið verkinu: Sennilega (en hugsanlega ekki) vegna anna. Önnur færslan fjallaði um (þá) nýliðin veikindi mín og þakklæti mitt fyrir endurheimta heilsuna, hin hafði mun óljósara tópík, tesu, en virtist á mjög þokukenndan hátt snúast um síðasta búningsklefasessjon í Austurbæjarskóla, og þá helst hversu hratt hinn útúrhídroxíköttaði Silli Lax talaði, og ennfremur, og ekki síst, hversu fáránlega rauður maðurinn var í framan. Það var einhvernveginn athyglisvert að sjá hann standa fyrir framan spegil, eldrauðan í framan, eins og andlitið á honum hefði verið málað með rauðri málningu, og segja: "Maður er bara eins og jarðarber í framan." Ég get svo sem viðurkennt það núna: Báðar þessar færslur voru allt of væmnar. Undanfarið, undanfarna daga, hef ég nefnilega verið fáránlega væminn. Svo væminn, raunar, að í miðju væmnismjálminu þótti mér mikið meira en nóg um: Ég réði bara ekki við sjálfan mig. Nú myndi hugsanlega einhver segja að þetta kæmi ekki að sök, og væri kannski ekkert svo slæmt, vegna þess að ónýttur væmniskvóti minn væri orðinn geypilegur: Svo geypilegur að ef að við sæjum væmniskvóta minn fyrir okkur sem hrúgu af einhverju myndi sú hrúga ná út fyrir heiðhvolfið, og ef til vill langt upp í gufuhvolfið. Mér er alveg sama. Væmnishrúgan mín má mynda brú til tunglsins mín vegna: Ég hata væmni, hún er eitur í mínum beinum, og ég vil sem allra minnst með hana hafa. Sennilega vegna þess að þú ert að sturta kúlinu niður klósettið um leið og þú verður allur mjúkur/mjúk til augnanna og byrjar að opna munninn og leyfir væmninni (sem heldur til í gallblöðrunni) að gjósa fram. Væmnin er einn af mörgum andstæðingum (og andstæðum) kúlsins. Nú er ég ekki að tala um að vera einlægur eða tala frá hjartanu: Það er ekkert samasemmerki milli þess og að vera væminn og að stunda þess háttar iðju. Ég hef til dæmis áður talað um mikilvægi þess að vera hreinskilinn á þessum vettvangi, og ég ætla ekkert að bakka með það. Einlægni, hreinskilni og að tala frá hjartanu eru...ja, við skulum segja að þessi fyrirbæri og kúlið séu böddís, þau eiga svona samband, þú veist, sem er svona að segja "Bleeesssaður maður" þegar þau hittast á djamminu. Þau bjóða hvor öðru upp á drykk: En þau eru ekki "vinir," þannig séð. Þau eru meira samferðarmenn. Málið er bara að það ríkir mjög útbreiddur misskilningur um eigindi og innri tengsl þessara fyrirbæra, þetta er vandamál. Og ég get svo sem viðurkennt það núna: stundum veit ég ekki hvort ég á að gráta eða hlæja yfir þessu.
Comment ( 0 )
Rejse. Dejlig. En.
20. febrúar 2007 | 15:59
Ég fór til útlanda. Ég fór til útlanda í fyrsta skipti í langan tíma. Tíminn sem ég hafði samfleytt ekki farið til útlanda mætti raunar skilgreina sem tímabil sem spannar tíma sem er eiginlega ekkert annað en fáránlegur. Það er ýmislegt athyglisvert við að fara til útlanda. Til dæmis hafði þessi reisa mín ýmis konar merkileg áhrif á tíma og rúm (mér líður eins og ég hafi verið í burtu í einhverjar vikur) og breytti þriðjudegi í mánudag. Það er að segja: Þessi dagur í dag, þriðjudagur, er því í raun mánudagur fyrir mér. Og ég vona innilega að ég nái að hoppa yfir þriðjudaginn og komast í gegnum þessa viku þriðjudagslaus. Só far só gúdd. Einhver gæti þá bent á að morgundagurinn (sem er strangt til tekið miðvikudagur) gæti umbreyst (eins og dagurinn í dag virðist hafa umbreyst 7,9,13)) í þriðjudag, en ég vil benda viðkomandi (sem er augljóslega kjáni) á að á þriðjudögum er ekki, aldrei, hægt að segja: "Á morgun er djamm á morgun." Ég er kominn aftur.
Comment ( 0 )
Mála, mynda, skrifa.
12. febrúar 2007 | 11:46
Ég er ekki alveg viss um hvað þessi færsla á að vera, ef ég er alveg hreinskilinn. Hún er tilkomin, hún er að myndast vegna þess að ég meika ekki að hafa auglýsingu fyrir liðinn atburð, atburð sem er horfinn og kemur aldrei aftur, sem efstu færsluna á þessari fokkíng síðu. Ef ég skrifa það sem ég er að hugsa akkúrat núna, það sem gengur á inni í brothættri postulínsvasahöfuðkúpu minni akkúrat þessa stundina, þá er ég að hugsa um að mig langar að hitta stelpu sem ere búinn að klæða sig upp í svona kisubúning, svartan, með veiðihár og eyru. Skott? Alveg eins, en það er ekki krúsjal. Hún má vera með skott, en í sjálfu sér er það aukatriði. Eða þú veist, skott væri skemmtilegt, en það er ekki úrslitafaktor. Mjálma, þarf hún að mjálma? Nei, hún þarf ekki að mjálma. En hún má gjarnan mala og láta eins og hún sé að þvo sér, svona eins og köttur. Ég áttaði mig á þessu um daginn, þegar ég sá myndband (tónlistamyndband) þar sem var einhver stelpa með svona spöng með áföstum kanínueyrum. Þegar augu mín námu þetta, þegar þessi mynd skall á augnbotnum mínum af töluverðu afli, hugsaði ég: "Hei, þetta er frekar hot." Ég vil reyndar taka það fram að ég hef áður séð stelpur með svona kanínueyruspangir á hausnum, og það hefur alltaf gert mikið fyrir mig, en ég hef aldrei skoðað tilfinningar mínar gagnvart svona búningastuði almennilega eða skilmerkilega fyrr en núna: Ég er, þegar allt kemur til alls, staddur í sólsetri lífs míns : Ég er á tuttugastaogsjötta (26) aldursári og tíminn sem ég á eftir er skammtaður ansi naumt. Ergo: Það er kominn tími til að þekkja sjálfan sig, og vera ekkert að draga neitt sérstaklega mikið undan. "Þá hlýtur spurningin sem við stöndum frammi fyrir að vera: Ef kanínueyru gera mikið fyrir þig, hversvegna viltu þá ekki að stelpan sé í kanínubúningi?" Svarið við þessu er einfalt: All-in kanínubúningur hefur þá gríðarlegu áhættu í för með sér að verða svolítið kjánalegur. Kanínustuðið má eiginlega ekki vera meira en eyru og dindill. Kattarstuðið býður upp á fleiri möguleika. Auk þess finnst mér bara eitthvað meira sensjúal við kött. Stelpa að borða gulrót gerir ekki mikið fyrir mig. "Þá hlýtur næsta spurning að vera: Ef þetta búningastuð er að gera eitthvað fyrir þig, verður búningurinn þá að snúast um dýr? Hvað með, þú veist, hjúkkubúning eða eitthvað?" Svarið við þessu er einfalt: Búningurinn þarf ekki að snúast um dýr. Hjúkkubúningur er, trúi ég, fínn til síns brúks. En akkúrat núna á ég bara afskaplega erfitt með að ná þessum kisubúningi út úr hausnum á mér. Ef við málum litla mynd þá er eins og ég sé með lítinn svartan kött inni í hausnum sem mjálmar og hvæsir og hefur læst og grafið klónum kyrfilega í gráan heilavegginn minn. "Síðasta spurningin er því eðlilega: Bíddu, ertu að segja að þú viljir ríða dýrum?" Svarið við þessu er einfalt: Ég hef mikinn áhuga á og elska dýr, á afar óerótískan máta, og ég elska stelpur á afar erótískan máta. Að blanda þessu saman meikar því í rauninni alveg gríðarlega mikið sens. "Þú svaraðir ekki spurningunni." Nei ég vil ekki ríða dýrum, fávitinn þinn. "Ertu að kalla mig fávita?"
Comment ( 2 )
Partý!!!
9. febrúar 2007 | 14:08
Jæja, ætla gera aðra tilraun til að skrifa hérna inni, ég næ aldrei að posta neinu. En vonandi fer þetta í gegn. Við Gunnar ætlum að halda partý á morgun heima hjá okkur, þetta verður blanda af fólki, ekki einungis skúlinn þannig að allir velkomnir og vonandi sjáum við sem flesta :) PS erum flutt af Langholtsveginum
Comment ( 2 )
Naktir karlmenn (grípandi titill).
9. febrúar 2007 | 10:45
"Vertu hress á Skúlanum," sagði þrekinn og hálfnakinn Valdimar Píanó við mig þar sem ég sat nær algerlega nakinn, raunar eingöngu í nærbuxum, í búningsklefa í Austurbæjarskóla. "Vertu þú veist, aðeins hressari, og slakaðu aðeins á með að tala um hvað þú hatar þriðjudaga. Slakaðu líka aðeins á með að birta einhver löng ensk ljóð. Þetta er ekki það sem fólkið vill." "Waste Land er bókmenntalegt stórvirki," sagði ég þrjóskulega, og áttaði mig um leið hversu gimpalega þessi setning hljómaði. Enda sló hún Valdimar ekki út af laginu. "Þetta er rosalega mikið bara eitthvað everybody hates me," sagði Valdimar Píanó. Síðan fór hann að söngla "Everybody hates me..." raunalega en grípandi í senn. "Hei, ég er þú veist alveg hress," sagði ég. "Mér fannst ég alveg vera hress í þarna Waste Land textanum [sjá færsluna hér á undan, núna, ekki seinna en núna]. "Þú ert bara rosalega ímó," sagði Valdimar Píanó og vippaði sér úr bolnum sem hann var í um leið og hann sönglaði "Everybody hates me..." stefið aftur. Rödd hans varð eilítið kæfð á meðan bolurinn renndist yfir munnopið á honum, en það entist einungis í örskamma stund. Mér til mikillar undrunar fann ég mjög sterka löngun innra með mér um að þessi kæfing Valdimars hefði varað mun lengur. "Ég er ekkert ímó fávitinn þinn," sagði ég brosandi og renndi nærbuxunum hægt niður lærin á mér uns þær námu við ökklana. Þá sparkaði/vippaði ég þeim burt og stóð nakinn eftir, og ég hugsaði "Hólí fokk, er ég fokkíng ímó?" Valdimar reif sig úr nærbuxunum og opinberaði þrútinn og breiðan liminn á sér, fleygði handklæði yfir breiðar axlirnar og gekk inn í sturtuna. Ég fylgdi örvæntingarfullur í humátt á eftir honum.
Comment ( 3 )
Í dag.
6. febrúar 2007 | 15:54
Í gær: Ekkert væl um tilgangsleysi allra hluta, engin umkvörtun um erfiðleika með að koma merkingu til skila, hvergi kom orðskrípið "meika sens" fyrir. Ekkert uppgjör við nýafstaðna helgi, engin orð varðandi áfengi. Thank you very nice. Special friend for you my price. Yes, very nice problem. Akkúrat núna: Jebbs. Ég veit. Þriðjudagur. Slökum bara aðeins á. Ég er æðrulaus og yfirvegaður, ég tek hundsbitum eins og hverjum öðrum hundsbitum, þriðjudögum eins og hjörð af aggressívum hundum. Sem bera tennurnar. Í dag: Í dag er ég ofboðslega akademískur. Ég er búinn að hugsa mikið um texta og vikípedía bæði Ezra Pound og Waste Land. Um daginn las ég bók. Frekar næsss. Í dag, eins og í gær, er mér illt á mörgum stöðum í og á líkamanum. Ég veit af hverju sum af þessum meiðslum stafa, önnur hef ég ekki hugmynd um af hverju stafa. Stafir mynda orð, orð mynda setningar, setningar mynda líkama texta, og svo framvegis, en sársauki (eins og merking) er svo miklu meira en orð. Að mynda líkama og fæða texta er meira en að segja það. Ástæðurnar fyrir þessu eru eilítið óljósar. Það er ekki oft sem að kvöld leysist upp í slædsjó í hausnum á mér en sú er engu að síður raunin með undangengin kvöld, kvöld sem hafa gengið á undan mér, farið fram úr mér, sagt: "Sjáumst!" Klink-klonk heyrist í myndvarpanum. Rökkvað herbergi og bjartur ferhyrningur. "Við sjáum næst mynd." Mér er illt í öxlinni (ég veit hvernig það gerðist). Mér er illt í bakinu hægra megin (ég veit hvernig það gerðist, ég mundi það allt í einu í gær). Mér er illt í puttunum (það eru brunasár og skurðir á þeim, ég held að við getum lagt saman 2+2 og fengið út fimm þar). Mér er illt í mjöðmunum (ég veit ekki af hverju). Mér er illt í rassinum (nei, ekki það sem þið eruð að hugsa, mér illt í hægri rasskinninni...og ég veit ekki af hverju). Við sjáum næstu mynd. "April is the cruellest month, breeding Lilacs out of the dead land, mixing Memory and desire, stirring Dull roots with spring rain. Winter kept us warm, covering Earth in forgetful snow, feeding A little life with dried tubers. Summer surprised us, coming over the Starnbergersee With a shower of rain; we stopped in the colonnade, And went on in sunlight, into the Hofgarten, And drank coffee, and talked for an hour. Bin gar keine Russin, stamm' aus Litauen, echt deutsch. And when we were children, staying at the archduke's, My cousin's, he took me out on a sled, And I was frightened. He said, Marie, Marie, hold on tight. And down we went. In the mountains, there you feel free. I read, much of the night, and go south in the winter. What are the roots that clutch, what branches grow Out of this stony rubbish? Son of man, You cannot say, or guess, for you know only A heap of broken images, where the sun beats, And the dead tree gives no shelter, the cricket no relief, And the dry stone no sound of water. Only There is shadow under this red rock, (Come in under the shadow of this red rock), And I will show you something different from either Your shadow at morning striding behind you Or your shadow at evening rising to meet you; I will show you fear in a handful of dust."
Comment ( 1 )
3. Febrúar
3. febrúar 2007 | 23:18
Happy B'day Wolf!
Comment ( 4 )
Súperstuð.
1. febrúar 2007 | 14:36
Hér er semsagt súperstuð. Þá er ég ekki að vísa til helgarinnar, sem er yfirvofandi og hangir yfir okkur eins og svínslega beitt sverð á einu hári (vísun), heldur sjóðandi, eldfims máls sem nokkuð hefur verið í umræðunni undanfarið og felur meðal annars í sér súperstuð, súperstúlkur, nekt, viðurstyggilegan mann og ýmislegt annað dúbíus. Ég veit að mörgum hrýs hugur við því að ég gerist málefnalegur, en við þá hef ég þrennt (3) að segja: a) ég skil ykkur mjög vel b)ég verð ekkert sérlega málefnalegur, kannski bara aðeins málefnalegri en ekkert málefnalegur, og c) þetta er eina undankomuleiðin fyrir mig til að skrifa um eitthvað annað en áfengi, en nokkuð hefur borið á því síðustu daga að skrif mín varðandi það málefni hafi stigmagnast, stóraukist og í raun orðið eilítið áráttukennd. Ég hef ennfremur (þetta gæti hugsanlega flokkast sem liður djé, það er gráu svæði eins og svo margt annað) ákveðið að taka ekki afstöðu í þessu máli, hvorki súperafstöðu, feminíska, pólitíska, né eðlilega. Semsagt. Nú er komið að skemmtilegheitunum. Þið munið ef til vill eftir svona myndum sem eru tvær (2) hlið við hlið og virðast í fljótu bragði, þú veist, vera ógeðslega mikið eins en við nánari skoðun kemur í ljós að þær eru það ekki? Og undir þeim stendur: "Finnið fimm (5) villur," eða eitthvað svoleiðis. Eða eitthvað bara, ég veit það ekki. Eftirfarandi er semsagt texti tekinn beint af téðri vefsíðu (www.superman.is, ég neita að linka á hana beint af persónulegum ástæðum) þar sem téður atburður sem orðið er tíðrætt hitamál er auglýstur. Athugið að ekkert hefur verið átt við textann af minni hendi. Hann var kópípeistaður. Finnið fimm (5) villur: "Superman.is efnir til stórveislu á PRAVDA 27.jan! Nýja íslenska DJ crewið Plugg´d sér um efri hæðina Seiðandi tískusýning frá KNICKERBOX og Supergirl kepni! Húsið opnar 22:00 frítt inn til 24:00 Frítt áfengi til 24:00 eða meðan birgðir endast! Ekki missa af fyrsta alvöru ljósmynda partýi ársins í boði superman.is og Cult shaker ÓVÆNT UPPÁKOMA VERÐUR EFTIR UNDIRFATA SÝNINGUNNA Supergirl keppnin. Stelpur þurfa að skrá sig og að sjalsögðu mæta tímalega í partyið og gera hvað sem er til að reyna að heilla SUPERMAN! Hún mun ráða allveg 100% hvað hún vill gera. Dansa, hoppa, fækka fötum eða bara hvað sem hugurinn gyrnist henni. Í vinning er utanlandsferð og fer skráningfram á supermanparty@gmail.com Fram þarf að koma nafn, aldur, sími og auðvita email. Á meðan keppnin stendur yfir munu dömurnar gæða sér á Cult Shaker í boði VínTríó og Superman.is".
Comment ( 5 )
Eða eins og Macbeth orðaði það:
31. janúar 2007 | 11:28
"[...] should have died hereafter. There would have been a time for such a word. Tomorrow, and tomorrow, and tomorrow Creeps in this petty pace from day to day To the last syllable of recorded time. And all our yesterdays have lighted fools The way to dusty death. Out, out, brief candle. Life’s but a walking shadow, a poor player That struts and frets his hour upon the stage, And then is heard no more. It is a tale Told by an idiot, full of sound and fury, Signifying nothing. The Danish can suck their father´s shit Off my glorious cockhead." Hans orð, ekki mín. Annars var ég búinn að vara ykkur við þriðjudögum, þannig að það þýðir ekkert að koma vælandi til mín með maskara niður á kinnar og grátbiðja mig um aðstoð, eða einhvers konar lausn. Hérna í den hefði ég brosað út í annað, eilítið föðurlega, og bent ykkur með þráðbeinum vísifingri á næsta Ríki. "Viskí," hefði ég sennilega sagt. "Og nóg af því." Ekki lengur. Eins og fram kemur hér að neðan (það er að segja ef þið skrunið niður síðuna, gerið það núna, akkúrat núna) gerir áfengi ekki lengur ekki neitt fyrir mig. Það er ekki svarið sem að ég hélt einu sinni, fyrir langa löngu, að það væri. Ef það (áfengi) er svar yfirhöfuð kallar það einungis á fleiri spurningar, meiri óvissu. Ef, eins og sumir fullyrða, áfengi opnar Dyrnar að Sannleikanum og Guðdómnum, hef ég í það minnsta ekki orðið var við það. Téðar Dyr eru enn harðlæstar fyrir mér. Það er helst að þær bifist þegar ég drekk tekíla. Ergo: Ég er hættur að drekka. En áður en ég hætti fyrir fullt og allt vil ég fullvissa mig um að ég hafi ekki verið að misskilja eitthvað, að hér sé ekki rangur misskilningur á ferðinni: Ég vil leita af mér allan grun, taka þéttingsfast í húninn á umtöluðum dyrum, setja öxlina í þær og leggjast af öllum þunga á þig. Þetta er ferli sem gæti tekið smá tíma, kannski eitt til tvö (1-2) ár.
Comment ( 4 )
Til að summa það upp (nr.2):
29. janúar 2007 | 10:44
Helgin: Vonbrigði. (Ég hef oft sagt að gott svínarí sé hreinsandi, eins og góður exfólíeitor eða stólpípa: Að svínslegt svínarí sé einhvers konar lausn, einhvers konar svar. Sjáðu. Ef við tökum smá myndlíkingu á þetta getum við sagt, eða gefið okkur, að við séum eins og gufukatlar. Gufan hleðst upp yfir vikuna, virku dagana, þangað til að þrýstingurinn innan í katlinum nálgast þolmörk, jafnvel hættumörk. Þá er tilvalið að grípa í handfang, rofa, flösku, og losa um, hleypa gufunni út. Nei, hér er engin dulin kynferðisleg merking á ferðinni. Ég er að tala um óumræðilegt farg hversdagsleikans og almennan pirring. Ég losa mína gufu reglulega út, hverja helgi raunar, og það er ein (1) meginástæða þess að ég er jafnan í jafn fantagóðu andlegu jafnvægi og raun ber vitni. Eins og gefur að skilja, eins og ljóst mætti vera af þeim orðum og táknum sem á undan eru gengin fékk ég ekki fixið mitt, losaðist lítið sem ekkert af gufunni minni út nú um helgina. Nei, ég var ekki allsgáður, jú vissulega drakk ég eins og téð svín: En ekki einu sinni hattur og tekíla megnuðu að losa um þessa stíflu, þessa metafýsísku fyrirstöðu. Það rýkur út um eyrun á mér. Og aldrei þessu vant langar mig í bjór á mánudagsmorgni (yfirleitt nota ég "aldrei þessu vant" í kaldhæðni, en ekki núna, bara svo það sé á hreinu). Nei, ég er ekki alkahólisti, áfengissjúklingur: Ég myndi skilgreina mig sem áfengisáhugamann, mann sem hefði áhuga á áfengi sem verkfæri, eins og til dæmis tinnusteini, tæki til að búa til neista.)))
Comment ( 1 )
Til að summa það upp:
26. janúar 2007 | 14:48
Drekka eins og svín. Djamma eins og ljón. Reykja eins og strútur. Vera óheiðarlegur og kaldur eins og þvottabjörn. Haga sér eins og skepna. Og þar höfum við það, er það ekki? Allt er hér með upptalið, öllu hefur verið gerð grein fyrir, þetta er komið. Kannski fyrir utan: Ríða eins og selur.
Comment ( 1 )
Viskí+grín=Viskígrín. (Óbærilegur léttleiki tilverunnar).
22. janúar 2007 | 11:02
Tilraunir mínar til að meika sens í dag ganga ekki vel, mjög (frekar mikið mjög) hugsanlega vegna þess hversu tilraunir mínar til að drekka geðveikt mikið viskí gengu vel um helgina. Frekar mikið mjög vel, og viskíflaska liggur í valnum. Ég er að byggja líf mitt á, undirstaða lífs míns er fjall (eða frekar stór hæð) af tómum viskíflöskum. Þegar ég tvístíg órólegur (sem gerist alltaf af og til) glamrar eilítið raunalega í þeim. Golgata smíðuð, hlaðin, úr fyrrnefndum þurrausnum viskíflöskum, og einhvers konar krossfesting (sem verður sennilega með undarlegu sniði þar sem að við erum búinn að breyta hauskúpum í viskíflöskur) er yfirvofandi. Ég grét um helgina, en ég grét úr hlátri: Allir hlutir missa á endanum gildi sitt, og þegar ég horfði á Guðmundar Byrgis myndbandið í það sem mér reiknast til að sé í fimmta (5) skipti fannst mér það allt í einu geðveikt fyndið og hló geðveikt mikið í stað þess að hrylla mig. Reyndar spilar téð viskí ef til vill inn í þarna líka. Með öðrum orðum: "On a long enough timeline, the survival rate for everyone drops to zero." Hóhóhó. Lol. Það er mikið grín í gangi hér, hér. Hér er meira grín: Tilveran Óbærilegur léttleiki Munið: Brosið. Munið: Ef Guð er til, þá elskar hann ykkur kannski.
Comment ( 17 )
Að leggjast í híði.
19. janúar 2007 | 14:00
Á veturna fara birnirnir í híði. Ég hef alltaf fundið til djúprar samkenndar með böngsunum: Að taka góðan nokkurra mánaða lúr í notalegum og hlýjum vistarverum á meðan myrkrið og kuldinn drottna fyrir utan hellismunnann/holuna er eitthvað sem mér hefur alltaf fundist meika töluvert mikið sens. Og þá hlýtur maður að spyrja sig: Hvers vegna gerum við mannfólkið, Homo Sapiens, gáfustu dýr jarðarinnar, þetta ekki líka? Mér finnst að minnsta kosti ekki fráleitt að Íslendingar íhugi þennan valkost alvarlega: Að sleppa einfaldlega vetrinum, hoppa/spóla yfir hann, láta hann líða hjá í áhyggjulausu móki. Opna í mesta lagi annað augað, og þá í mesta lagi til hálfs, á eins til tveggja (1-2) mánaða fresti og fullvissa sig um að nei, maður sé svo sannarlega ekki að missa af neinu. Málið er að löngunin til að leggjast í híði er algerlega náttúruleg þörf. Þetta er sterkur hvati sem fylgir okkur frá fæðingu, eins og til dæmis kynhvötin. Hins vegar hefur hinn „siðmenntaði" maður unnið staðfast að því að bæla þessa löngun niður, virt hana að vettugi eða barið hana niður með harðri hendi. Þannig hafa vísindalegar rannsóknir sýnt að forfeður okkar, hellisbúarnir og hinn forsögulegi maður, hafi einmitt lagst í híði, útvíkkað síðdegislúrinn fræga svo um munar, sbr. áralangar athuganir þýska mannfræðingsins/skáldsins Adolf Horchembacher: „Ef við skoðum hellamálverk máluð fyrir tugþúsundum ára sjáum við oftar en ekki verur, fígúrur sem liggja algerlega láréttar... "1 Af þessum óyggjandi rökum Horchembacher má ráða að hin eðlislæga hvöt til að leggjast í híði blundi enn innra með okkur. Og þá sérstaklega Íslendingum, sem lifa jú enn við aðstæður sem eru kjörnar til híðisiðkunar. Enda er hægur vandi að koma auga á hvernig téð hvöt spilar enn stóra rullu í lifnaðarháttum Íslendinga. Hvaða Íslendingur kannast til að mynda ekki við tilfinninguna að vakna eldsnemma (08:00 eða fyrr), láta rifa í annað augað, sjá myrkrið og kuldann fyrir utan, og kúra sig aftur undir sæng og óska einskis heitar en að geta sofið lengur, mun lengur? Þarna er Híðishvötin, eins og ég kýs að kalla hana, að verki. Enn fremur hefur Híðishvötin gríðarleg áhrif á samlíf Íslendinga: Hver kannast ekki við öll samböndin sem myndast á veturna, öll pörin sem kúra saman (sbr. híði) allan veturinn, og óumflýjanlega hætta-saman hrinuna sem ríður yfir farsældar frón á sumrin, samfara fyrstu sólargeislunum, fyrsta lóukvakinu, fyrsta vorboðanum? Ég er að tala um tímann þegar birnirnir rumska, geispa, og halda síðan út á vit ævintýranna...sem er tími sem virðist raunar afskaplega, afskaplega fjarlægur núna. Góða nótt. (1) Horchembacher: Að leggjast í híði í vöggu mannkynsins, bls. 746. [Þessi texti birtist áður, jafnframt á veftímaritinu www.panama.is]
Comment ( 0 )
"Að tjarga gluggana."
16. janúar 2007 | 13:31
Þar sem það er þriðjudagur, ergo þar sem það er viðurstyggð, hef ég persónulega ekkert til málanna að leggja. Þar af leiðandi ræni ég eftirfarandi texta af þessari síðu: "Stundum dettur mér í hug hvort það geti verið að það sé alltaf svona dimmt, hvort það hafi ekki bara einhver verið að klöngrast með tjöru á þakinu." Viðeigandi þunglyndi á þriðjudegi, og um leið fallegur texti. Hins vegar ætla ég ekki að enda þetta á þessum drungalegu moll nótum: Ég sé ljós í myrkrinu. Lítið á þetta sem mitt framlag í því sammannlega verkefni sem að komast ósködduð frá þriðjudögum er: Ljós.
Comment ( 0 )
"Koddu hérna kisi."
9. janúar 2007 | 10:29
Þar sem að ég get ekki afborið að hafa efstu greinina á þessari síðu grein eftir einhvern annan en sjálfan mig stend ég og fell með eftirfarandi, skrifa ég og segi: Ég elska dýr. Fór á dýra-Metacafefyllerí (ef youtube er viskí er metacafe bjór) og er þessa stundina alveg svoleiðis útúrdýraður. Svo útúrdýraður að ég fann mig knúinn til að slæma höndunum í lyklaborðið og deila eftirfarandi með ykkur: Einn mesti töffari sem ég hef séð. Djöfull er hann ógeðslega fokkíng harður. Betri en Tom cruise í MI:2 Þrumukisi.
Comment ( 9 )
Þetta er ekki grein eftir Hauk!
8. janúar 2007 | 05:02
Bara svona til að grein sé eftir einhvern annan en Hauk hérna á síðunni, þá langaði mig til að deila með ykkur því sem er framundan hjá mér. Ég byrja nefnilega á morgun í síðasta hluta námsins, sem er verkleg kennsla. Hún felst í því að vera aðstoðarleikfimiskennari í high school hérna í Montgomery(Alabama). En ástæða fyrir skrifum mínum hér, er sú að ég rakst á umræðu um skólann á einu spjallborði sem tengist skólanum. Einn áhyggjufullur foreldri skrifar og ég quota; "My son attended this school and was verbally and physically abused by other students. After numerous failed attempts to resolve the conflicts within the school I was forced to report the problem with the County Board of Education and the State Board of Education as well. The school is overrun by hoodlums and behavior problems that the faculty and staff are too afraid to reprimand for their actions. I was forced to place my child in private school following 1 year of attendance. I recommend anyone planning on attending this school to seek other options. My son was robbed by students and was required to receive 20 stitches and 10 staples on his arm due to a student pushing him onto the bleachers and slicing his arm open to the bone. There were no teachers around and no student or faculty member received any disciplinary action whatsoever." Þess má til gamans geta að 65% nemenda eru svartir, 33% hvítir og rest er asísk og hispanic. Gleðilegan mánudag.
Comment ( 7 )
Betri tíð. (Sbr. "Bráðum kemur líka/betri tí-hí-híð" eins og hljómsveit allra landsmanna söng svo eftirminnilega).
5. janúar 2007 | 10:59
Betri tíð, vissulega. Ferskir vindar og sólargeislar blása um og lýsa upp íslenskt veflandslag. Sólin brýst stafrænt undan skýjunum, nokkuð sem væri óhugsandi í hinum efnislega heimi, en jafnframt nokkuð sem við getum fabríkerað á grasi grónum upplýsingahraðbrautum. SJÁ, ÉG BOÐA YÐUR MIKINN FÖGNUÐ. SJÁ, ÉG BLÆS LÍFSANDA Í YÐUR.
Comment ( 5 )
Subject: (none)
3. janúar 2007 | 14:50
Ég er almennt séð tiltölulega illa upplagður til að skrifa nokkuð nokkursstaðar, hvað þá texta, hvað þá hér, eins og færsla mín hér að neðan sýnir ef til vill allt að því áþreifanlega. Ekki það að ég sé eitthvað verr upplagður nú, hér, en oft áður, annarsstaðar, ekki hér. Ónei. Það er að segja, með öðrum orðum: Ekki það að ég sé illa upplagður almennt eða yfirhöfuð. Ég er ekkert þunglyndur eða á bömmer yfir lífi mínu eða skammdeginu eða lífi mínu í skammdeginu eða neitt svoleiðis. Mér líður bara frekar prýðilega, þakka ykkur fyrir að spyrja. Mér um mig frá mér til mín langar bara ekkert sérstaklega til að skrifa neitt. Ekki um Saddam. Ekki um skaupið. Ekki um Jón Baldvin. Ég er töluvert meira fyrir að tala þessa dagana. Ég tala samt alls ekki mikið þessa dagana. Meira að segja frekar lítið. Ég held mest kjafti. Yfirlýsingin hér að ofan , það er að segja í titlinum , er því ekki endilega sönn, það er að segja ef texti getur verið sannur eða miðlað sannleikanum eða raunveruleikanum á annað borð, bla bla og svo framvegis og svo framvegis. Til að orða/skrifa það öðruvísi, annan hátt: Þessi texti, textabútur, röð af setngum, orðum, hafa því í raun ekki ekki neitt markmið eða "subject:" Þessi texti fjallar mestmegnis eða öðrum þræði um að ég nenni ekki að sk
Comment ( 70 )
Uppgjör mitt við árið tvöþúsundogsex (2006).
2. janúar 2007 | 11:03
Ókei.
Comment ( 1 )
Topp 10 árið 2006
28. desember 2006 | 21:07
Auðvitað verð ég að þykjast vera kvikmyndagagnrýnandi og koma með minn topp tíu lista yfir árið. 1. The Departed Æðislegt að sjá Martin Scorsese gera alvöru glæpamynd aftur. 2. Casino Royale James Bond er orðinn áhugaverður aftur og bíður maður spenntur eftir næstu mynd. Daniel Craig er "öðruvísi" Bond og virkar helvíti vel. Ég verð víst að éta mín orð um að hann myndi eyðileggja Bond. 3. Running Scared Þetta er óvæntasta skemmtun ársins. Þvílík mynd. Meira að segja Paul Walker er góður í henni. 4. Inside Man Spike Lee er einfaldlega snillingur og með svona leikaralið getur mynd ekki klikkað. 5.Three Burials of Melquaides Estrada Alvöru vestri frá Tommy Lee Jones. Klassík 6. Borat Loksins þegar maður sá hana, þrátt fyrir allt hæpið, þá grét ég af hlátri. Fyndnasta mynd ársins. 7. The Descent Fáránlega scary mynd. Hef aldrei fengið innilokunarkennd í bíó áður. 8. Kiss Kiss Bang Bang Fáránlega fyndin, fáránlega vel skrifuð og fáránlega töff Val Kilmer 9. Mission Impossible 3 Já mér fannst hún virkilega góð þrátt fyrir að klikkhausinn Tom Cruise var í henni. 10. Half Nelson Var að horfa á þessa fyrir nokkrum dögum síðan og hún læðist hérna inn því hún er einfaldlega frábær. Ryan Gosling er leikari sem ég hef dáðst að síðan hann kom fyrst fram í The Believer. Hann er næsti Robert De Niro.
Comment ( 4 )
Það er kominn tími til...
28. desember 2006 | 10:57
...að ég segi ykkur eitthvað af sjálfum mér. [...] Nei annars.
Comment ( 2 )
Litlu jólin 2006
20. desember 2006 | 23:52
Var að enda við að skella á hann Gísla vin minn eftir að annar góðvinur minn hafði rætt við hann litlu jólin 2006. Það var ákveðið að halda þau þrátt fyrir stuttan fyrirvara heima hjá Gísla Krist í íbúðinni hans. Mæting er klukkkan 20:00 og er skylda að mæta með gjöf. Gjöfin má hins vegar ekki kosta meira en 690 krónur. Sá sem mætir með gjöf sem augljóslega kostar meira en 690 krónur þarf að taka út refsingu. Sjáumst hress elsku vinir mínir. Mætum nú vel meðan svona margir eru á landinu! Látið orðið berast!
Comment ( 31 )
Núna: Haukur mælir með.
19. desember 2006 | 13:01
Heldur betur og betur heldur. Þetta er að gerast. Þetta er að gerast núna. Ég er tótallí bara, BAM! að fara að gera þetta. Semsagt. Haukur mælir með: Dilbert Jólabjórnum frá Viking Þessu Góðu karma (erfiðara en að segja það) Vélmennaísbjörnum sem hreyfast (geeeðððveeiikkttt! Getið séð einn í einhverri búð tiltölulega neðarlega á Laugarveginum, og síðan getið þið séð vélmennaísbjarnaextravaganza í Kringlunni, þar er heil fokkíng hjörð af þeim) Þessu hér, hér Hreinskilni (samt ekki of mikilli, það skapar vesen) Að halda kúlinu/vera Zen Nýju Marlboro lights sígarettupökkunum, sem eru svona eins og Zippo kveikjari Að gefa sem allra fæstar jólagjafir Viskí (on the rocks) Hvítum jólum Að láta frænkur sínar vera. Millibil: Hóhóhó. Nú verður skipt um gír: Já. Öllu heldur, eða til að orða þetta öðruvísi: Nú kútveltumst við, snúum okkur á bakið ef við lágum á maganum, og öfugt. Semsagt. Tala dagsins er: 3 Litur dagsins er: Blár Þema dagsins: Almenn sátt Mottó dagsins: " Ergo, vis-a-vis "
Comment ( 25 )
Orð vs. myndir.
18. desember 2006 | 11:45
Samanber: "Ein mynd getur sagt meira en þúsund (1000) orð." Þannig, af þessum sökum, hef ég ekki uppi neinar áætlanir um að færa tryllingin í orð. Talandi um orð: Eftirfarandi orð heyrði ég fleiri en eina (1) manneskju láta falla á laugardaginn: "Hvað er málið, er fullt tungl í kvöld?" Svarið við þessari spurningu var, og er, "Nei." Þessi orð breyttu engu um það. Orð geta ekki mótað veruleikann, er það? Maður spyr sig. Þetta og Þetta hérna sýnir okkur samt að orð eru viðsjárverðir, varhugaverðir hlutir eftir allt saman. En það er kannnski ekkert nýtt. Orð eiga samt, held ég, erfitt með að summa hluti, eins og tryllingin sem við (ég og fullt af öðru fólki) upplifðum núna alveg nýlega. Ergo: Mynd.
Comment ( 26 )
Húrra.
15. desember 2006 | 09:50
Helga Gvuðrún Friðrix, kjáni, belja og glæsimanneskja með meiru, allavega og í það minnsta góðvinkona mín til margra ára, er tuttuguogfimm (25) ára í dag. Samkvæmt mínum heimildum, samkvæmt hefðbundnum mælikvörðum, eru þetta tímamót. Þessu ber að fagna. Þetta verður góður dagur.
Comment ( 33 )
Gömlum og góðum hlutum má aldrei gleyma
13. desember 2006 | 15:19
Þetta er allt efni sem birst hefur áður á vefnum en sumir kunna að hafa gleymt. Njótið vel. Hin glæsilega djammferð í furðupleisið Sitges Snoðið ógurlega sem var massíft skem Miðinn sem miðbæjargestir fengu í hönd 16. júní Fyrir þá sem ekki þekkja númerið þá er þetta símanúmer Gísla Tölvuteiknaður Valdimar úr tölvuleik frá Úlfari minnir mig Stunur og standpínur fyrir framan gesti á Broadway. Þ.á.m. marga nemendur Margrét og krúttið ógurlega úr Idolinu. Alveg eins! Hot stuff!! Bjarni var með magaverk eftir þetta session þeirra Hvað get ég sagt. Valdi útúrblekaður eftir 2-3 bjóra og svo þessi fáránlega tussutanaði maður
Comment ( 35 )
Þriggja (3) daga helgi, hattur, sterkt áfengi og hoppandi hressleiki.
11. desember 2006 | 15:26
Jeminn. Púff. Það er af ýmsu að taka. Hef verið umkringdur gullkornum í vikulegu helgaruppgjöri í vinnunni hér á mánudegi. Get reyndar eignað mér fæst af þeim, Jón samstarfsfélagi minn kemur mun sterkari þar inn. Hér eru tvö dæmi af handahófi, og einungis pönslænin, til að varna því að þið fáið heildarmyndina: 1. (Vandræðaleg þögn.) Haukur: "Þetta er orðið vandræðalegt. Ég er farinn." 2. Stelpa: "Þú ert örugglega þessi rómantíska týpa." Jón: "Það rómantískasta sem ég geri er að senda SMS á virkum dögum." Frekar solid. Og...ég held að ég láti þetta nægja af helginni. Það eina sem ég tala um hérna þessa dagana virðist nefnilega vera djamm, og ég vil ekki að þið fáið ranga mynd af mér. Broskall. Það eina sem ég vil segja um nýafstaðna helgi er að ég hélt mestanpart kúlinu, var með hatt á laugardaginn, og get ekki gert grein fyrir tímabilinu frá 6:00 til 9:00 á laugardagsnóttinni/sunnudaxmorgninum sökum þess að Mikhail nokkur Baryshnikov braust þá út eftir að ég hafði reynt að hemja hann allt kvöldið. Ég rankaði við mér í vægast sagt undarlegum aðstæðum, í einhvers konar Heterótópíu, og það var blóð á höndunum á mér. Og ég sagði: "Whence is that knocking?— How is’t with me, when every noise appals me? What hands are here! Ha, they pluck out mine eyes. Will all great Neptune’s ocean wash this blood Clean from my hand? No, this my hand will rather The multitudinous seas incarnadine, Making the green one red." Annars enda ég þessa umræðu um helgina með eftirfarandi textabroti sem ég stel hér með af bloggi Hildar Lilligunnardal, en þetta er textabrot úr laginu "Barstool" með Gary Jules, textabrot sem eimar líf mitt glæsilega og veldur einkennilegum hrolli upp eftir öllu bakinu á mér: You just stay in the bar For as long as you can As long as you're drinking Then you've got the world in your hand ... You just stay in the bar For as long as you can You know love is for sissies It's whiskey that makes you a man
Comment ( 149 )
Karma.
6. desember 2006 | 11:18
[Athugasemd ritstjóra: Þar sem að þetta er í fyrsta skipti í einhver ár sem Haukur er ekki að skila af sér tugum blaðsíða í ritgerðarskrifum í desember má búast við töluverðum fráhvarfseinkennum. Í beinu framhaldi af því má ef til vill verða var við nokkuð tíð skrif hér, á þessum vettvangi, auk þess sem búast má við að téð skrif verði lituð sterklega af akademískri og fræðilegri orðræðu. Sbr:] Hin hnyttni Mark Twain sagði eitt sinn: "The difference between the right word and the almost right word is the difference between lightning and a lightning bug." Hin virti og margrómaði rithöfundur Dan Simmons bætti um betur í Hugo-verðlauna bók sinni Hyperion og lét skáldinu Martin Silenus eftirfarandi orð í té: "Mark Twain was droll, but incomplete [...] the difference between the right word and accepting the almost right word is the difference between being struck by lightning and merely watching a lightning display." Sem aftur leiðir okkur að eftirfarandi textabút úr einu ástsælasta dægurlagi þjóðarinnar: "Syndir þínar sem þú aldrei drýgðir sitja í þankanum/Óútleystur tékki í Gleðibankanum." En þetta textabrot vil ég eiga við og endurvinna a la Simmons, einhvernveginn svona: "Syndir þínar sem þú drýgðir undanfarið/Safnast saman í fokkíng Karmabankanum og eiga heldur betur eftir að koma í bakið á þér, sbr: "Þetta jafnast allt út á endanum."" Um Karma má í grundvallaratriðum fræðast Hér, en í mjög stuttu máli má ef til vill orða það sem svo að Karma sé mælikvarði á andlega skuldastöðu þína (sbr. syndir og góðverk) og ef að þú sökkar almennt es þá öðlastu slæmt Karma. Slæmt Karma getur í fyrsta lagi af sér að eitthvað slæmt gerist fyrir þig, og í öðru lagi þýðir slæmt Karma að þú ert ofurseldur Samsara. Samsara (sjá hér að framan) útleggst í raun sem vítahringur endurfæðingarinnar, ergo hringrás fjarri Nirvana (ekki hljómsveitinni), uppljómun og varanlegri sælu. Ergo, það er að segja: Miðað við allt sem ég hef drýgt, og það á tímabili sem spannar einungis undanfarið, er ég búinn að fokka Karmanu mínu upp og á ekki von á góðu. Ég á jafnframt von á að endurfæðast í einhverju svínslegu djammi nú um helgina, eins og allar helgar, eins og rútínan, vítahringurinn minn er, eins og allar helgar fæðumst við og deyjum og fæðumst aftur. Bring it.
Comment ( 7 )
Zen.
30. nóvember 2006 | 13:46
Ég hef áður komið inn á hugtakið "Zen" á þessum vettvangi. "Zen," í hefðbundnum skilningi, vísar til Zen Búddisma, en um hann má í grundavallaratriðum fræðast hér. Ég banna ykkur að halda áfram að lesa þennan pistil fyrr en þið hafið smellt á linkinn hér að ofan og í það minnsta gert heiðarlega tilraun til að komast í gegnum þennan stutta og einfalda texta sem vísað er í, þar sem að hann er á vissan forsenda þess að þið getið komið auga á heildarmynd þessa texta, og þegar ég segi "Þessa texta" vísa ég til þessa texta sem heildar, samhangandi. Stopp. Ekki lesa áfram, smelltu á linkinn. Semsagt. Eins og sum ykkar vita ef til vill er ég mikill talsmaður þess "Að halda kúlinu." Að halda kúlinu er gott, að missa kúlið er slæmt, eiginlega bara hræðilegt. Að vera blindfullur og kveikja sér í sígarettu með Zippokveikjara á meðan þú sötrar viskí og lætur eins og þér sé alveg sama er að halda kúlinu. Að vera blindfullur og sýna það með því að veltast um á meðan þú reykir ekki neitt og reynir við allar nálægar stelpur er að missa kúlið. Að sneika sér framúr og segja "Bæó" er að halda kúlinu. "Ég elska þig" er að missa kúlið. Ég held ég þurfi ekkert að útskýra þetta konsefft neitt mikið frekar: Þetta liggur eiginlega í augum uppi, er tiltölulega borðliggjandi. Semsagt, með öðrum orðum: Að halda kúlinu er það sama og að vera ofsalega Zen. Þetta eru, eðli málsins samkvæmt, stórtíðindi og bylting fyrir hina andlega þenkjandi. Þetta er jafnframt afar póstmódernísk og nútímaleg heimspekistefna/trúarbrögð, um leið og byggt er á ævafornum grunni. Eins og sannir afbyggjendur byggjum við á rústum. Það er að segja: Andlegir leiðtogar okkar eru m.a. Brad Pitt í Fight Club, Mickey Rourke í Sin City, Sean Connery í hvaða Bond mynd sem er, Sergei Baryshnikov, Bjartur í Sumarhúsum, Jason Statham í Transporter og/eða Crank, Jesse Custer, Bruce Willis í Die Hard, Michael Madsen í Reservoir Dogs, John Travolta í Pulp Fiction, Julian Casablancas, Johnny Depp í Fear and Loathing og/eða Pirates of the Caribbean, og svo framvegis, o.s. frv. Fjarvera kvenna á þessum lista er hrein tilviljun. En semsagt. Um daginn fór ég inn á Nonnabita til að fá mér hádegisverð. Fyrir framan mig í röðinni var maður með dólgslæti. Hann var kjánalegur, ekki síst vegna þess að hann var með fáránlega uppbrett nef. Eins og svín. "Ekkert kjaftæði," sagði hann þegar afgreiðslustúlkan tilkynnti honum að ekki væri til rauðlaukur. "Það stendur á miðanum," sagði hún og benti honum á miðann þar sem þessar upplýsingar komu skýrt fram. "Djöfulsins skítabúlla," sagði hann hátt og sló svona servíettuhaldara niður á gólf. "Heyrðu góði," sagði ég. "Haltu þig á mottunni." Hann leit á mig og rýtti: "Ertu með eitthvað kjaftæði við mig? Og hvað er með þessa barta, hvar er Elvis búningurinn þinn?" "Ætti ekki að vera hendi uppi í rassinum á þér?" spurði ég rólega. "Ha? Hvað ertu að segja við mig?" "Ég hélt að Fröken Svínka [Hér er vísað til brúðuleikarans Miss Piggy] væri alltaf með hendi upp í rassgatinu á sér þegar hún væri að rífa kjaft." Hann bar hendi hægt upp að nefinu á sér, setti hana hratt niður, lagði fingur á bringuna á mér og sagði: "Ertu með eitthvað vesen?" "Nei ég er ekki með Ve-Zen," sagði ég. "Ég er hins vegar alveg fáránlega Zen."
Comment ( 7 )
Notaleg skammdegisgæsahúð.
29. nóvember 2006 | 15:58
Smellið hér. (Vinsamlegast ekki smella á tengilinn hér að ofan í dagsbirtu, meðan bjart er, þ.e. ekki á milli tólf og eitt (12:00-13:00) á daginn. Vinsamlegast ekki smella á téðan tengil nema að þið séuð út af fyrir ykkur og í kyrrð og ró. Vinsamlegast smellið ekki nema að hafa eyrnatól innan handar, nánar tiltekið í eyrunum)).
Comment ( 0 )
Þriðjudagar geta hoppað upp í rassgatið á sér...
28. nóvember 2006 | 13:24
...en þetta hér og þetta hér og, jafnframt, þetta hér minnir okkur ef til vill á, hjálpar okkur að muna, að það eru fleiri sem þjást með okkur.
Comment ( 1 )
Hressleiki.
21. nóvember 2006 | 14:38
Nú: En eins og fram hefur komið, og kemur raunar fram hér að neðan, er mér ofboðslega heitt þessa dagana. Mér er svínslega heitt núna, til dæmis: Ég er eiginlega, næstum því að svitna. Púff. Hins vegar er ég jafnframt fáránlega hress. Hólí fokk hvað ég er hress. Ég er fáránlega fokkíng hress!!! Þetta kann að skjóta skökku við, og reyndar fylltist ég grunsemdum í gærmorgunn þegar ég vaknaði í kulda og myrkri á mánudagsmorgni eftir átakasama og krefjandi helgi og langaði ekki til að drepa mig, heldur var (sæmilega) sáttur við tilvist mína. "Hvað er að gerast hérna," sagði ég hátt og snjallt um leið og ég spratt fram úr rúminu, fáránlega hress. Síðan brast ég í söng og byrjaði að dansa dans kenndan við stepp á svefnherbergisgólfinu. Hressleiki minn var semsagt gríðarlegur í gær, og í þessum dúr. "Hættu að dansa Haukur," sagði Hjörtur til að mynda nokkrum sinnum við mig í gær. "Ég get það ekki," sagði ég brosandi og hress, en um leið nokkuð uggandi. "Þetta er eitthvað tilfallandi," hugsaði ég þar sem ég lá andvaka í nótt, ófær um að vera kyrr, iðandi eins og snákur, en mjög hress snákur. En sjá: Þegar ég vaknaði í morgunn var ég fáránlega sáttur og byrjaði að gera bítbox með munninum, kútveltist út úr rúminu og fór í kollhnís, dansaði breikdans og stóð á höndum. Og ef einhver er að velta því fyrir sér þá já, sef ég nakinn, þannig að þið getið rétt ímyndað ykkur.
Comment ( 35 )
Kuldaboli.
17. nóvember 2006 | 14:20
"Djöfull er fokkíng kalt," hefur samferðar- og samstarfsfólk mitt keppst við að segja í allan dag, skjálfandi, rjótt í kinnum og einhvernveginn undarlega þokkafullt. Enn eitt fetissjið [innskot ritsjóra: ég hugsa alltaf um feda-ost þegar einhver segir/skrifar þetta orð], geri ég ráð fyrir. Kuldaboli er vissulega til vandræða, eins og mannýgt naut sem hefur ítrekað verið sýnt eitthvað hárautt, til dæmis einhverja dulu eða klút. Ég viðurkenni þetta. Hins vegar hyggst ég snúa vörn í sókn, enda er ég fáránlega heitur. Ef við höldum áfram með myndlíkingar, persónugervingar jafnvel, þá mun ég snúa téðan bola niður á hornunum, bola honum burt nautsterkur, hann verður eins og belja á svelli, ég er hress eins og kálfur að vori, og så videre, o.s.frv. "Muu," segir boli á endanum, yfirbugaður og brotinn, ískaldur, off og fáránlega búinn á því. "Þetta er fáránlegur fokkíng fimbulkuldi, þetta er rugl," hefur fólkið sem ég umgengst oftar en ekki haft á orði undanfarið. En þetta truflar mig ekki. Yfirborð mitt er kalt, en innra með mér, í hjartanu mínu, er mér ofsalega heitt. Þetta er, eins og með svo margt annað, allt spurning um hugarástand. Og ég er svo fáránlega Zen að kuldinn hrekkur af mér eins og vatn af gæs. Ég er eins og kind sem hefur ekki verið rúin í mörg ár, fjarri réttum og ráðríkum bóndum, frjáls eins og fuglinn (t.d. lóan, krían eða spóinn) tindilfætt í fjallasal. "Mee," segir kindin, sæl og glöð þar sem hún skottast um í rollumollu sálar sinnar, hleypur um í hlýindum, eins og frumkvöðull í þægilegu hitastigi frumskógarins. "Er þér ekkert kalt?" spyr stúlkukindin, beljan, fiðurhænsnið mig rjóð í vöngum. "Nei, mér er mjög heitt," segi ég og kveiki mér í sígarettu og tek gúlsopa af viskíinu mínu. "Ha?" segir hún og blæs á hendurnar á sér eins og lítil mús. Ég tek um aðra hendina á henni til að leyfa henni að finna hvað mér er heitt. "Vá hvað þér er heitt," segir hún. "Ég veit," segi ég. "Ég er bara svo rosalega Zen."
Comment ( 60 )
Til málamynda.
14. nóvember 2006 | 10:32
Ég ætla ekki að segja neitt af viti í þessari færslu: Þessi færsla er, ein og sér, algerlega til MÁLAMYNDA. Ekkert, eða mjög fátt í það minnsta, mun "meika sens," eins og unglingarnir SEGJA. Að engu, eða mjög litlu/takmörkuðu leyti verður minnst á LIÐNA helgi eða stórviðburði, áfengi eða undarlega tilburði. Eins og þeir sem þekkja mig betur en aðrir hafa eflaust, ef til vill, sennilega, MÁSKI, kannski, líklega þegar getið sér TIL er ástæðan fyrir þessari færslu einföld: Það er að segja, þessi færsla er tilkomin af nauðsyn, og í raun ILLRI nauðsyn. Með öðrum orðum: Bráðaofnæmi mitt gagnvart því að hafa auglýsingar/yfirlýsingar/tilkynningar/o.s.frv. sem tengjast/hafa að gera með/vísa TIL einstakra liðinna atburða/viðburða/árshátíða o.s.frv. efstu færslur á SKÚLANUM, eins og topp (-inn) á ísjaka (-num) veldur því að ég er knúinn, hef ekkert val, á engra annarra kosta völ en að rita þessa færslu og planta henni kyrfilega efst á þessa síðu þannig að við getum öll SOFIÐ rólega, eða yfirhöfuð, lagst í sæng með friðsælt bros á vörunum og dáið hægt og tilgerðarlaust.
Comment ( 9 )
Skúlaskemmtun 2006
7. nóvember 2006 | 22:16
Á laugardaginn næsta ætlum við að viðhalda hefðinni Skúlaskemmtun. Þetta verður þriðja árið sem hún er haldin og ætti þá væntanlega að vera komin til að vera. (Þrennt verður þegar allt er orðið) Við ætlum ekki að útlista hér nákvæmlega hvernig kvöldið fer fram en lykillinn að góðu kvöldi er að sem flestir Skúlar mæti og skemmti sér saman. Mæting er klukkan 19:00 stundvíslega. Við borðum glæsimat saman, opnum sameiginlega pakka og hellum áfengi ofan í hvort annað þangað til Bjarni hættir að muna. Endanlegt verð og staðsetning verður tilkynnt hér á fimmtudaginn. Vinsamlegast skráið mætingu í athugasemdum strax. Þeir sem ekki skrá sig fá símhringingu frá Gísla og mun hann hringja í ykkur eins og hann væri að hringja sem sjálboðaliði fyrir einhvern bjána í prófkjöri. Hann mun hringja oft og ekki gefast upp fyrir en viðkomandi segist koma. Nefndin
Comment ( 71 )
Uppgjör mitt við samkynhneigð.
6. nóvember 2006 | 11:00
Þegar ég skrifa "Uppgjör mitt við samkynhneigð," er ég að sjálfsögðu að tala um uppgjör mitt við Helvítis hommana. Lesbíur eru í versta falli athyglisverðar eða fyndnar, í besta falli geðveikt hot. Allt svona lesbíustuð hefur löngum gert rosalega mikið fyrir mig, sbr. kossafrænkur mínar, L word, og einu sinni sagði stelpa við mig: "Ég svaf hjá vinkonu minni í gær," og eitt leiddi af öðru. Ergo: Hommar eru mér hugleiknari sem eitthvað issjú, einhver ráðgáta, eitthvað undarlegt fyrirbæri: Lesbíur eru gegnsæjari, einfaldari, meira borðliggjandi, aðgengilegri. Að vilja káfa á stelpum og gera eitthvað við píkuna á þeim er eitthvað sem ég get skilið og tengt mig við: Að vilja taka um liminn á öðrum karlmanni og setja hann upp í sig er eitthvað sem er fjarlægara mér, eitthvað sem ég á erfiðara með að skilja. Ég hef löngum talið mig sæmilega ófordómafullan mann: Ég er ekki rasisti nema að mjög takmörkuðu leyti, og hommar hafa aldrei truflað mig neitt (og hvað þá lesbíur, nema síður sé). Ég er fylgjandi réttindum samkynhneigðra og svo framvegis, og lít á samkynhneigt fólk sem venjulegt fólk sem af einhverjum ástæðum finnst geðveikt gaman að ríða fólki sem er af sama kyni og það sjálft. Vandamálið er að samkynhneigð hefur alltaf verið svo langt frá mér. Enginn vinur minn er hommi (eða hvað?), og eina innilega sýn mín inn í hommaskap átti sér stað í Vestmannaeyjum þarsíðasta sumar, þar sem að einn samferðarmaður og nafni minn kom skyndilega út úr skápnum. Eina lesbían sem ég hef umgengist eitthvað er frænka mín sem ég hitti mjög sjaldan. Vissulega hafa þó lesbíur ef til vill staðið mér nær, enda hafa þær eins og komið hefur fram hér að ofan spilað sæmilega stóra rullu í fantasíum mínum. Hommar hins vegar...ég meina, að fara á fjóra (4) fætur fyrir framan annan karlmann hefur hingað til ekki meikað sens, auk þess sem að smán hommana er einhvernveginn miklu massívari, sbr. að orðið "Hommi" er beinlínis smánaryrði í almennri orðræðu, tengt því að vera aumingi eða pussa, sbr. kvenmaður. Og ég get svosem upplýst það hér að ég hef alloft hrópað "Hommi!" að einhverjum, sagt "Hommi" lágt og í fyrirlitningartón: En ég hef aldrei sagt það við homma, eða ekki mér vitanlega. Hins vegar hef ég nú á mjög skömmum tíma orðið fyrir ákveðinni hugarfarsbreytingu þegar kemur að hommaskap. Ég og Hjörtur vinur minn höfum nefnilega mikið verið að fara í bíó tveir (2) saman, skipst á að kaupa stóran popp, setið hlið við hlið og borðað popp og hlegið og skemmt okkur saman (2). Einu sinni var ég spurður: "Ef þú yrðir að sofa hjá einum af karlkyns vinum þínum, hverjum myndirðu sofa hjá?" Og ég svaraði umhugsunarlaust: "Hirti." En afgreiðslufólkið hefur brosað fallega til okkar og lagt sig fram um að segja "Góða skemmtun!" glaðlega og fordómalaust. Svo fórum Ég og Hjössi ásamt tveimur pörum (Deivid og Gittu og Gísla og Hlussu) á sýninguna Patrekur einnkommafimm (1,5) sem Siggi litli lax leikur í. Sýningin er stórskemmtileg, og Siggi stendur sig eins og hetja, en það sem ég vildi sagt hafa er að Rúnar Freyr og Jói Hauks leika þar hommapar, og það sem meira er: Þessir hommar eru bara geðveikt nettir og fyndnir og töff og skemmtilegir gaurar. Og innilega hamingjusamir saman. Fallegt. Og ég fór að hugsa: Nú eigum ég og Hjörtur mjög fallegt samband, leikum okkur saman, förum í bíó saman, dettum í það saman...væri eitthvað hræðilegt ef að samband okkar færi upp á annað (næsta) stig? Þetta hefur verið að gerjast í mér, og sem dæmi vil ég nefna stelpuna sem hugðist éta mig lifandi á Ólíver á laugardaginn. "Nei nei nei nei," sagði ég við hana. Brá hún þá á það ráð að kasta sér í fangið á mér, og að lokum að snúa (bókstaflega) upp á hendina á mér. Og þá benti ég á Hjört með hendinni sem hún var ekki að snúa upp á og sagði: "Þú ert mjög sæt, og þetta er mikill heiður, en þetta er sko kærastinn minn." "Ertu að grínast?" sagði hún og sleppti mér. "Nei," sagði ég og síðan gengum við Hjörtur út. Við fórum reyndar á Ellefuna (11) en ekki heim saman, og síðan sneikaði Hjörtur sér heim á undan mér, en maður hlýtur að spyrja sig, maður hlýtur að velta fyrir sér, eftir allt sem maður hefur séð og gert...og þegar ég vaknaði á Sunnudaginn varð ég djúpt hugsi: Þegar ég og Hjörtur förum að búa saman (sem er ástand sem er yfirvofandi, og vonandi sem næst okkur í tíma og rúmi), kærustulausir og graðir, komum heim saman blekaðir af djamminu, er eitthvað út í hött að við færum að faðmast, síðan að kyssast, og myndum að lokum enda naktir uppi í rúmi saman? Maður spyr sig. Ég er ekki hommi.
Comment ( 72 )
Uppgjör mitt við femínismann.
2. nóvember 2006 | 12:05
[Eftirfarandi er tekið af bloggi Hildar Lell-jónsdals, www.snilldur.blogspot.com:] "Hér er lítil kyngreining á tíu efstu sætunum í prófkjöri Sjálfstæðisflokksins. Í boði Auðar Magndísar Leiknisdóttur. Ég las einhversstaðar að bloggarar væru almennt að stela þessu svo ég ákvað að gera slíkt hið sama. 7 karlar af þeim 11 sem buðu sig fram komust á topp 10 3 konur af þeim 7 sem buðu sig fram komust á topp 10 Karlar sóttust að meðaltali eftir sæti nr. 4,4 Konur sóttust að meðaltali eftir sæti nr. 5,5. Karlar komust að meðaltali í sæti nr. 3,1 Konur komust að meðaltali í sæti nr. 6,7. Frábært Ásta Möller að staða kvenna sé svona sterk innan flokksins. Só prittí." ...Segir Hildur Lilliklifurmúsdal. Svo mörg voru þau orð. Hildur er sæt og klár vinkona mín sem mér þykir vænt um, og ég dáist reglulega að glæsilegum brjóstum hennar, en engu að síður varð ég gríðarlega pirraður að lesa þetta. Svo pirraður, raunar, að það hefði getað komið mér í opna skjöldu: En það gerði það ekki, vegna þess að ég hef heyrt svona tal áður, og orðið alveg jafn svínslega pirraður. Tökum sem dæmi nýleg lög í Noregi sem skilgreina fasta prósentu (%) stjórnenda, stjórnarmeðlima, nefndarmeðlima og svo framvegis fyrirtækja sem verða að vera konur. Þetta kallast jákvæð mismunun. "Fokk! Það eru bara 30% konur í sjórn hjá okkur! Okkur vantar 10% af konum í viðbót! Ráðum konur! Núna!" Og: "Já...þú ert fínn gaur, og rétti maðurinn (...) í starfið, en því miður, þú ert bara ekki með píku. Því miður, segi ég, vegna þess að ég væri alveg til í að þú værir með píku. Þú veist, alveg eins og þú ert, myndarlegur karlmaður, bara ekki með typpi, heldur píku. Það væri hot. En...ég verð víst að ríða þér í rassinn í staðinn." Jákvæð mismunun? Hvað segiði um jákvæða nauðgun? Fólk á að fá störf, og sæti á listum, og svo framvegis, vegna þess að það er hæfasta manneskjan, eða í gegnum klíku: Ekki vegna kyns síns. Basta. Hinsvegar linkaði Hildur Ljónshjartadal einnig á eftirfarandi frétt á mbl.is: "Dómstóll í Bandaríkjunum hefur dæmt eþíópískan innflytjanda í tíu ára fangelsi, en hann var fundinn sekur um að hafa limlest tveggja ára dóttur sína með því að klippa af henni snípinn með skærum." Þegar ég las þetta, nota bene í morgunsárið, fékk ég afskaplega óþægilegan fiðring í kynfæri mín, og ég hryllti mig og hristi, einhvernveginn svona. Ekki vegna þess að ég vildi ekki að einhver arabi notaði skæri á snúllann minn: Nei. Setninguna hér að ofan má ef til vill misskilja. Það er að segja, til að koma í veg fyrir allan misskilning, ef ske kynni að skeggjuð og hnífabrýnandi allahsleikja sé reglulegur gestur á þessari síðu: Ég vil ekki að múslimadjöfull komi með eggvopn neitt nálægt mínu allra heilagasta, en það er ekki þess vegna sem ég hryllti mig. Ástæða þessa spasmótíska hryllingskasts míns var að ég vorkenndi litlu stelpunni afskaplega mikið, og fann töluvert mikið til með henni. Ég hef séð sníp, og ég hef séð hvað snípur getur gert, og að lesa þessi orð ollu mér beinlínis þjáningu. Með öðrum orðum: Ég fann til með og tengdist þessari ungu stúlku á mörgum plönum: a) plani sársaukans b) plani samúðar c) planinu þar sem ég vorkenndi henni geðveikt mikið (sem er í grundvallaratriðum sami effekt og í plani bé (b) en það lúkkar alltaf betur að hafa þrjá (3) liði, plön))). Það sem ég vildi sagt hafa: Það að ég skuli geta sett mig svona áþreifanlega í spor konu, kvenmanns, samsamað mig með henni á jafn afgerandi hátt, upplifað hennar þjáningu sem mína, hlýtur að þýða að ég sé femínisti. Ergo: Þessar svikulu, rýting-í-bak-ístingandi kjánakuntur geta hætt að væla, farið að drullast til að komast áfram á eigin verðleikum eða í gegnum klíku, og farið að haga sér eins og menn: Því að ég, af öllu mönnum, er femínisti.
Comment ( 100 )
Laugardagur 1,5
31. október 2006 | 23:07
Hann Sigurður Litli hárskrítni er ein af stjörnum sýningarinnar Patrekur 1,5 Á laugardaginn er planið að fara á sýninguna sem sýnd er í Þjóðleikhúsinu. Ég er að reyna að fá það staðfest hvort að hann sýni á sér brjóstin eins og Helga gerði hér forðum daga, eða tali með glæsifyndnum hreim, líkt og Haukur gerði hér forðum daga. Ætti að fá svar við því á fljótlega því ég sendi Rúnari Frey sms. Hún er sýnd klukkan 20:00 og að henni lokinn mætti nú detta í smá skrall. Gætum boðið okkur heim til einhvers sem getur tekið við okkur og gert gott kvöld úr þessu. Ég held að það kosti 3.000 en ég sendi Gunnari Helga leikstjóra sms og ætti að fá svar mjög fljótlega. Fyrir ykkur sem eruð að velta því fyrir ykkur hvað þetta 1,5 í nafninu stendur fyrir þá skilst mér að þetta sé grín því hæð Sigga er nákvæmlega 1,5 metri. Ég er ekki 100% viss en ætti að fá svar fljótlega því ég sendi Davíð Þór þýðanda sms. Hver vill koma með mér?
Comment ( 30 )
Don´t do drugs, share some hugs.
31. október 2006 | 17:09
Ég er á móti eiturlyfjum. Ég hef aldrei notað eiturlyf og mun aldrei gera. Eiturlyf eru viðurstyggð. "The small tentacle of the drug-octopus has been cut off"
Comment ( 338 )
Það gerist alltaf af og til
27. október 2006 | 13:29
að ég rekst á eitthvað sem fær mig til að segja "Hólí fokk," og endurnýjar trú mína á mannkyninu, eða allavega heiminum og framtíðinni. Oftar en ekki er það þess háttar hugljómun sem fær mig til að skrifa mjög stuttan texta inn á þessa síðu og bæta síðan við link, slóð, sem ég bendi fólki að smella á, elta. Þetta, þessi pistill, er eitt (1) af þessum tilfellum. Smelltu hér.
Comment ( 24 )
Fokkíng barinn.
24. október 2006 | 14:22
[Eftirfarandi samtal fór fram á ensku með kúbönskum hreim, fyrir utan orðið "Skál".] "Tvöfaldan fokkíng viskí í klaka," sagði Al Pacino í Miami árið nítjánhundruðáttatíuogþrjú (1983) og brosti til barþjónsstelpunnar. Hún brosti á móti, enda varla annað hægt. Hann var klæddur í ljósblá jakkaföt, hvíta skyrtu sem var hneppt niður á bringu og var með þykka gullkeðju um hálsinn. Ég stóð við hliðina á honum, og skyndilega var ýtt í bakið á mér í örtöðinni á barnum og ég rakst utan í hann, í þann mund sem hann var að rétta henni American Express kortið sitt. "Sorrí," sagði ég. "Ekkert mál." Hann rétti upp hendina og myndaði friðarmerkið með fingrunum til barþjónsstelpunnar. "Hafðu það fokkíng tvo," sagði hann við hana. Hún kinkaði kolli, hellti viskí í tvö glös, rétti honum þau og leit svo á mig. "Ég..." byrjaði ég. "Hann er fokkíng góður," greip Al Pacino fram í fyrir mér og rétti mér annað viskíglasið. "Takk maður," sagði ég. "Ekkert fokkíng mál," sagði hann og hallaði sér fram á barinn og kveikti sér í sígarettu með undarlega stórum Zippokveikjara úr silfri. Þetta þótti mér góð hugmynd, og ég stakk sígarettu upp í mig. Áður en ég gat seilst í vasann eftir kveikjara bar hann skíðlogandi risakveikjarann sinn að sígarettunni minni, eins og kyndil. "Skál," sagði Al Pacino á lýtalausri íslensku og við drukkum vænan slurk af viskíinu. Al Pacino gretti sig og sagði: "Fokk maður. Djöfull er allt fokkíng dýrt á fokkíng barnum hérna." "Ég veit," sagði ég, "þetta er hrikalegt." Al Pacino lyfti annarri augabrúninni, strauk viskíglasinu allt að því blíðlega og sagði: "Það er samt einhver undarleg fokkíng fróun í því að kaupa sér svona fokdýra fokkíng drykki á fokkíng barnum. Og fokkíng fullt af þeim. Spandera bara. Ókei. Leiða Mammon og fokkíng Bakkus inn í nóttina. Ókei. Sýna að þú ert enginn fokkíng aumingi, enginn fokkíng kakkalakki. Ókei. Ég er fokkíng stórlax, skilurðu. Viltu fokka í mér?" "Alls ekki," sagði ég. Hann klappaði mér á öxlina. Það var eins og að láta vörubíl bakka á sig. "Ókei. Spilum þetta svolítið fokkíng hart. Klárum þetta fokkíng viskí, chico." Við kláruðum viskíið. "Heyrðu, ég skal taka næstu umferð," sagði ég. "Fokkaðu þér," sagði Al Pacino. "Ég á fokkíng pening. Ókei. Ég er fokkíng kapítalisti. Ókei. Veistu hvað kapítalismi er? Að láta ríða sér í fokkíng rassinn." Hann greip í hendina á barþjónsstelpunni og sagði: "Tvo fokkíng..." "Hvað segirðu um fokkíng tekíla?" greip ég fram í fyrir honum og fann svitann samstundis byrja að renna niður gagnaugun á mér. Hann leit á mig. Hann horfði stíft á mig. Síðan hló hann, greip eins og skurðgrafa eða vökvaþrýstipressa í handlegginn á mér og sagði: "Ókei." Við barþjónsstelpuna sagði hann, hátt: "Heilsaðu litla vini mínum." Og hann brosti til mín, og ég brosti á móti, enda varla annað hægt.
Comment ( 26 )
Uppfyllingarefni.
23. október 2006 | 15:28
Athugið: Þessi pistill er algert uppfyllingarefni, skapaður, myndaður og skrifaður í þeim eina tilgangi að partýstuðið hans Bóbó sé ekki efsta greinin hér, hér. Ég er ofsalega viðkvæmur fyrir útrunnum tilkynningum/boðum/yfirlýsingum á stafrænum síðum eins og til dæmis þessari, eins og ég trúi að ég hafi komið inn á áður, sbr. skrif mín um Skúlann sem óbreytanlega perlu fyrir svona tveim árum eða eitthvað. Mánudagur? Vissulega. Bein afleiðing af því er meðal annars að ég er búinn að berjast við að meika sens í allan dag og er nú, hvort sem þið trúið því eða ekki, töluvert meira samhangandi en einhverntímann fyrr í dag. Mánudagur? Vissulega. Og ég hef sætt mig við. Við hvað? Ég veit það ekki, vegna þess að ég datt út á meðan ég var að skrifa þetta, og er núna búinn að vera svona fimm til sjö (5-7) mínútur að stara á skjáinn og reyna að muna hvað ég ætlaði að tala um, sem var held ég eitthvað alveg sæmilega sniðugt. Áður en ég starði á skjáinn í þessar fimm til sjö (5-7) mínútur starði ég út í loftið í annað eins (þ.e. 5-7 mínútur) í djúpri leiðslu, allt að því transi. Þar sem að morgunljóst er að ég held ekki einbeitingu í meira en svona mínútu (1) í senn held ég að afgangurinn af þessum stórkostlega (kaldhæðni) pistli verði í formi stikkorða: Helgin. Dramatík. Bjór. Rauðvín. Romm. Tekíla. Viskí. Sígarettur. PES (Pro Evolution Soccer 5). Massívt cock-tease (samt ekki á mig, sem betur fer, heldur gaur sem ég þekki). Venture Bros (voff). Jackass 2 (Niiice). South Park. The Dog: Bounty Hunter. Barcelona-Real Madríd. Foosball. Paris Hilton. Hótel Borg. Reservoir Dogs in 30 seconds (re-enacted by bunnies). "Þetta er fáránlegt." Ellefan. "Þú ert ekki einu sinni hot" (sagt af mér, by the way, ekki við mig, ég er fáránlega hot). Ummm....Bóbópartí. Kjánamús. "Ég er svo spíttaður að ég verð að fara úr fötunum" (sagt við mig, ekki af mér).
Comment ( 4 )
Partý!
19. október 2006 | 17:45
Það er nú ekki hægt að vera 25 ára í gær og hafa ekkert partý. Þess vegna er það ákveðið að hafa massapartý á morgun(föstudag) á Byggðarenda 20(sama gata og Hjössi sæti). Þetta ku vera kjallaraíbúð og því gengið inn vinstra megin við húsið, niður lengstu tröppur Íslands. Herlegheitin eiga að byrja kl 20 og skora ég á fólk að mæta snemma(ef það þorir) jafnvel tímanlega. Þema: Hey eigum við að hafa þemað bara að skemmta okkur ógeðslega vel og mæta með góða skapið. Dress to impress! p.s. fólk má endilega staðfesta mætingu svo maður geti organæsað shit og svoleiðis. jaksumash!
Comment ( 7 )
Ég krefst svara!
19. október 2006 | 10:32
Hvernig er það, hvar eru þættir 5-12 af Flákanum?! Hverskonar er það að byrja á einhverju sem maður getur ekki klárað, hvar er metnaðurinn?!! Ég mótmæli og mælist til þess að bætt verði úr, fyrr en seinna.
Comment ( 19 )
***TIL HAMINGJU!***
18. október 2006 | 09:05
Elskulegasti Bóbó okkar, Bjarni Þór, innilega & hjartanlega til hamingju með 25 árin. HÚRRA, HÚRRA, HÚRRA! HANN LENGI LIFI HÚRRA! Þú ert yndislegur, elska þig, njóttu dagsins. Einnig vil ég óska Gulla (Gunnlaugi Sölvasyni) hjartanlega til hamingju með dótturina sem fæddist í nótt og deilir því þessum góða afmælisdegi með Bjarna og honum föður mínum. Húrra! Ást&Virðing, Helga Gvuðrún
Comment ( 10 )
Þriðjudagar.
17. október 2006 | 09:57
Þriðjudagar eru í eðli sínu slæmir dagar: 1. Það er búið að ræða síðustu helgi, það var gert ítarlega í gær. 2. Það er of langt í næstu helgi til að það sé hægt að ræða hana án þess að virka fáránlega desperat. 3. Það gerist ekkert gott eða skemmmtilegt á þriðjudögum. 4. Og heldur ekkert sem er nógu slæmt til að vera áhugavert, skemmtilegt eða fyndið. 5. Ergo: Þriðjudagar eru hroðalegt, grátt, mannskemmandi og tómt limbó. Þetta er ekki gott. Hvað er til ráða? Jú, það eru ýmis skref sem við getum tekið, ýmsar leiðir sem hægt er að fara til að gera þetta hryllingslimbó sem bærilegast: 1. Þema dagsins er yfirvegun, æðruleysi og þolinmæði. 2. Happatala dagsins er átján (18). 3. Happalitur dagsins er rauður. 4. Reykjum sígarettur. 5. Hlustum á eftirfarandi fimm (5) lög sem sett eru fram í handahófskenndri röð: 1. "She´s hearing voices" -Bloc Party 2. "Vision of division" -The Strokes 3. "No Hay Igual" -Nelly Furtado 4. "Duel of the fates (jungle remix)" -DJ Yoda 5. "Feeling oblivion" -Turin Brakes Munum svo að láta hverjum degi nægja sína þjáningu, jafnvel þó að þriðjudagar séu vissulega bakkafullir, úttroðnir af viðurstyggð.
Comment ( 13 )
The nipple effect
13. október 2006 | 17:57
Geirvörtuertingur er eitthvað sem íþróttafólk kannast við. Hann kemur vegna þess að ákveðin efni í íþróttabolum erta geirvörturnar þegar það er svitnað og tekið á því. Þetta gerðist fyrir mig á síðasta þriðjudag þegar spilaður var fótbolti í KR heimili. Svo í gær voru geirvörturnar ennþá aumar og komin smá brunasár á þær sem er rosalega óþægilegt. Ég tók mig því til og fór aðeins að kroppa í þessi litlu sár, enda get ég aldrei látið sár eða bólur í friði. Það sem gerðist næst hefur valdið mér miklu hugarangri í allan dag. Ég komst nefnilega að því að þegar ég var að fikta í hægri geirvörtunni á mér þá fann ég fyrir miklum þorsta. Ha þorsta? Já þorsta og þetta fannst mér vera eitthvað sem ég ætti að kanna betur. Ég prófaði því að fikta í vinstri geirvörtunni en ekkert gerðist og Nota Bene ég var ekkert þyrstur á þeim tímapunkti en svo skipti ég yfir á hægri og þá blossaði upp þorstatilfinning. Hvað var að gerast? Var ég að uppgötva einhverja nýja leyndardóma líkamans? Eru þessar tilgangslausu geirvörtur á karlmönnum takkar sem stýra heiminum á mismunandi hátt? Hægri geirvartan mín stjórnar þorstanum mínum. Hvað gerir þá vinstri geirvartan? Kannski er ég einn af fáum sem stjórna sjálfum sér með geirvörtum sínum. Allir aðrir stjórna öðrum með geirvörtum sínum en vita ekki af því. Er þetta fjarstýringin sem allir hafa innra með sér?. Þá er kannski mikilvægasta spurningin hvað þarf að nudda á kvenmönnum til að stjórna öðrum? Eða hafa þær kannski ekki svona takka á sér? p.s. ég vona að sem flestir fikti í geirvörtum sínum eftir lesturinn. Látið mig vita hvort ykkar geirvörturnar stjórna einhverju.
Comment ( 26 )
Yfirvofandi.
13. október 2006 | 16:11
Það er eitthvað í loftinu (segir hann og hnusar út í loftið), það er eitthvað yfirvofandi. Akkúrat núna, þegar þetta er skrifað, vofir eitthvað yfir mér, eitthvað óumflýjanlegt, eitthvað ógnvænlegt. Eins og sverð sem hangir um það bil meter fyrir ofan hvirfil minn sem aftur (það er að segja sverðið) er fest í örfínt, ósjampónæringað hár. Þið vitið upp á hár hvað ég er að tala um. Sbr: http://en.wikipedia.org/wiki/Sword_of_damocles. Akkúrat núna, þegar þetta er skrifað, sit ég einn hérna í vinnunni og hlusta á ótrúlega hressan pleilista sem ég bjó til og nefndi, á mjög viðeigandi hátt, stuð. Á nákvæmlega sama andartaki er ég að hugsa um bjórinn sem ég troðfyllti ísskápinn niðri af, og á þessari stundu heyri ég "She´s hearing voices" með Bloc Party úr hátölurunum en í hugskoti mínu heyri ég hljóðið þegar ískaldur dósabjór er opnaður ákveðið, af festu. Í dag, daginn sem þetta er ritað, er jafnframt Föstudagurinn þrettándi (13), og ég segi, núna, upphátt, við tómt herbergið, "Djöfull langar mig í bjór," segi, aðeins lægra, "þetta getur ekki endað vel."
Comment ( 127 )
Hver glottir hér með pípuhatt?
11. október 2006 | 14:16
Já, hver er það gott fólk sem tekur sig svo vel út með pípuhatt á blaðsíðu 5 Fréttablaðsins í dag? http://vefblod.visir.is/public/index.php?s=254&p=8119 Hress.
Comment ( 4 )
Ljóð (nr.1).
11. október 2006 | 11:58
lolitas reading lolita in tehran dosage dose valium blonde-moments cheap soma sewing pattern cheap valium 7bit an come alongs f r a square meal, says she hat sounds raisonable enough an bein be nature a gin rous people whin we don t think, we re about --
Comment ( 209 )
Bruno
9. október 2006 | 11:56
Nú hefur Borat frá Kazakhstan heldur betur slegið í gegn og mun myndin hans að öllum líkindum verða mjög vinsæl. Það er einn karakter sem Sascha Cohen tekur líka sem fæstir hafa séð. Hann heitir Bruno og er samkynhneigður þáttastjórnandi frá Austurríki, Gísli þú kannski þekkir hann? Hér er eitt af nokkrum myndböndum sem til eru af honum á stafrænu myndbandaveröldinni YouTube. Hér eru nokkur önnur http://www.youtube.com/watch?v=gyGQoPWY0ng http://www.youtube.com/watch?v=5m5m8TH0s0Y
Comment ( 1 )
Flatcakes with hangmeat
6. október 2006 | 18:47
Gary Barlow: Hey Bjarni do you guys have any tea around here? Bobo: Ye I think its in that box over there. Gary Barlow: Smashing!! (opnar box) Gary Barlow: You got any tea that´s not fruit flavored Bobo: What you dont like fruit tea? Gary Barlow: No man I´m English I only drink regular tea. Bobo: I think there´s maybe some Melroses in that other box (bóbó bendir) Gary Barlow(finnur boxið) Thank you sir!! Smashing!! (smashing greinilega vinsælt orð hjá honum) Gary Barlow: Whats this? (bendir á flatkökur með hangikjöti) Bobo: ehhh(vandræðalegur) flatcakes with hangmeat Bobo: Try some it´s very good(íslenski þjóðrembingurinn) Gary Barlow:(prófar eina flatköku) wooowww!! thats delicious mate! (snýr sér við og öskrar) Hey Mark! Mark Owen: Ye Gaz(kallar Gary Gaz(smá gay)) Gary Barlow: Try these ehhh..... Bobo: Flatcakes! Gary Barlow: Flatcakes mate Mark Owen: Sure (prófar eina) that´s wicked (soldið hallærislegir frasarnir hjá þessum gaurum enda eru þeir nineties stjörnur) Mark Owen: What is that? Bobo:(mjög vandræðalegur að geta ekki sagt þetta betur en) ehh flatcakes with hangmeat (stelpa labbar framhjá og glottir þegar hún heyrir hvernig Bóbó er að segja þetta á ensku) Bobo: (við hana) það er ekki hægt að segja eitthvað annað en hangmeat Stelpa: Jú jú það er allveg rétt það er bara eitthvað fyndið við að heyra þetta á ensku. Klukkutíma síðar þarf Bóbó að færa húsbílinn þar sem hljómsveitin chillaði. Rétt áður en hann kemur að bílnum sér hann Mark Owen(minnsta gaurinn) koma út úr bílnum hálfvandræðalegan og hann segir við Bóbó. "Hey mate" og labbar hratt í burtu. Bóbó finnst hann vera að hegða sér undarlega og fattar svo hvað var að gerast þegar hann stígur inn í bílinn. Þessi litli helvítis patti skeit svona svakalega í klósett húsbílsins, sem nota bene sturtar frekar illa og er mjög þröngt þar inni. Hann var sem sagt að skila af sér hinum íslensku flatcakes sem hann hafði verið að háma í sig klukkutíma áður. Í þessari skítalykt þurfti Bóbó að keyra í hálftíma og allan tímann hugsaði hann "ég man alltaf hvað ég hataði Take That, sérstaklega þenna litla stelpulega Mark". Hina tvo gaurana hafði Bóbó lítil samskipti við nema hvað að þeir fengu Bóbó til að hlægja smá. Það var þegar þeir tveir tóku upp á því að taka nokkrar armbeygjur saman til að hita upp fyrir performansinn(jú jú það var smá kalt en það var samt mjög hlægilegt að sjá þetta ). Það var samt magnað að sjá hversu "vanir" þeir voru þegar komið var að því að performa. Þeir voru með vopnabúr af pósum og grettum til að trylla stelpurnar. Þannig að þeir hafa engu gleymt en lagið var að sjálfsögðu ömurlegt, jafnvel þegar maður heyrði það í hundraðasta skipti. Lagið heitir Patience og fittaði það vel við þennan dag.
Comment ( 3 )
"Góðan daginn."
6. október 2006 | 11:00
Ég er ekki morgunhani. Mér finnst orðið "morgunsár" meika massívt mikið sens, altso, ég upplifi morguninn, og alla morgna yfirhöfuð, sem holundarsár á líkama og sál. Svo var það nú í morgunsárið ég gekk að áningarstað gula blikkfáksins sem færir mig agað og áreynslulaust milli staða. Ég var ekki sáttur. Mætir mér þá stúlkusnót, áttatíuogfimm til áttatíuogsex (85-86), sæmilega myndarleg, pínu tjöbbí. Við lítum örsnöggt á hvort annað eins og tveir (2) vegfarendur á förnum vegi gera svo oft, og ég lít undan. Þá segir hún nokkuð sem ég var algerlega óviðbúinn að heyra. Hún sagði það glaðlega, hún sagði það af einlægni. Hún segir: "Góðan daginn." Og ég leit á hana og sagði, ósjálfrátt og hissa, hást og lágt: (Þetta voru fyrstu orðin sem ég mælti í dag, ég tala yfirleitt ekki fyrr en ég er búinn að vera vakandi í svona klukkutíma) "Góðan daginn." Og síðan gengum við hvort okkar leið. Hins vegar hafði þessi fallega kveðja stúlkunnar gríðarlega upplífgandi áhrif á geð mitt og lund, og ég leit í kringum mig og sá að þetta var fallegur haustmorgunn þar sem sólin skein og gul og rauð laufblöð liðu um eins og í ljóði. Ég brosti út í annað. Boðskapur þessa pistils er eftirfarandi: Við þurfum að bjóða hvort öðru, samferðarmönnum okkar, mannverum og manneskjum góðan daginn. Það er gott að bjóða góðan dag. Samanber vísuna góðu: "Við bjóðum þér góðan...daginn/ Og gangi þér allt í haginn/ Engum þarf að leiðast hjá okkur..."
Comment ( 6 )
Molotov Cocktease.
2. október 2006 | 11:50
Í seinni heimsstyrjöldinni réðust Rússar inn í Finnland. Ef til vill hefði verið skynsamlegra hjá Rússunum að gera þessa atlögu ekki að vetrarlagi, en Rússar eru og voru hörkutól og gáfu skít í veðrið. Merkilegt nokk gaf veðrð líka skít í þá, og í harðasta vetri í Finnlandi í tugir ára vesluðust Rússarnir upp í svínslegum kulda. Veðrið var ekki eina vandamálið þeirra: Finnar voru ekki sáttir við þetta brölt á Rússunum og veittu afar harða mótspyrnu þrátt fyrir að vera töluvert verr mannaðir og vopnum búnir en hinir slavnesku bræður þeirra. Það voru aðallega þrjár ástæður fyrir því að andspyrna Finna gekk eins og í sögu: Í fyrsta lagi veðrið, eins og komið hefur verið inn á, það er að segja hversu vanir Finnar voru fimbulkuldanum, í öðru lagi að Finnar voru á heimavelli og þekktu hrjóstugar finnskar sveitir eins og handarbakið á sér, og í þriðja lagi hversu útsjónarsamir Finnar voru í baráttu sinni. Þeir brúkuðu til dæmis Molotov kokkteilinn með afar góðum árangri. Svo góðum, raunar, að segja má að kokkteillinn góði hafi farið langt með að tryggja þeim sigurinn og hrekja Rússana í burtu. Molotov kokkteillinn er athyglisverð samsetning á margan hátt, en eins og sumir vita er það flaska fyllt með bensíni, paraffíni, olíu eða einhverjum eldfimum vökva. Ofan í flöskuna er svo oftar en ekki stungið tuskudulu, sem er svo kveikt í. Þegar dulan byrjar að loga almennilega er flöskunni fleygt, oftar en ekki á Rússa eða rússneskan skriðdreka. Ég var þarna. Það er þess vegna sem ég er svona vel að mér í þessum efnum. Ég var áhorfandi þarna: Ég rölti um, ég fylgdist með, ég upplifði, og ég spjallaði við Finna jafnt sem Rússa. Menn voru ánægðir með að fá smá félagsskap og tilbreytingu, og innan skamms var mér tekið fagnandi á báðum vígstöðvum. Það var þarna sem ég lærði að drekka dry vodka. Málefni undarlega útlendingsins spurðust merkilega hratt út og innan skamms vissu allir hver ég var. Mönnum voru gefnar skipanir um að skjóta mig ekki. Ég gekk ennfremur ekki um í hvítum (sbr. felulitur til að falla inn í snjóinn) kuldagalla eins og allir aðrir, heldur hárauðum skíðagalla, eins og þegar veiðimenn í skóglendi klæðast appelsínugulum vestum til að enginn haldi að þeir séu björn eða dádýr. Og síðast en ekki síst var ég ekki skotinn, trúi ég, vegna þess að ég var alltaf með fullan brúsa úr ryðfríu stáli af alvöru kaffi með góðum vodkaslurk sem ég deildi óspart með mér. 12. Desember árið 1939 sat ég í niðurgröfnu Rússabyrgi og deildi umræddum drykk með rússneskum hermanni sem hét Sergei Baryshnikov. Ég sat á móti honum dúðaður í skíðagallanum mínum og andaði út úr mér þykkum skýjum af köldum reyk, eins og skorsteinn, á meðan ég þambaði sjóðandi heitt kaffið í veikri von um einhvern yl. Sergei sat á móti mér í föðurlandi og hvítum hlýrabol með olíuslettum á, og kuldinn virtist ekki trufla hann frekar en hann væri í vel kyntri stofunni heima hjá sér. Hann er þriðji harðasti maður sem ég hef nokkurn tímann hitt. Hann leit hvasst á mig, og hann sagði: "Just skip coffee, friend. Just drink unmixed vodka." Og hann skellti í sig enn einu staupinu af óblönduðu vodka. Hann fyllti staupið sitt strax aftur og rétti mér sömuleiðis barmafullt staup á stærð við kaffibolla. "Well..." sagði ég hikandi. "Is not time to fuck around," sagði hann. "Drink up, motherfucker. What is wrong with you? Are you pussy?" "Certainly not," sagði ég og við skáluðum og drukkum. Vodkinn brenndi á mér hálsinn og, merkilegt nokk, hitaði á mér magann. Sergei hellti aftur í staupinn, og síðan sagði hann: "Talk about pussy, I not fuck for months. Is shit. War is shit. Some motherfuckers here, you know, they fuck each other in ass, suck each other cocks, like fagot. I not do it, but I think about it, you know?" "Yes..." sagði ég órólegur. "What I want is beautiful woman with a gorgerous, magnificent armpit," sagði Sergei og það kviknaði undarlegt blik í augunum á honum. "Fuck woman in armpit, is almost best thing in world. I climb over fifty good pussies for one gorgeous armpit." "Yes, well, I´m more of a clavicle man myself," sagði ég. "I respect your opinion," sagði Sergei og kveikti sér í filterslausri sígarettu. "Woman...you know, I hate this country. Is fucking cold all time, fucking Finnish always depressed except when they fight war they are suddenly happy and fight like bears. Also, I not like the oppositions, the fucking cold and then the fucking flames." Ég íhugaði að segja honum frá Íslandi á þessum tímapunkti, en í staðinn sagði ég: "Ah...flames? Are there volcanoes here?" "Of course not, you stupid fucker. Volcano? Shut fuck up, what is wrong with you, motherfucker? Maybe you need more vodka to help your brain from being mongoloid? We take shot now, friend." Við skáluðum og drukkum. Sergei þambaði vodkann úr kaffibollastaupinu algerlega svipbrigðalaust, kveikti sér í sígarettu og síðan hélt hann áfram: "I talk about molotov cocktail. It explode and burn you. Is strange, burning in the snow and cold, you know?" "Ah...you have...have you been hit with a molotov cocktail?" spurði ég undrandi. Sergei var nokkuð myndarlegur vöðvastæltur maður með hvassa og skarpa andlitsdrætti: Það voru engin brunaör eða sár á honum. "Yes, is was fat motherfucker throw it into tank I was riding. All other man in tank die, burn like in hell, you know? I was on fire, you know, but I get out of tank and kill motherfucker with my hands. I want to do it with hands, is more personal. Then I roll around in snow, kill fire too." "But...you don´t have any scars or anything on you?" Sergei yppti öxlum og lyfti staupinu sínu hátt og sagði: "I heal like rabbits fuck." Við staupuðum okkur. "But you know," sagði Sergei og strauk sér um hökuna og þriggja daga skeggið svo sargaði í, "woman is like molotov cocktail. This what I mean when I talk about binary oppositions, you know. Is one joke I make when I come back to base after fat Finnish bastard hit me with molotov cocktail: My comrades see me, say, Sergei, what is shit, you hit with molotov cocktail? I say, shit, I hit with molotov cocktease motherfuckers."
Comment ( 31 )
Heilinn
29. september 2006 | 16:15
er tiltölulega merkilegt fyrirbæri, líffæri. Og dularfullt. Ég get til dæmis upplýst ykkur um það hér og nú, mín kæru, my dear krekkís, að minna er vitað um heilann en dýpstu úthöf, geiminn jafnvel. Í óskiljanleika sínum og órannsakanlegum vegleysum er heilinn mystískur, allt að því guðdómlegur. Þess vegna er það sérlega athyglisvert að þetta epíska og undursamlega líffæri þjóni einungis þeim tilgangi hjá mér að endurtaka í sífellu (sbr. lúppa) afskaplega undarlega og ómerkilega hluti. Þessir hlutir eru raunar þrjár setningar, frasar, sem eru ljótir/ar og eftirfarandi: 1. "Bam!" (sagt ákveðið af krafti og þjósti. Borið fram Bem). 2. "Crank it up!" (Sbr. myndina Crank sem er brjáluð). 3. (Þessi frasi er jafnvel enn tíðari en hinir tveir og kemur í þremur (3) varíasjónum:) a) "Whoop-ass!" b) "I´m gonna open up a can of whoop-ass!" og síðast og lang síst, þar sem þetta meikar ekki sens, eða hljómar allavega ekki vel: c) "Don´t make me open up a can of whoop-ass on your ass!" Það sem gerir þetta enn óþægilegra er að ég man eftir frasa þrjú (3) bé (b)) úr einhverri mynd, þar sem hann var fluttur á ögrandi og aggressívan hátt, en ég man ekki hvaða mynd það var og það nagar mig að innan eins og tvær til þrjár (2-3) rottur sem eru stærri en venjulegar rottur.
Comment ( 6 )
Galeiðan.
27. september 2006 | 09:42
Það er að segja: Djamm. Með öðrum orðum: Næturlífið, skemmtanalífið, að fá sér í aðra tána, skrall, að detta í það, fyllerí, að fá sér í glas, að hrynja í það og svo framvegis, og svo framvegis. Galeiðan. Það er að segja: Galeiðan er semsagt orð sem táknar djamm. Galeiðan er jafnframt orð sem ég hafði aldrei heyrt áður fyrr en fyrir svona viku: Síðan þá hef ég heyrt/séð það notað um það bil níu (9) sinnum. [Millibil: Vakin skal athygli á því að enginn, eða fáir, gera sér betur grein fyrir því en sá er þetta ritar hversu markvisst síða þessi er að leysast upp í losaralegar galeiðufrásagnir/yfirlýsingar/hugleiðingar, fjálglegar útlistanir á smekkleysi brakandi viðarborða galeiðunnar. Mér finnst það samt bara fínt, og ég tygg pípuna mína, á við leppinn minn, og öskra "Hart í bak!" og "Á Stjórnborða!" og "Allir landkrabbar gangi plankann!"] Og það sem ég var að velta fyrir mér er eftirfarandi: Galeiðan? Hvaðan kemur þetta orð? Er það nýtt? Er það gamalt? Og af hverju í andskotanum er skrallinu, stuðinu og djamminu líkt við skip?
Comment ( 14 )
Ókei, ókei.
25. september 2006 | 15:42
Ókei. Af mér er ýmislegt að frétta, enda mánudagur. Hins vegar ætla ég ekki að deila því með ykkur, enda sumt, raunar margt af því ekki eitthvað sem ég hef áhuga, löngun né getu til að koma á prent/stafrænt form. Stærsta frétt helgarinnar, og jafnframt eitt af fáum aktivítetum helgarinnar sem deilt verður hér, hér með, á hins vegar greiða leið að augnbotnum ykkar lesendur góðir. Ergo: Ég ældi í fyrsta skipti í svona þrjú ár á Laugardaginn. Á mjög viðeigandi hátt var Hjössi vinur minn með mér, og við áttum mjög fallega stund saman vinirnir á yfirgefinni götu einhversstaðar í Þingholtunum eða eitthvað. Ég ældi nokkra stund. Hjörtur: "Er þetta að verða komið?" Haukur: (eilítið móður) "Já, þokkalega." (Haukur ælir meira). Um það bil fimm mínútum síðar stöndum við á Laugarveginum. Ég er búinn að æla, og, merkilegt nokk, líður prýðilega. Ég er hreinn og strokinn. Eini munurinn á mér á þessum tímapunkti og svona hálftíma áður er að ég er ekki lengur með bindi, þar sem ég ældi á það. Við göngum í flasið á nokkrum fyrrverandi kvenkyns nemendum Hjössa. "Hann var að æla," var það fyrsta sem Hjörtur, vinur minn, segir við þær. "Til hamingju," sögðu þær við mig. "Takk fyrir," segi ég bæði við þær og ykkur.
Comment ( 6 )
Föstudagur ( )
22. september 2006 | 13:51
Það er föstudagur. Þarf ég að segja eitthvað meira?
Comment ( 4 )
Fimmtudagur (eins og alltaf (eða næstum því alltaf) fullur af fyrirheitum.))
21. september 2006 | 15:45
"Ætti maður ekki að vera með samviskubit," spurði Jón Örn vinnufélagi minn mig áðan, "þegar líf manns snýst um að bíða eftir helginni og djamminu?" "Ja...hefurðu eitthvað betra að gera?" spurði ég. "Ég meina...hvað ætlarðu að gera annað? Labba á Esjuna í smokkabuxum sem anda? Fara í góðan kajaktúr?" "Nei..." sagði Jón Örn og fitjaði upp á nefið. "Svo er líka bara svo gaman að taka hressilegt fyllerí," sagði ég. "Þetta er það sem forfeður okkar, harðsvíraðir bændur og karlmenni, gerðu öldum saman. Supu brennivín af stút í gegnvotum lopapeysum í aftakaveðri á afdalaheiðum. Hlógu og ortu vísur þegar veðurhamurinn versnaði. Hverjir erum við að vanvirða minningu þeirra? Hverjir erum við að rjúfa þessa hefð? Svo er líka bara svo gaman að verða hellað fullur, var ég búinn að minnast á það?" "Við erum samt ekkert alkóhólistar," sagði Jón Örn. "Onei," sagði ég og klappaði honum hressilega á bakið. "En bíddu, er ekki einhver tvískinnungur hérna? Varstu ekki að tala illa um fjallgöngur og svo..." "Það er djamm á morgun," greip ég snarlega fram í fyrir honum.
Comment ( 2 )
Miðvikudagur (sem að venju er melló.)
20. september 2006 | 10:01
Það birtir til. Enda minnist ég þessara orða Valdimars Píanó reglulega á miðvikudögum: "Á morgun er djamm á morgun."
Comment ( 7 )
Þriðjudagur (sem að þessu sinni er óvenjulega hrottalegur og mannskemmandi.)
19. september 2006 | 09:53
Já, þetta er ekki góður dagur. Hins vegar ætti þetta og þetta hérna að minna mann á að hætta þessu væli, og hugsanlega láta manni líða aðeins betur.
Comment ( 5 )
Mánudagur (nr. 4536)
18. september 2006 | 17:48
Þetta er ágætis metafóra og í raun, þannig séð allegóría fyrir helgina, mig og þau tengsl sem urðu á milli þeirra umræddu eiginda sem minnst er á hér rétt að ofan.
Comment ( 13 )
Þriggja tíma svefn, þynnka, vaknað á fimmtudegi: Við erum stödd í 10-11 verslun.
14. september 2006 | 10:43
Hún segir eitthvað við mig. "Ha?" segi ég. Átta mig síðan á að ég er með i-podinn minn afar hátt stilltan, og hef að öllum líkindum sagt þetta með undarlega miklum raddstyrk. Ég tek annað heyrnartólið úr eyrunum og segi, lágt, blíðlega: "Ha?" "Ég sagði nú bara góðan daginn," segir hún. Ég sé strax að gærkvöldið, gærnóttin, hefur ekki verið henni auðveld. Hún er hvorki ljót né sæt. Hún er pínu tjöbbí. Ég segi ekkert aðeins of lengi, hika, og síðan segi ég skyndilega: "Ég er ánægður með það sem þú ert að segja við mig." "Falling awaaaaayyy..." syngur Matt Bellamy hátt í öðru eyranu á mér. Hún lítur á mig með ekki of vandlega földum, ekki ofan í hirslum fyrirlitningarsvip og segir: "Fjögurhundruðogsextán." "Það eru þín orð, ekki mín," segi ég og horfi í augun á henni. "Nei, ég er að segja þér hvað þetta kostar, fjögurhundruðogsextán krónur." Hún er pirruð. Hún þarf ekki á þessu að halda. "Sem segir kannski meira um þig en mig," segi ég rólega. Það er nú þegar tekin að myndast röð fyrir aftan mig. "Hm?" segir hún og galopnar augun og kiprar saman varirnar. "Bíddu, ætlarðu að fá þetta eða ekki?" "Ég ætla svo sannarlega að fá þetta vina mín. Ég hef mikinn áhuga á þessu." "Já, þá verðurðu að gjöra svo vel og borga fjögurhundruðogsextán krónur." Hún er rauðari í framan núna en áðan. Ég hef séð stelpur verða meira hot við að roðna í framan (af æsingi, reiði o.s.frv.) en þessi stelpa, og þessi roði, er ekki að gera neitt fyrir mig. Ég svara henni ekki, heldur dreg flunkufína leðurhanska upp úr frakkavasanum mínum og klæði mig rólega í þá. "Viltu borga stúlkunni," segir miðaldra kona úr sífellt vaxandi röðinni fyrir aftan mig. "I don´t feel better when I´m fucking around..." drafar Julian Casablancas letilega en hátt, mjög hátt, inn í annað eyrað á mér. Ég lít á afgreiðslustúlkuna og lít síðan á miðaldra kouna. Ég lít aftur á afgreiðslustúlkuna. Ég dreg annað augað í pung, og held því þannig of lengi til að hún haldi að ég sé að blikka hana: Í raun og veru er ég að mæla hana út. Því næst segi ég: "Þú ert ekki feit. Ef einhver myndi kalla þig feita væri það ósanngjarnt. Ég myndi mótmæla því. Þú ert hins vegar, ef við horfumst í augu við staðreyndir, svona fimm til sjö kílóum of þung. Ég sé það ekki nákvæmlega, þú ert í þessum víða Tíu-ellefu bol. Og ég meina...hvað ertu gömul? Tuttuguogtveggja? Tuttuguogþriggja?" Þögn. Hún segir ekkert. Fyrirlitning og undrun í svipnum á henni, og smá hræðsla, eins og ég hafi framið einhver helgispjöll, brotið einhver óbrjótanleg lög. "I don´t want what you want, I don´t feel what you feel..." raular Julian hátt inn í annað eyrað á mér. Ég bendi á miðaldra konuna, sem ég ætla nú að ljóstra upp að er töluvert feit, og ég segi við afgreiðslustúlkuna: "Viltu verða svona eftir nokkur ár? Því þú ert á leiðinni þangað vina mín, ef þú gerir ekki eitthvað í þínum málum." Ég spenni magavöðvana og segi: "Þetta þarf ekki að enda svona. Komdu við magann á mér." Hún kemur ekki við magann á mér.
Comment ( 7 )
Punktur.
11. september 2006 | 10:54
Ekki hápunktur, en engu að síður hinn prýðilegasti punktur. Eftir óvissuferðartrylling, nærbuxnaFoosball og almenn svínsheit sátum ég og Hjössi fyrir utan klósettið á Ólíver. Berast mér þá eftirfarandi smáskilaboð frá Láru Jonas: "Wanna fokk? are you in the downtown?" Þá sendir Hjörtur, úr símanum mínum: "I have+friend+ma what+you+are Sometimes ? Yes+or no Iam with twist. Hint: can i have Some more.who Is twist?"
Comment ( 3 )
Magna-ður þjóðrembingur
6. september 2006 | 22:10
Rockstar Supernova er mitt nýjasta eiturlyf. Rosalega ávanabindandi að horfa á þennan þátt. Afhverju er það? Jú af því það er íslendingur í hópnum. Ég hefði trúlegast aldrei horft á þennan þátt ef Magni hefði ekki verið með, ekki horfði ég á INXS útgáfuna. Þjóðrembingur? Alveg pottþétt og það er líka allt í lagi að 300.000 manna þjóð sé haldið þessum sjúkdómi. Bandaríkin er önnur þjóð sem er haldinn þjóðrembingi en hún er líka 1000 sinnum stærri(bókstaflega) og það er ekkert gaman að vera stoltur af þjóð sem á allt og ræður öllu. Það er skiljanlegra að Ísland sé svona stolt þjóð, við erum mögnuð þjóð þegar á reynir(tár) miðað við stærð. Við hömumst á tölvum og símum og fleygjum peningum okkar í súginn til að styðja mann sem var "sveitaballagaur" áður en hann fór til borg englanna. Allt vegna þess að fólk er að kjósa fyrir Ísland ekki Magna. Ísland á að vinna þessa keppni alveg eins og Ísland á að vinna HM og EM í öllum íþróttum(hnefi í borð). Magni er með 600.000 þúsund hendur ýtandi á bakið á sér til að vinna keppni sem honum langar ekki til að vinna. Hann tekur skell fyrir liðið og fórnar sér í sukk með Tommy Lee svo að Ísland standi uppi sem sigurvegari(Grettir, Gunnar, Egill, Magni). Rockstar Supernova er einnig áhugaverður þáttur fyrir aðrar sakir. Mér finnst þetta vera uppgjör við rokkið í Bandaríkjunum, landið sem bjó til rokkið. Er rokkið dautt eða er það einungis í hvíld. Skoðið vinsældalista í USA því þar hefur aldrei verið eins lítið af rokkhljómsveitum á lista. Bling bling og jiggy with it er að tröllríða öllu þar í landi. Mér finnst það hálfsorglegt að sjá þessa gömlu rokkhunda, sem NB voru í fínum hljómsveitum á sínum tíma, reyna að gera sig "ferskari" og selja sál sína. Minnir mig á samúræja að spila Tekken á Playstation. Það er svo margt í þessum þáttum sem gerir mann gargandi reiðan og fyllir mann svartsýni vegna framtíðar rokksins í USA. Helst ber að nefna þegar Jason Newsted tók hópinn í gegn og reyndi að "kenna" þeim hvernig á að hegða sér á sviði(hrollur). Fáránlegt að hlusta á manninn tala um hvernig eigi að standa á sviðinu með míkrafón í annarri og gefa djöflamerki í hinni. Rokk er fyrst og fremst uppreisn gegn yfirvaldinu og frelsi í tjáningu, auðvitað góð tónlist líka. Reglur eru óvelkomnar í rokkið. Ef fólk er allgjörlega búið að gleyma út á hvað rokkið gengur út á þá skal ég aðeins rifja upp dæmi úr rokksögunni. Elvis að hnykkja mjöðmunum á tíma þar sem það var talið argasta klám(pælið í því) = Rokk (hann var meira að segja sýndur í sjónvarpi aðeins fyrir ofan mjaðmir). Jim Morrison beðinn um að breyta texta, mátti ekki segja Girl we couldn´t get much higher, en sagði það samt og var handtekinn í Texas.= Rokk Sinead O´Connor reif mynd af páfanum í sjónvarpinu = Rokk Robert Plant(Led Zeppelin) söng án míkrafóns fyrir 40.000 manns þegar míkrafóninn bilaði, söng úr sér lungun nánast. = Rokk Keith Richards lét skipta um blóð í sér eftir mikla heróínneyslu. = Rokk Bítlarnir spila á þaki plötubúðar ókeypis fyrir vegfarendur. = Rokk Pearl Jam koma fram í Saturday Night Live degi eftir sjálfsmorð Kurt Cobain og hylla hann í lok lagsins eftir áralöng rifrildi við Nirvana. = Rokk Woodstock 1969 = Rokk Woodstock 1999 = peningaplokk stórfyrirtækjana í bransanum sem endaði með uppþoti, ÓRokkar. Jerry Lee Lewis giftist 16 ára frænku sinni, sem olli miklu fjaðrafoki. = Rokk Jimi Hendrix kveikir í gítarnum sínum í miðju sólói. = Rokk REM leyfa aldrei auglýsingafólki að nota lögin þeirra. = Rokk Queen á Wembley 1986. = Rokk Deyja 27 ára á hátindi ferilsins(Joplin,Hendrix,Morrison,Cobain) og vera fallegt lík(fyrir utan Cobain) í stað þess að staðna og verða has been. = Rokk Angus Young(gítarleikari AC/DC) kemur fram í skólabúning til að undirstrika hvað hann hataði barnaskólann sinn. = Rokk Sex Pistols syngja um ringulreið í Bretlandi og valda ringulreið í kjölfarið(pönkið). = Rokk Lög um eiturlyf eins og t.d. White Room, Dr Feelgood, Yellow Submarine,Under The Bridge, Mary Jane, Purple Haze, Break on Through, Lucy In The Sky With Diamonds,dazed and confused, Hotel California, Stairway To Heaven = Rokk John Lennon og Yoko Ono liggja í rúminu í eina viku til að mótmæla stríðinu í Víetnam. = Rokk Metallica spila fyrir fanga inn í fangelsi í nýlegu myndbandi. = Rokk Jarvis Cocker reynir að ráðast á Michael Jackson á MTV verðlaunahátíð þegar Jackson lét krakka dansa í kringum sig eins og hann væri Messías stuttu eftir að hann borgaði fjölskyldu fyrir að þegja varðandi misnotkun á syni þeirra. = Rokk Rockstar keppendurnir að tala um fatnaðinn sinn og hvaðan þau fengu hann á netinu. = ÓRokkar Áfram Magni!!!! -And in the end, it's not the years in your life that count. It's the life in your years"- Abraham Lincoln= rokkari
Comment ( 13 )
Í
5. september 2006 | 12:15
beinni afleiðingu af botnlausri visku sinni og allt að því yfirgengilegum undursamleika ákváðu Hjössi og Deivid að það væri sennilega best ef Foosballborði yrði komið fyrir á besta stað á þessum vinnustað, það er Prax, það er geometrísk miðja og meðvitund Prax. Ánægja starfsmanna hefur aukist um 37 prósent (%) en framleiðni og almennur hagur fyrirtækisins hefur skroppið saman um 65 prósent (%). Þetta er ekki leikur að tölum. Ég leik mér ekki að tölum, né hjörtum. Ég hef hins vegar leikið vel í foosball undanfarið, ég hef þróað gott "slide" og góðan "snake" (þetta eru raunveruleg Foosball hugtök) og ég hef verið að þróa grunnstöðuna hjá mér: Ég stend keikur og örlítið boginn, með þétt fjörtíuogfimm (45) gráðu grip á stönginni. Þegar ég skýt nota ég mest úlnliðinn (sbr. "Þetta er allt í úlnliðnum") en rúsínan í pylsuendanum, rjóminn á kökunni, er góður mjaðmahnykkur sem gefur extra, extravaganza kraft í skotið. Ég er samt ekki svona góður.
Comment ( 4 )
Ég
1. september 2006 | 11:56
finn mig, af einhverjum óþekktum, ókunnum ástæðum, knúinn til að rita eitthvað inn á þessa síðu. Þá er ég að meina núna, þessa færslu: Ég er ekki að tala um allar hinar færslurnar sem ég fann mig sömuleiðis knúinn til að sneika (on a plane) hér inn áráttukennt og reglulega. Ég hef ekkert að segja, hvorki við sjálfan mig né ykkur, áætlaða eða ímyndaða lesendur mína. Þetta er reyndar ekki rétt, ég tala mikið við sjálfan mig, muldra oft eitthvað eða segi það upphátt til skiptis, akkúrat núna bærast varirnar á mér eins og ég sé að segja eitthvað en það kemur ekkert hljóð út. Jú, annars. Eftirfarandi hafði ég á orði við Jón Örn vinnufélaga minn rétt í þessu: "Þegar þú lærir að elska þögnina lærirðu að elska sjálfan þig. Geymdu þetta í hjarta þínu."
Comment ( 4 )
Movie! Movie!
29. ágúst 2006 | 15:56
Jæja gott fólk nú er kvikmyndahátíð að byrja og þá er kominn tími til að sjá ótextaðar myndir í lélegum bíósölum. Það er allgjör skylda fyrir fólk, sem vælir yfir gæðum bíómynda í bíóhúsum, að fara á að minnsta kosti eina mynd á svona hátíð. Kannski einna helst til að sjá til þess að þau haldi áfram með þessa hátíð. Þá er bara spurningin HVAÐ Á AÐ SJÁ? Já það alltaf erfitt að gera upp á milli því úrvalið er helvíti gott í ár. Ég fylgist gífurlega mikið með kvikmyndasíðum og les mér mikið til um flestar myndir og ætla ég því að mæla með nokkrum myndum sem ég hef heyrt góða hluti um. Must see myndir: The Proposition: Skrifuð af Nick Cave(áhugavert) og þykir vera með betri áströlsku myndunum( samt aldrei betri en Mad Max 2). Tveir þungavigtarleikarar í helstu hlutverkum Ray Winstone(Sexy Beast) og Guy Pearce(Memento, L.A Confidential). Þetta er svona brutal ástralskur vestri og hefur fengið dúndurgóða dóma. The Three Burials Of Melquiades Estrada: Tommy Lee Jones að leikstýra sínum Unforgiven vestra. Fær massagóða dóma um allan heim. Handritið var skrifað af sama höfundi og skrifaði bæði 21 Grams og Amores Perros. Tommy Lee Jones og Barry Pepper(vanmetinn leikari) í aðalhlutverkum. Oldschool kvikmyndagerð. A Cock And Bull Story: Þetta er víst fáránlega fyndin bresk mynd frá leikstjóra 24 hour party people. Tsotsi: Fjallar um klíkumeðlim í Suður Afríku sem þarf að sjá um lítið barn á götum Jóhannesarborgar þegar klíkan hans rænir barninu "óvart". Þetta er víst magnþrungin og sláandi mynd um klíkur Suður Afríku. Tsotsi þýðir glæpamaður. Þessi vann óskarinn ef ég man rétt fyrir besta erlenda myndin. Áhugaverðar myndir sem mætti allveg kíkja líka á: Angel A: Ég er mikill aðdáandi Luc Besson og er alltaf spenntur þegar hann leikstýrir. Hann hefur samt einfaldlega misst sig í framleiðslu á heimskum hasarmyndum(fyrir utan Transporter, hún er brjáluð). Þessi mynd er víst bara lala og er því sniðugara að fara bara á næstu leigu og leigja í staðinn Leon, The Fifth Element, Nikita eða The Big Blue. Volver: Ég hef aldrei verið mikill aðdáandi Pedro Almodóvar en fyrir aðdáendur hans þá er þetta víst gullmoli, jafnvel besta myndin hans. Penelópe Cruz leikur aðalhlutverkið og það er nóg til að trekkja að fólk. Romance and Cigarettes: Aftur er ég ekki mikill aðdáandi söngvamynda en þegar John Turturro er að leikstýra, eins frábær leikari og hann er, þá vekur það forvitni manns. Þetta er örugglega ekkert líkt Chicago eða Moulin Rouge, meiri áhersla trúlegast lögð á grínelementið. Það eru líka rugl góðir leikarar í þessari mynd eins t.d. James Gandolfini, Steve Buscemi, Christopher Walken, Susan Sarandon, Kate Winslet og snillingurinn Eddie Izzard. Dave Chappelle´s Bloc Party: Allt sem Dave Chapelle kemur nálægt breytist í gull. Líka heimildarmyndir um götutónleika. Leikstjóri er Michel Gondry HALLÓ Eternal Sunshine Of The Spotless Mind og billjón Bjarkar myndbönd. Hype-aðar myndir sem ætti að forðast: The Libertine: Já Johnny Depp er stórkostlegur leikari og fer að sjálfsögðu á kostum í þessari mynd eins og í flestum öðrum myndum. Myndin þykir samt vera allveg hrikalega leiðinleg og tilgerðarleg. Það þarf meira en einn frábæran leikara. Where The Truth Lies: Aftur frábærir leikarar en hundleiðinleg mynd. Kevin Bacon og Colin Firth geta ekki bjargað þessari mynd. Leikstjórinn Atom Egoyan er samt maður á uppleið en hér slær hann feilnótu víst með hundleiðinlegri sakamálamynd. Down In The Valley: Þessi mynd hafði víst alla burði til að vera frábær mynd en einhvern veginn var henni klúðrað. Edward Norton fer á kostum í henni sem kúreki, eða öllu heldur wannabe kúreki sem vinnur á bensínstöð. Ung stúlka(18) fellur fyrir honum og þau hefja eldheitt ástarsamband en fljótlega kemur í ljós að kúrekinn er ekki allur þar sem hann er séður. Ég held að þetta sé svona vegamynd í anda Wild At Heart en ég hef heyrt að hún valdi vonbrigðum, fyrir utan frammistöðu Nortons. An Unconvenient truth: Allt sem viðkemur Al Gore finnst mér vera loðið og því er ég ekki allveg að kaupa allt hype-ið um þessa heimildarmynd um gróðurhúsaáhrifin. Dýrasta kosningaherferð Al Gore til þessa. Ég held að ég mæli frekar með heimildarmyndinni um Enron skúrkana. Ekki það að ég sé að segja að gróðurhúsaáhrifin séu ekki að steikja okkur heldur að þessi mynd er trúlegast ekki að fara að segja manni eitthvað nýtt.
Comment ( 7 )
"Enough is enough! I have had it with these motherfucking snakes on this motherfucking plane!"
28. ágúst 2006 | 10:17
Eftir yndislegar stundir, eftir dúndurgúrmey á bongósunnudegi sneikaði (on a plane) ég mér á stórmyndina SNAKES ON A PLANE. Hún er stórkostlegt listaverk. Skömmu áður en ég fór á myndina fékk ég símtal frá Valdimari Píanói. Valdimar (rólegur): "Hæhæ, hvað erum við að tala um?" Haukur (æstur:) "Ég er að fara á SNAKES ON A PLANE! Bam!" Valdimar: (lætur sér ekki bregða:) "Ókei, ég legg til að þú kíkir líka á framhaldsmyndirnar, CROCODILES ON A PLANE og SNAKES IN SPACE." Þetta er að sjálfsögðu ekkert nema stórkostleg konsefft hjá Valdimari, sem ég hef hugsað mikið um síðan hann sagði þetta við mig. Ég sé fyrir mér að þetta séu myndir sem fólk myndi fara að sjá. Sérstaklega SNAKES IN SPACE. Svífandi snákar í þyngdarleysi...risastór kyrkislanga að kremja mann í zero-g....möguleikarnir, sjónrænir og epískir, eru nær takmarkalausir. Ennfremur myndi Samuel L. Jackson snúa aftur, en þar sem þetta er framhaldsmynd, og að sjálfsögðu helmingi dýrari og magnaðri og betri þyrftum við helst einhvern buddy með honum. Einhver gæti freistast til að hafa buddyinn hvítan, samanber Lethal Weapon eða eitthvað, en ég segi nei. Tveir blökkumenn úti í geim að berjast við snáka hljómar töluvert betur. Samanber: Blökkumaður númer eitt (1): "Damn, them snakes is just floating in the air and shit." Blökkumaður númer tvö (2): "Yeah, it´s like they be high on crack or sumthin [sic]." Þessa stundina, akkúrat núna, hallast ég frekar að LL Cool J fremur en Ice Cube.
Comment ( 8 )
Ég
25. ágúst 2006 | 11:28
á bókað stefnumót í kvöld. Ég og viskíflaska í kósý stemmningu. "Komdu hérna músin mín," segi ég ef til vill við hana, undurblíðlega, og faðma hana þétt að mér. Eða kannski strýk ég henni varlega og kyssi hana á hálsinn og segi: "Komdu hérna lambið mitt." Í öllu falli skellur á holskefla áfengis sem drekkir öllum (eða flestum) mínum sorgum.
Comment ( 2 )
Ég
24. ágúst 2006 | 13:47
hef undanfarið, í töluverðan tíma reyndar, takmarkað komist í áþreifanlega snertingu við gott Tan. Og: Ekki virðist bragarbót ætla að verða á því máli í náinni framtíð. Það er, þegar allt kemur til alls, farið að hausta. Sumrinu er lokið. Við stöndum, eins og svo oft, eins og svo skelfilega oft áður, á tímamótum. Farfuglarnir kveðja okkur, og við stöndum eftir, eins og svo skelfilega oft áður, einhvernveginn umkomulaus og hálf-dösuð og veifum bless. Sumarið var ennfremur, ef við lítum um öxl, athugum eitthvað af tímanum sem hefur liðið, ekki gott per se. Það er að segja veðurfarslega séð. Tan var af ákaflega skornum skammti, það rigndi nær alla daga, og almennt var ambíansinn frekar svínslegur. Engu að síður var þetta gott sumar. Ég hef á stundum, það er að segja stundum innan þessa sumars, ef við hugsum okkur sumarið sem kúlu eða ílát, skemmt mér konunglega en síðast en ekki síst, og umfram allt, undarlega. Og ef ég hefði, þegar ég var átján, nítján ára gamall (18-19) á einhvern dularfullan eða óútskýranlegan hátt fengið snögga inn- og leiftursýn inn í líf mitt eins og það er núna, ef mér hefði birst gluggi sem sveigði tíma og rúm og ég sæi valda kafla með sjálfum mér frá rökkurstundum sumarsins, geri ég ráð fyrir að ég, ég sjálfur eins og ég var þá, hefði lyft báðum augabrúnunum og sagt, í óræðum tón: "Ókei."
Comment ( 118 )
Til hamingju!
14. ágúst 2006 | 11:04
Í fyrsta lagi: Til hamingju með þennan frábæra dag. Eins og Dr. Phil segir: "This could be a changing day in your life." Einmitt. Höfum það hugfast. Í öðru lagi: Til hamingju með daginn í gær, sem var alþjóðlegur dagur örvhentra, eða alþjóðlegi örvhentradagurinn. Tveir punktar í sambandi við þetta: a) Gísli, bróðir, ég óska þér líka til hamingju, þó að þú sért búinn að týna slóðinni og sjálfum þér. Ég trúi samt á þig, og veit að einn (1) daginn muntu sjá ljósið. b) Einhver (einhver bitur og fjandsamlegur) gæti sagt að það sé bæði kaldhæðnislegt og undarlega viðeigandi að þennan dag beri á góma daginn eftir að hátíð kynvillinga lýkur, sem sýni þá væntanlega fram á einhverskonar tengsl, hugsanlega kynferðisleg, hugsanlega ekki. Ég hef aldrei sofið hjá karlmanni og mig langar ekki til þess. Ég hef kysst annan karlmann, ég hef fengið tunguna á öðrum karlmanni upp í mig, en það var á fylleríi. Tveir (2) punktar í sambandi þessi meintu tengsl hins fjandsamlega einhvers: x) þessar dagsetningar eru tilviljun, kynvillingar og örvhentir eiga ekkert sameiginlegt (í sjálfu sér). Það er hægt að vera a) samkynhneigður kynvillingur og örvhentur og b) samkynhneigður kynvillingur og "rétt"hentur, og öfugt. y) Einu tengslin sem eru á milli þessara hópa eru þau að þeir eru báðir minnihlutahópar, og báðir minnihlutahópar sem telja sig telja um tíu (10) prósent af mannkyninu. Hvort að þeir telji þá samtals tuttugu (20) prósent af heildarfjölda mannkyns er óljóst, en ég efast stórlega um það, samanber útlistanir mínar á tilviljunarkenndum og óumflýjanlegum tengslum þessara hópa hér að ofan. Ég féll á stúdentsprófinu í stærðfræði (raunar mætti ég ekki í það) þannig að ég leita til Úlfars með kórrétta ferlagreiningu á þessu fyrirbæri. Sem skiptir, þegar allt kemur til alls, ekki öllu máli. Aðalatriðið er að á meðan stórstígar framfarir hafa orðið í réttindabaráttu kynvillinga hefur lítið sem ekkert áunnist í aðkallandi jafnréttisbaráttu örvhentra. Þar er allt í sama lamasessi, þar ríkir sama fáfræðin og ótillitssemin og fyrr. Fyrr á öldum. Á miðöldum. Þrjú dæmi eru eftirfarandi: 1) allir stólar með áföstum samanfellanlegum borðum í svokölluðum Háskóla Íslands eru með borðin hægra megin, sem að sjálfsögðu veldur fjölmörgum örvhentum nemendum töluverðum óþægindum og þjáningum. Ennfremur: Skólinn nefnist Háskóli Íslands, á hann þá ekki að vera skóli allra landsmanna, rétthentra sem örvhentra? Ég bara spyr. 2) allir álímdir gormapennar á afgreiðsluborðum verslana eru, af einhverjum ástæðum, límdir og áfastir hægra megin. Örvhentir og saklausir einstaklingar þurfa þá að seilast langt yfir skammt, fá handar- og hentistefnu sína óþvegið í andlitið, og kveljast. 3) og síðast en ekki síst: Allar "venjulegar" stílabækur miðast við hentisemi "rétt"hentra. Örvhentir einstaklingar sem kjósa að nudda handarbakinu ekki reglulega yfir það sem þeir voru að skrifa, klessa það til og kveljast þurfa, verða, eru skikkaðir til að versla sér sérmerktar örvhentrastílabækur. Sérmerktar stílabækur? Af hverju næla þeir ekki bara stjörnu í jakkabarminn hjá okkur? (Þetta er sagnfræðileg vísun. Ég kann svínslega illa við að útskýra vísanir, en í þessu tilfelli er það ef til vill nauðsynlegt, til að skilaboð mín komist til skila. Sjáið til: Nasistar nældu eða festu einhvernveginn mismunandi litaðar stjörnur á jakkabarma minnihlutahópa sem þeir fyrirlitu. Þannig fengu gyðingar gula stjörnu, samkynhneigðir að sjálfsögðu bleika o.s. frv.) Ég vil segja tvennt (2) að lokum: #) ég er örvhentur, og ég er stoltur af því. *) dagurinn í dag er góður, og hver nýr dagur er góður til að láta að sér kveða og berjast fyrir auknum réttindum örvhentra. $) ég er ekki hommi.
Comment ( 4 )
Þjóðhátíð 2006
10. ágúst 2006 | 11:56
er lokið, og ég er andlegt og líkamlegt flak. Meyrt og vel meinandi flak, marínerað í áfengi og gleymsku (vísun). Svo mörg voru þau orð: Og öllu fleiri verða þau ekki. Samanber: Á ákveðnu andartaki í Vestmannaeyjum sagði híperblekað Píanó: "Ég ætla ekki að halda áfram að neyða fólk til að gera eitthvað sem því finnst skemmtilegt." Nákvæmlega. Það væri einhvernveginn rangt, eða í besta falli siðlaust. Ég geri ekki neitt fyrir neinn sem gerir ekki neitt fyrir neinn. Basta. Arrivederci. Ég tek hatt minn ofan fyrir Píanóinu, og því næst tek ég hatt minn og staf og það án þess að kveðja kóng né prest. Raunar er eina ástæðan fyrir þessum skrifum mínum sú að mér finnst eitthvað átakanlega tríst og raunalegt við að láta greinina hér að neðan lifa áfram einhverju undarlegu hálf-lífi, eins og zombí eða maður í öndunarvél. Ég syrgi, enda sorgmæddur, en ég glotti samt út í annað því að það er eitthvað ofsalega grátbroslegt við þetta allt saman. Bless.
Comment ( 8 )
Undirbúningsvinna fyrir verslunarmannahelgi (1. hluti).
31. júlí 2006 | 12:08
Já. Góð helgi. Ég er betri maður eftir þessa helgi. Allir sem ég var viðriðinn eru betri manneskjur eftir þessa (svona) helgi. Ég hef kynnst sjálfum mér náið, komist nálægt kjarnanum í sjálfum mér, séð sannleikann um sjálfsveru mína bregða fyrir. Ég hef horft á sjálfan mig í spegli og ekki litið undan, ekki lokað augunum í skömm. Ennfremur hef ég kynnst öðru fólki betur: Ég hef orðið þeirrar gæfu aðnjótandi að komast nær öðru fólki, innbyrt og melt leyndarmál, treyst bönd. Ég hef verið lóðréttur í loftinu um meter fyrir ofan grimman og harðan stigann á ellefunni í yndislegt og óendanlegt sekúndubrot. Ég hef horft á karlmann klæddan í flík á efri hluta líkamans en ekki á þeim neðri dansa, dansa. Ég hef séð typpi flaksa til og frá, frjálst, eins og í kvöldgolu. Áfengi var haft um hönd. Einmitt það. En við verðum að horfast í augu við staðreyndir: Það styttist óðum í að tryllingurinn hefjist á ný. Já. Á hádegi á fimmtudag hefst rússíbanaferðin, ef til vill sú öfgafyllsta, harkalegasta og hættulegasta af þeim öllum, og þá þýðir ekki að haga sér eins og hommi, eða kvenmaður. Bíðum við...fimmtudagur? Tveir (2) dagar í við bót og þá skellur þetta á. Jesús Pétur. Við þessar aðstæður skiptir höfuðmáli, skiptir öllu að undirbúa og skipuleggja sig vel. Við erum að dansa á hárfínni línu hérna: Ein mistök geta skilið á milli lífs og dauða. Ergo: Mikilvægt er að undirbúa sig andlega og likamlega. Líkamlega: Svitna sem mest (losa eiturefni úr líkamanum), drekka mikið vatn, og hlusta á "It´s all coming back to me now" með Celine Dion á repít. Andlega: Hugleiða, sættast við sjálfan sig, hugsa um móður sína, og horfa á eftirfarandi myndbrot: http://www.youtube.com/watch?v=MCUFgdwWgfA&mode=related&search=hunter%20s%20thompson http://www.youtube.com/watch?v=EYRTDz3j-eA&search=hunter%20s%20thompson%20speaks
Comment ( 0 )
Tilviljanir eða hvað?
27. júlí 2006 | 15:24
Ég hef ofboðslega gaman af skemmtilegum sögum af ótrúlegum tilviljunum. Ég lít á ótrúlegar tilviljanir sem lítil krúttleg kraftaverk. En hvaða merkingu hafa þau eiginlega. Hér eru nokkur dæmi(afsakið að ég nennti ekki að þýða þetta yfir á íslensku en enska er annað móðurmál mitt og svo eru líka Skúlaliðar svo veraldarvanir hvort sem er). It's Raining Babies: In Detroit sometime in the 1930s, a young (if incredibly careless) mother must have been eternally grateful to a man named Joseph Figlock. As Figlock was walking down the street, the mother's baby fell from a high window onto Figlock. The baby's fall was broken and both man and baby were unharmed. A stroke of luck on its own, but a year later, the very same baby fell from the very same window onto poor, unsuspecting Joseph Figlock as he was again passing beneath. And again, they both survived the event. (Mysteries of the Unexplained) Swapped Hotel Finds: In 1953, television reporter Irv Kupcinet was in London to cover the coronation of Ellizabeth II. In one of the drawers in his room at the Savoy he found found some items that, by their identification, belonged to a man named Harry Hannin. Coincidentally, Harry Hannin - a basketball star with the famed Harlem Globetrotters - was a good friend of Kupcinet's. But the story has yet another twist. Just two days later, and before he could tell Hannin of his lucky discovery, Kupcinet received a letter from Hannin. In the letter, Hannin told Kucinet that while staying at the Hotel Meurice in Paris, he found in a drawer a tie - with Kupcinet's name on it! (Mysteries of the Unexplained) Paging Mr. Bryson: While on a business trip sometime in the late 1950s, Mr. George D. Bryson stopped and registered at the Brown Hotel in Louisville, Kentucky. After signing the register and being given his key to room 307, he stopped by the mail desk to see if any letters had arrived for him. Indeed there was a letter, the mail girl told him, and handed him an envelope addressed to Mr. George D. Bryson, room 307. This wouldn't be so odd accept the letter was not for him, but for room 307's just-previous occupant - another man named George D. Bryson. (Incredible Coincidence, Alan Vaughan) Twin Boys, Twin Lives: The stories of identical twins' nearly identical lives are often astonishing, but perhaps none more so than those of identical twins born in Ohio. The twin boys were separated at birth, being adopted by different families. Unknown to each other, both families named the boys James. And here the coincidences just begin. Both James grew up not even knowing of the other, yet both sought law-enforcement training, both had abilities in mechanical drawing and carpentry, and each had married women named Linda. They both had sons whom one named James Alan and the other named James Allan. The twin brothers also divorced their wives and married other women - both named Betty. And they both owned dogs which they named Toy. Forty years after their childhood separation, the two men were reunited to share their amazingly similar lives. (Reader's Digest, January 1980) The Vengeful Bullet: Henry Ziegland thought he had dodged fate. In 1883, he broke off a relationship with his girlfriend who, out of distress, committed suicide. The girl's brother was so enraged that he hunted down Ziegland and shot him. The brother, believing he had killed Ziegland, then turned his gun on himself and took his own life. But Ziegland had not been killed. The bullet, in fact, had only grazed his face and then lodged in a tree. Ziegland surely thought himself a lucky man. Some years later, however, Ziegland decided to cut down the large tree, which still had the bullet in it. The task seemed so formidable that he decided to blow it up with a few sticks of dynamite. The explosion propelled the bullet into Ziegland's head, killing him. (Ripley's Believe It or Not!) Childhood Returned: While American novelist Anne Parrish was browsing bookstores in Paris in the 1920s, she came upon a book that was one of her childhood favorites - Jack Frost and Other Stories. She picked up the old book and showed it to her husband, telling him of the book she fondly remembered as a child. Her husband took the book, opened it, and on the flyleaf found the inscription: "Anne Parrish, 209 N. Weber Street, Colorado Springs." It was Anne's very own book. (While Rome Burns, Alexander Wollcott) Two More Twins: John and Arthur Mowforth were twins who lived about 80 miles apart in Great Britain. On the evening of May 22, 1975, both fell severely ill from chest pains. The families of both men were completely unaware of the other's illness. Both men were rushed to separate hospitals at approximately the same time. And both died of heart attacks shortly after arrival. Winnings' Rightful Owner: In 1858, Robert Fallon was shot dead, an act of vengeance by those with whom he was playing poker. Fallon, they claimed, had won the $600 pot through cheating. With Fallon's seat empty and none of the other players willing to take the now-unlucky $600, they found a new player to take Fallon's place and staked him with the dead man's $600. By the time the police had arrived to investigate the killing, the new player had turned the $600 into $2,200 in winnings. The police demanded the original $600 to pass on to Fallon's next of kin - only to discover that the new player turned out to be Fallon's son, who had not seen his father in seven years! (Ripley's Giant Book of Believe It or Not!) Strangers on a Train: In the 1920s, three Englishman were traveling separately by train through Peru. At the time of their introduction, they were the only three men in the railroad car. Their introductions were more surprising than they could have imagined. One man's last name was Bingham, and the second man's last name was Powell. The third man announced that his last name was Bingham-Powell. None were related in any way. Tjékkið svo á þessu. Smá movie fjör http://www.youtube.com/watch?v=FYRH2jp2wzs&search=mad%20tv%20terminator movie movie!!
Comment ( 2 )
PARTÝPETERSEN2006
26. júlí 2006 | 14:59
Elskur, Mikill er heiður að fá að kynna hér partýgleði ársins. Að Bollagötu 10, er kl slær 20:00, þann 29 júlí (laugard) næstkomandi verður slegið til veislu í tilefni 25 ára afmælis hennar Evunnar Petersen. Þangað skaltu mæta og kætast. Fyrir hönd afmælisbarnsins bið ég ykkur að láta orðið berast í góðra eyru. ÞEMA: SÓLGLERAUGU (sólgleraugnaleysi ógildir miðann)
Comment ( 4 )
Sjáið
25. júlí 2006 | 10:57
þið það sem ég sé, það sem ég er að skrifa, þessa stafi, svart á hvítu? Lendir ljósið rétt á augnbotnum ykkar? Fúnkera augntaugar ykkar sem skyldi? Sjáið til: Af og til, reglulega, hef ég velt fyrir mér hvaða slembilukka, hvaða ólgandi hringiða gena olli því að ég fæddist án lyktarskyns en með öll önnur skilningarvit í prýðilegu standi. Hversu litlu munaði, þegar ég var nokkurra sentímetra langt fóstur, að einhver gen, einhverjir frumuklasar færu hingað en ekki þangað: Maður spyr sig hvort að ekki hafi tæpara mátt standa á að þær (frumurnar) vissu ekki hvort þær væru að koma eða fara. Af þessu mætti vera morgunljóst, skýrt og greinilegt að augnfrumur/gen eru fyrirbæri sem við viljum að haldi sig á mottunni. Þegar við spyrjum augnfrumu/gen "Hvað heldurðu eiginlega að þú sért?" þá viljum við að viðkomandi segi: "Ég er augnfruma/gen," og ekkert annað, það er ekkert annað sem við viljum heyra. Augnfrumurnar/genin skitu eitthvað á sig hjá þeim átta (8) blindu útlendingum sem komu upp í strætisvagninn minn í morgun. Þau komu hikandi inn í vagninn, sveiflandi hvítu stöfunum sínum eins og taktmælum, fálmandi og þreifandi út í loftið, rólega og yfirvegað, en samt ekki: Einhversstaðar undir niðri skynjaði maður djúpa og hljóða örvæntingu, ringlun, ráf og umkomuleysi. Eftir um fimm (5) mínútur voru þau öll búinn að finna sér sæti, eftir að hafa staðið ráðvillt og sveiflast til og frá, eftir að hafa rekist í aðra farþega, eftir að einn strákurinn setti leitandi lófann á sér á brjóstið á kvenkyns farþega, sem brosti vandræðalega, en skilningsríkt. Að minnsta kosti fimm (5) af þeim voru frá Finnlandi eða Rússlandi, merkilegt nokk. Flest sátu þau og þögðu eftir að hafa brotið stafina sína saman, en strákurinn og stelpan sem settust fyrir aftan mig skelltu sér hins vegar í hrókasamræður. Strákurinn, dökkhærður og örlítið þybbinn, gerði sér svo af einhverjum ástæðum lítið fyrir og hálf-sló, hálf-setti hendina á sér aftan á hálsinn á mér með svona um það bil mínútu fresti. Þar sem strætóferðin tekur rúmlega tuttugu (20) mínútur getur hver reiknað fyrir sig. Ég held að þetta hafi verið eitthvað jafnvægistengt: Það er samt erfitt að vera viss. Í fyrstu þrjú/fjögur skiptin sem hann gerði þetta við mig sneri ég mér (eiginlega alveg ósjálfrátt) við og horfði framan í hann með "hvað í andskotanum ertu að gera" svipnum mínum. En hann horfði framhjá mér með starandi, blindum augum: Hann sá mig ekki. Síðasta kortérið sneri ég mér ekki við, ég horfði ekki á hann.
Comment ( 2 )
"I look forward to killing you soon."
24. júlí 2006 | 15:33
Nei, þetta er ekki það sem ég hafði á orði við spegilmynd mína í morgun (jafnvel þó það sé mánudagur) enda fallegt veður og geðlag mitt með skárra móti í augnablikinu, akkúrat...núba. Núba? Núna. Auk þess gekk ég í gegnum hina prýðilegustu helgi. Ríka. Ég varð vitni að viðburðum. Hér er viðburður: VIÐBURÐUR. (byrjið á byrjuninni). Ég vil þakka gaurnum með axlarsíða hrokkna hárið fyrir að beina athygli minni að þessu, beina mér í rétta átt, létta allri pressu. Ég lít til hans og ósjaldan er hann fyrir mér, nafn hans er hégómi og við nefnum það ekki hér. Ó, hár hans er sem strá eða sjávarþang, höfuð hans er kókoshneta, api. Systir hans er hot, sömuleiðis móðir hans og pabi.
Comment ( 4 )
Þetta er sími.
21. júlí 2006 | 10:11
Ég komst fljótlega að því að megasexý bongósíminn með THUNDERCATS hringingunni var bilaður, og ég fór með hann í viðgerð. Í staðinn fyrir megasímann með THUNDERCATS hringingunni fékk ég hinn prýðilegasta síma, svokallaðan lánssíma, á meðan viðgerð á megasímanum með THUNDERCATS hringingunni stendur yfir (sem er ferli sem gæti tekið töluverðan tíma). Síðan fékk ég sms. Ég athugaði skilaboðin...og komst að raun um að það voru skyndilega afar mörg sms í innhólfinu mínu. Og þau voru ekki öll mín. Það er að segja: Síminn er með harðan disk, sem hann vistar skilaboð inn á. Ergo: Ég gat nú skoðað skilaboðin sem fyrri notendur símans höfðu fengið. Sem og ég gerði. Sem og var athyglisvert, og á köflum mjög undarlegt. "Hi Oskar, any news? just tell me if i can come to your place...I have more money if you want." "Tælandi vafafiskur! vakandi?" "Tælandi?" "Hi Oskar, just 2 tell U even if U get my stuff late tonight, it´s ok, just phone me then, & I´ll come. I have 2 work late tonight so I really want to smoke..." "just about right,,,,, but who you gonna blame?" "drupja?" "Can you tell me what time I can come and see you tonight (so we can fly a little) ?" "Hi Oskar, it´s Gaston. Do you have any news for the green shit?" [Og mitt persónulega uppáhald:] "Sakna tín prins vildi ad ég væri hjá tér! Love tín Maren" [prins?] Það sem er sérstaklega skemmtilegt er hvernig maður fer ósjálfrátt að smíða og spinna sögur í kringum þessa textabúta, myndar dramatískar og flóknar senur í huganum...en sjitt hvað það er mikill föstudagur í manni eitthvað. Jamm jamm jamm. Nenni þessu ekki, ætla að heyra í Oskari, yfir og út.
Comment ( 2 )
Gleði.
19. júlí 2006 | 10:42
"Já, ég sagði gleði. Dularfulli gullhnötturinn, sem ég tigna og hef reist altari heima fyrir, opinberaði ásjónu sína í dag. Það eru engar skýjaslæður í dag, engin hommaský, heldur einungis óspjallaður og himinblár himinn fyrir gullhnöttinn að renna sér mjúklega og glóandi um. Undanfarnar vikur hef ég brennt mikið af reykelsum, þulið heitar aztekabænir einbeittur og af mikilli sannfæringu, og fórnað að meðaltali einni hænu á viku. Móðir mín hefur sett mikið út á umgengni mína (ekki ætla ég að þrífa þetta upp, ef þetta fer svona mikið í taugarnar á henni getur hún bara gert það sjálf). Engu að síður hefur gullhnöttturinn verið hulinn mér, og ég hef barið krepptum hnefum ekki of fast á sæmilega smíðað altarið (ég smíðaði það sjálfur, það tók mig sona tvær vikur) og sagt: "Ég er að gera allt sem þú baðst mig um, af hverju gerist ekki neitt?" En ég fékk ekkert svar. Fyrr en í dag. Skínandi, blindandi, radíant svar. Í allan morgunn hef ég svo velt fyrir mér, brotið heilann um hvað ég gerði öðruvísi í gær, miðað við hina dagana, sem fékk gullhnöttinn til að koma fram, endurfæðast. Ég hef ekki komist að óyggjandi niðustöðu: Ég er ráðvilltur, og eilítið umkomulaus. En: Ég er með plan. Strax eftir vinnu fer ég heim og reyti allar dauðu hænurnar. Þvínæst smíða ég haganlega trégrind sem ég kem þvínæst öllum fjöðrunum fyrir í. Álþynnur yfir trégrindurnar (þeir nota ál í flugvélum) og vax til að líma allt saman fullkomnar verkið: Voila: Vængir. Hversu mikið Tan er í efra lofthvolfinu? Ómennskt? En sentímetrum frá ásjónu gullhnattarins? Óendanlegt? Ég get, ég skal. Frjáls eins og fuglinn, umvafinn gullinni hlýju og birtu hnattar."
Comment ( 104 )
Bleik p*ka
14. júlí 2006 | 13:24
Elsku börnin mín. Á laugardaginn hef ég hug á að fylla kvartöld. Það er svokölluð "once in a lifetime" reynsla. Af því tilefni hef ég hug á að fylla ykkur líka. Það verður nóta bene einnig "once in a lifetime" reynsla. Lesið eftirfarandi reglur vandlega, I shall say this only once. Laugardagur 15. júlí 2006. ÞEMA: BLEEEEEEIIIIIIIIIIIIIIIIIKT! Vesturbrún 2, jarðhæð, gengið inn af Brúnavegi. ÞEMA: BLEEEEEEIIIIIIIIIIIIIIIIIKT! Frá tuttuguhundruðklukkustundum til sólarupprásar. ÞEMA: BLEEEEEEIIIIIIIIIIIIIIIIIKT! Skálað í heimsins fínasta kampavíni eigi síðar en 2200, hugsanlega fyrr. ÞEMA: BLEEEEEEIIIIIIIIIIIIIIIIIKT! ÖLLUM, ég endurtek: ÖLLUM er boðið. Grínlaust. Áframsendið, komið með fólk, go go go. Planið er að fylla húsið og garðinn. Póstlistinn minn er takmarkaður. Áframsending er mikilvæg. Ég er ekki einu sinni viss hvaða fólk býr að baki sumum addressanna á þessum lista, þar sem hann er að smáhluta til stolinn, en ég meina hei. Þema kvöldsins er liturinn bleikur. Just in case you missed it. Það þýðir að fólk skuli klæðast bleiku, drekka bleika drykki og koma á bleikum bílum. Geisladiskar með hressandi bleikri tónlist verða einnig velkomnir. Jafnvel mikilvægir. Verðlaun verða veitt fyrir best heppnaða bleikfjörið. Þetta verður ó-g-e-ð-s-l-e-g-a mikið fokkíng bongó fjör. Blöh, Hildur.
Comment ( 4 )
Varðandi sjálfsmorð:
12. júlí 2006 | 15:21
Eins og Píanóið og fleiri hafa komið inn á hef ég nú, í nokkurn tíma, leitt hugann ítrekað (en ekki áráttukennt) að því að drepa mig. Þessar hugsanir ágerast sérstaklega á mánudögum, eða eins og Píanóið benti mér á um daginn: "Þú skrifar alltaf eitthvað þunglyndislegt eftir helgina." Þetta er vel greint hjá honum, enda er ég þá nær undantekningarlaust, yfirleitt staddur í ákveðnu ferli. Hins vegar hafa mér borist, ég hef undir höndum afar aðkallandi og mikilvægar upplýsingar, upplýsingar: Upplýsingar? Upplýsingar sem valda því að ég sé mig knúinn til að tóra í tæpt ár í viðbót. Þetta er ljúfsárt, og grátbroslegt: BAM!
Comment ( 6 )
Helgin...
10. júlí 2006 | 11:04
...hefur nú þegar sveipast rósrauðu skini minninganna, og hvers konar upprifjun jaðrar við nostalgíu. Það er einhvernveginn mjög langt síðan að atburðir helgarinnar áttu sér stað: ég man varla eftir þeim. Þeir eru út við sjóndeildarhringinn og fjarlægjast óðfluga, mjúklega, tíminn er vatn og stríður straumur, lífið er ólgusjór. Double whammy og bananastaup, brúðkaup undir allsberum himni og eitthvað annað. Reyndar sigli ég á lygnum sjó akkúrat núna: Það er mánudagur, lognmolla og grámygla, the Icelandic summer er í fullum gangi. Ég tek því rólega og gef sjálfum mér loforð um að gera sem allra minnst í dag um leið og ég minnist helgarinnar óljóst, afar óljóst, eins og í þoku. Ég horfi í spegil og þekki mig varla, kannast eitthvað við mig. Ég er allur klóraður í framan og mig rámar í að stelpa sem minnti mig mikið á Kirsten Dunst hafi af einhverjum ástæðum dregið langar og hárbeittar neglurnar á sér eftir andlitinu á mér útaf einhverju sem að ég man ekki.
Comment ( 69 )
Á
4. júlí 2006 | 11:45
regnblautum og gráum þriðjudegi getur verið erfitt að sjá tilganginn með þessu öllu, halda áfram að vaða í gegnum dumbunginn. Þetta hjálpaði og bjargaði mér og gerði mikið fyrir mig: http://www.youtube.com/watch?v=2Qd_IsxgAf8
Comment ( 5 )
Athyglisvert.
3. júlí 2006 | 14:58
Mjög athyglisvert: http://video.google.com/videoplay?docid=-5137581991288263801 Já. Jafnframt athyglisvert: www.screwloosechange.blogspot.com
Comment ( 3 )
Revenge of the Nerds
28. júní 2006 | 23:59
Ég varð fyrir hálfgerðu sjokki í vinnunni um daginn. Fyrir þá sem ekki vita þá dreifi ég brosi um allan bæ, þeas vörum frá auglýsingafyrirtækinu Bros. Ég fer talsvert í grunnskóla Reykjavíkurborgar og fæ þá nokkuð góða tilfinningu fyrir unglingum í dag og út á hvað líf þeirra gengur. Ég fór í ónefndan skóla í Kópavogi( að sjálfsögðu) og þurfti að bíða talsverða stund á aðalgangi skólans. Þar voru samankomnir nokkrir strákar sem virkuðu eins og amfetamínfíklar á mig. Fiktuðu mikið í klinkinu þeirra í vösum og áttu erfitt með að standa á einum stað í langan tíma. Svo kom að umræðuefni þeirra og þar missti ég kjálkann í gólfið. Þessir ungu (menn) höfðu greinilega mikinn áhuga á fjöldamorðingjum og aðferðum þeirra. Ég lít nú ekki á sjálfan mig sem tepru þegar kemur að ofbeldi og ég berst hatrammri baráttu gegn fordómum gegn kvikmyndum og tölvuleikjum. Þrátt fyrir það að ég er útúrkvikmyndaður þá blöskraði mér að heyra stráka(trúlegast í 9 eða 10 bekk) ræða af aðdáun um fjöldamorðingja. Þeir töldu upp frægustu fjöldamorðingjana líkt og þeir væru að undirbúa sig undir próf. Á sama tíma hugsaði ég "en geta þeir talið upp íslensku forsetana eða talið upp pláneturnar níu í sólkerfinu?" Svo þegar þeir gáfust upp að tala þá var að sjálfsögðu farið í slag. Ég man ekki eftir svona hörku í gannislögunum á göngum Langholtsskóla því einn gaurinn steig á andlitið á öðrum og sparkaði í hálsinn á honum(og hló auðvitað á meðan). Þarna var ég farinn að hugsa "eru þetta djöflar?" Ég var trúlegast lentur í djöflasamkomu sem hittist alltaf korter í 3 við skólabjölluna hliðin á KB plakatinu. Allt í einu var mjög kalt á þessum gangi og ljósið deyfðist og ég hélt fast í kassann minn með bolunum og derhúfunum. Þá varð mér litið í hin enda gangsins og þar sat drengur með gleraugu að lesa af ákafa í Lifandi Vísindi blaði. Hann virkaði eins og ljós í myrkri þar sem angraði engan og hafði meira vit en ég og hélt sig í mátulegri fjarlægð frá djöflunum. Ég færði mig því frá hýenunum og settist á stól hliðin á nördinum og spennan, sem hafði umlukið axlir mínar, hvarf og ég var fullkomnlega afslappaður. "Bara ef það væru fleiri nördar" hugsaði ég. Nú er nefnilega mikill nördauppgangur í samfélaginu í kjölfar Beauty and the Geek, sænsku nördanna( sem á að gera íslenska útgáfu af), allar spurningakeppnir og meira að segja á að gera íslenska bíómynd um kvenkyns nörd sem hangir í Nexus og dreymir dagdrauma(leikin af Ragnhildi Steinunni for christ sake). Ég hef því mikið hugsað um status nördanna í dag frá því fyrir nokkrum árum. Ég held að Bill Gates hafi hrætt svoldið fólk og komið af stað nördabyltingunni sem vex með hverju ári. Nú til dæmis þykjast allir hafa vit á myndasögum, sem áður fyrr var svipað og að eiga gayporn-blöð. Ég vil meina að það eiga allir að vera nördar upp að vissu marki í þeirra fögum. Það að vera nörd þýðir einfaldlega að þú hefur óeðlilega mikinn áhuga á einhverju. Þegar ég fer á spítala þá vil ég sko fá nörda-lækni. Manneskjuna sem eyddi helgum í að búa til mannslíkama úr kjötleifum á meðan aðrir voru að djamma. Sama á við um bifvélavirkjann sem getur tekið bílinn minn í sundur blindandi og sett hann saman aftur á mettíma það er rétti aðilinn til að gera við bílinn og þetta á við um alla aðra hluti. Ég segi því að það eiga allir að finna nördinn í sér, það táknar einfaldlega að skara fram úr. Svo ætla ég aldrei aftur inn í skóla í Kópavogi aftur án þess að vera með heilagt vatn eða eitthvað. Hvernig var þetta nú það var Sveinn Björnsson,Ásgeir Ásgeirs, Kristján Eldjárn, Vigdís Finnboga og svo Ólafur Ragnar Grímsson.
Comment ( 2 )
12
28. júní 2006 | 11:52
lítil skref, spor: 1. We admitted we were powerless over alcohol—that our lives had become unmanageable. 2. Came to believe that a Power greater than ourselves could restore us to sanity. 3. Made a decision to turn our will and our lives over to the care of God as we understood Him. 4. Made a searching and fearless moral inventory of ourselves. 5. Admitted to God, to ourselves, and to another human being the exact nature of our wrongs. 6. Were entirely ready to have God remove all these defects of character. 7. Humbly asked Him to remove our shortcomings. 8. Made a list of all persons we had harmed, and became willing to make amends to them all. 9. Made direct amends to such people wherever possible, except when to do so would injure them or others. 10. Continued to take personal inventory and when we were wrong promptly admitted it. 11. Sought through prayer and meditation to improve our conscious contact with God, as we understood Him, praying only for knowledge of His will for us and the power to carry that out. 12. Having had a spiritual awakening as the result of these Steps, we tried to carry this message to alcoholics, and to practice these principles in all our affairs.
Comment ( 0 )
Ég er að
27. júní 2006 | 09:34
reyna að klóra í bakkann, svolítið eins og umhverfisverndarsinnar, eins og hver sá sem berst vonlausri baráttu við hið óumflýjanlega (dauðinn og skatturinn) veit ég að endalokin nálgast en neita jafnframt að gefast upp. Ergo: Þessi fáu, máttlitlu orð, veikluleg og vesældarleg, eins og gyðingur í slæmri klípu fyrir sextíuogtveimur (62) árum síðan, eins og glorsoltið barn með útþanin maga, eins og selskópur sem spriklar í heljargreipum manns með kylfu. Það er best að fara út með hvelli: Þessu trúi ég, og tel að orðið sé löngu ljóst. Samanber samkundu fyrir ekki svo löngu síðan, í sól og góðum selskap, þar sem fólk drakk til að gleyma en gleymdi ekki að drekka. Ég leit í kringum mig og sá fullt af góðu fólki, og ég sagði: "Ég er kannski orðinn hálffimmtugur (50/2) og endirinn nálgast óðfluga, en áður en ég leysist upp og breytist í mold ætla ég að framleiða smá skarkala." Sem og ég gerði. Núna: Dauðaþögn.
Comment ( 3 )
Þetta
19. júní 2006 | 09:58
er, án gríns og ýkjulaust, eitt það magnaðasta sem ég hef séð. Tíu fingur upp til Guðs
Comment ( 2 )
"Do
15. júní 2006 | 11:08
you like Phil Collins? I've been a big Genesis fan ever since the release of their 1980 album, Duke. Before that, I really didn't understand any of their work. Too artsy, too intellectual. It was on Duke where Phil Collins' presence became more apparent. I think Invisible Touch was the group's undisputed masterpiece. It's an epic meditation on intangibility. At the same time, it deepens and enriches the meaning of the preceding three albums. Christy, take off your robe. Listen to the brilliant ensemble playing of Banks, Collins and Rutherford. You can practically hear every nuance of every instrument. Sabrina, remove your dress. In terms of lyrical craftsmanship, the sheer songwriting, this album hits a new peak of professionalism. Sabrina, why don't you, uh, dance a little. Take the lyrics to Land of Confusion. In this song, Phil Collins addresses the problems of abusive political authority. In Too Deep is the most moving pop song of the 1980s, about monogamy and commitment. The song is extremely uplifting. Their lyrics are as positive and affirmative as anything I've heard in rock. Christy, get down on your knees so Sabrina can see your asshole. Phil Collins' solo career seems to be more commercial and therefore more satisfying, in a narrower way. Especially songs like In the Air Tonight and Against All Odds. Sabrina, don't just stare at it, eat it. But I also think Phil Collins works best within the confines of the group, than as a solo artist, and I stress the word artist. This is Sussudio, a great, great song, a personal favorite." -Patrick Bateman.
Comment ( 0 )
Alkóhól, algórytmi.
14. júní 2006 | 12:25
The effects of alcohol on the body are as follows: Euphoria (BAC = 0.03 to 0.12 %) Subject may become more self-confident or daring. Their attention span shortens. They may look flushed. Their judgement is not as good — they may express the first thought that comes to mind, rather than an appropriate comment for the given situation. They have trouble with fine movements, such as writing or signing their name. Excitement (BAC = 0.09 to 0.25 %) Subject may become sleepy. They have trouble understanding or remembering things (even recent events). They do not react to situations as quickly (if they spill a drink they may just stare at it). Their body movements are uncoordinated. They begin to lose their balance easily. Their vision becomes blurry. They may have trouble sensing things (hearing, tasting, feeling, etc.). Confusion (BAC = 0.18 to 0.30 %) Profound confusion — uncertain where they are or what they are doing. Dizziness and staggering occur. Heightened emotional state — aggressive, withdrawn, or overly affectionate. Vision, speech, and awareness are impaired. Poor coordination and pain response. Nausea and vomiting often occur. Stupor (BAC = 0.25 to 0.4 %) Movement severely impaired; lapses in and out of consciousness. Subjects can slip into a coma; will become completely unaware of surroundings, time passage, and actions. Risk of death is very high due to alcohol poisoning and or pulmonary aspiration of vomit while unconscious. Coma (BAC = 0.35 to 0.50 %) Unconsciousness sets in. Reflexes are depressed (i.e., pupils do not respond appropriately to changes in light). Breathing is slower and more shallow. Heart rate drops. Death usually occurs at levels in this range. Death (BAC more than 0.50 %) - Alcohol causes Central Nervous System to fail, resulting in death (DEATH). Jebb jebb jebb.
Comment ( 3 )
coming or not!!
13. júní 2006 | 00:37
Hæ, vil bara minna á að það fer að koma að 15 júní og ef það er einhver sem kemst ekki í brúðkaupið og er ekki búin að láta okkur vita þá endilega geriði það. Just a reminder. Vona að allir komist samt sem áður :) Jessica og Gunnar
Comment ( 2 )
Sjálfsfróun hinna þybbnu: Eða: hinir feitu munu erfa jörðina.
7. júní 2006 | 09:45
Þetta var mér sýnt í gær. Þetta er ofsalega tríst og kómískt í senn, og eins og svo oft þegar andstæðupörum er sundrað setur að manni undarlegan svima: Megalinkur
Comment ( 2 )
Miðbær.
2. júní 2006 | 10:50
Síðan ég byrjaði að vinna niður í bæ (sem er tími sem spannar um það bil viku) hefur þrisvar (3) verið leitað til mín af útlendingum varðandi leiðbeiningar um staðhætti og/eða bestu leiðina til að komast eitthvert, og þrisvar (3) hafa menn í misslæmu (en ávallt tiltölulega slæmu) ástandi spurt mig, "U...heyrðu, hérna, áttu nokkuð eitthvað smá klink sem að þú mátt missa?" Undantekningarlaust hef ég aðstoðað útlendingana dyggilega, og undantekningarlaust hef ég litið undan augnaráði sjúskuðu mannanna, slegið létt á vasann með veskinu mínu, og sagt: "Ég er bara með kort." Sem var reyndar alveg satt, en ég hefði aldrei gefið þeim pening þó að ég hefði verið með, af einskærri heppni, smá klink í vasanum. Ég stunda ekki góðgerðarstarfsemi, og mun aldrei gera. Sveltandi börn í steikjandi hita, grátandi fórnarlömb náttúruhamfara, og svo framvegis: Þetta fólk kemur mér ekki við: Ég hef aldrei séð það og það er ekki raunverulegt fyrir mér. Útigangsmennirnir voru vissulega ljóslifandi fyrir framan mig, en ég komst að því að þetta breytti engu: Ég hafði enga löngun til að aðstoða þá. Ekki nokkra. Ég vildi jafnframt alls ekki að þeir snertu mig, og ég reyndi að losna úr þessu sittúasjóni sem fyrst. Einn rónanna, ungur maður með lokk í vörinni, sagðist ætla að kaupa sér mat fyrir hugsanlegt klink mitt. "Ég er búinn að vera á götunni í tvo (2) mánuði." Ég sló létt, allt að því kumpánalega, á vasann minn og sagði: "Ég er bara með kort." Ég spurði Hjössa, yfirmann minn, hvort að hann hefði einhverntímann lent í einhverju svona. Hann sagði: "Nei." Og þá er spurningin: Af hverju er allt þetta fólk að leita til mín? Er ég með svona vinalegt andlit? Eða er það kannski glóðaraugað? (Fyrir þá sem ekki vita þá er ég með glóðarauga eftir að Valdi Píanó kýldi mig.) Hugsanlega lætur glóðaraugað mig virðast mannlegri: Það færir, eða dregur, mig niður á eitthvað sammannlegt plan, þar sem allir eru jafnir, og allir eru vinir. Glóðaraugað mitt er fáránlega töff, en það virðist hafa óvæntar aukaverkanir. Kannski ég ætti að fara í framboð: Fólk myndi sjá marða og brosandi ásjónu mína og segja: "Hann er einn (1) af okkur." Svolítið eins og hughrifin sem Stengrímur náði fram eftir jeppaslysið. Þetta er auðvitað blekking: Ég er ekki einn af ykkur. Ég er, eins og við öll, eyja. Og ég er ekki Ibiza: Í dag líður mér svolítið eins og Kolbeinsey.
Comment ( 3 )
í tilefni af símahlerunaruppgötvunum og áhyggjum (samt ekki.)
1. júní 2006 | 11:27
Babble. Babble. Ch-ch-ch-check it: http://www.sonaretechnologies.com/babble_video.html
Comment ( 2 )
Tíminn og vatnið.
24. maí 2006 | 10:06
Það sneikaði einhver pródúseruðu umslagi inn um lúguna hjá mér um daginn, og þegar ég opnaði það, með dúndrandi hjartslætti (það er ekki oft sem að pródúseruðum umslögum er sneikað inn um lúguna (þarna var ég næstum búinn að skrifa rúðuna) hjá mér: Og að auki er eitthvað svo afskaplega hátíðlegt við að notast við póstþjónustuna, eitthvað dannað, eitthvað sem segir manni að mikil fyrirhöfn hafi verið höfð, og að snifsið sem að þú heldur á sé eitthvað ofsalega mikilvægt)) blasti við mér auglýsingastofubongóað boðskort frá Jessicu og Gunnari. Í giftinguna þeirra. (Ef einhver sem að les þetta fékk ekki slíkt boðskort, og sárnar það, getur sá hinn sami hringt í mig og ég mun svara að bragði og segja, hátt og snjallt og inn í símann: "Hlýtur að vera leiðinlegt. En ég meina, ég og Jessý erum like this," og um leið krosslegg ég fingur.) Ég held að sjaldan eða aldrei hafi þyrmt jafn mikið yfir mig og þegar ég sá þetta boðskort: Að aldrei fyrr hafi ég fundið ok áranna minna tuttuguog fimm (25) jafn áþreifanlega á mjóslegnum öxlum mínum. Mér fannst ég óumræðanlega gamall, ævaforn. (Svo samgladdist ég aðeins o.s.frv.) Nú kynni einhver að spyrja af hverju ég hafi ekki fundið til slíkra kennda þegar hin giftingin í vinahópnum átti sér stað, það er að segja þegar Hrefna og Ben (Benedict?) gengu í það heilaga. Í fyrsta lagi fann ég ekki til slíkra kennda þar sem að ég fékk ekkert slíkt boðskort frá þeim þar sem að mér var ekki boðið. (Bjarna var boðið, en ég skil það og er ekki fúll, hann er viðkunnanlegur og öllum líkar vel við Bjarna, og Stebba var boðið, hann er keeping it real.) Í öðru lagi var gifting Hrefnu og Ben (Benjamin?) að hluta til praktísk nauðsyn, sem byggðist öðrum þræði á skrifræði og kynferðismökum. Í öllu falli: Djessídjess og Gunni eru að gera þetta af fúsum og frjálsum vilja, og það undir berum himni, góðir hálsar. Hvað er þroskaðara og lífsreyndara en gifting undir berum himni? Fátt. Þau eru svo matjúr og miklir heimsborgarar að hjarta mitt fyllist öfund, sem ég reyni að bæla niður, en við þá bælingu blossa upp áhyggjur af því hversu svínslega aldurhniginn ég er og það sprettur út á mér kaldur sviti. Þetta er lose-lose sittúasjón hjá mér (ég meina ég á ekki einusinni íbúð, eða bílpróf) og ég kreisti fram bros á meðan Jessica og Gunnar og Hrefna og Ben standa uppi sem ótvíræðir sigurvegarar. Já og Hildur líka, hún á barn.
Comment ( 5 )
Learn english
19. maí 2006 | 13:45
Þetta verðið þið að sjá. It is very. http://video.google.com/videoplay?docid=-2351953228697186290&q=learn+english Hallo?
Comment ( 2 )
Hattur.
15. maí 2006 | 15:34
Styrmir á hatt, svartan karlmannshatt. Í fyrsta sinn sem ég setti hann upp leiddi eitt af öðru, og innan tíðar voru fjórir karlmenn búnir að innbyrða 5-6 bjóra og taka 12-15 skot af tekíla hver. Auk þess töluðu þeir allir, af einhverjum ástæðum, eins og austur-evrópskir durgar. "Is no problem. I have krónas." Þeir krössuðu stúdentaleikhúspartí, hótuðu stúdentaleikhúsmeðlimum, og máluðu bæinn almennt hárauðan. Nú um helgina setti ég hattinn upp á ný, drakk kippu af bjór og tók nokkur vodkastaup, og boðflennaði mér, merkilegt nokk, í stúdentaleikhúspartí með Styrmi og Hrhanes bled. Ég réði ekkert við nafnlausa austur-evrópska durginn: Hann blossaði upp um leið og ég setti á mig hattinn, og hann tók öll völd það sem eftir lifði kvöldi. Ég komst meðal annars að því að hann hafði tekið þátt í stríðunum á Balkan-skaganum þegar hann ræddi við einhvern stúdentaleikhúsmeðlim sem ég þekki ekkert: "I explode women, I explode children. Is fucking shit. Is war. Is shit fuck." Seinna sama kvöld hitti ég lagskonu mína (að sjálfsögðu á ellefunni) og síðan héldum við heim á leið þegar sólin var byrjuð að skína. Allt þetta er aukaatriði: Aðalatriðið er að er við lögðumst til hvílu hikaði ég áður en ég tók hattinn af mér og ég horfði á sjálfan mig í spegli sem er við rúmið hennar og mér varð hugsað til eftirfarandi textabrots úr bókinni Óbærilegur Léttleiki Tilverunnar, eftir tékkneska rithöfundinn Milan Kundera: "Eitt sinn, nörgum árum áður, er Tómas leit við hjá henni, vakti kúluhatturinn sem hún átti athygli hans. Hann setti hann upp og virti sjálfan sig fyrir sér í speglinum sem líkt og hér hékk uppi á vinnustofu Sabínu í Prag. Hann vildi athuga hvernig hann hefði tekið sig út sem borgarstjóri í smáborg á síðustu öld. Þvínæst, þegar Sabína fór að afklæða sig í rólegheitum, setti hann kúluhattinn á höfuðið á henni [...] Hún var á nærfötunum með kúluhattinn á höfðinu" (102). Ég varð mjög hugsi, og ég hélt áfram að vera hugsi á meðan ég plantaði hattinum varlega á höfuðið á henni.
Comment ( 4 )
Bið.
9. maí 2006 | 21:06
Stundum bíð ég, stundum er ég þolinmóður, stundum ekki. Akkúrat núna er ég að bíða eftir Elgnum, sem nota bene er kominn á klakkann, Elgshress, og ég ákvað að í staðinn fyrir að horfa á sjónvarpið þangað til hann kemur myndi ég skrifa á skúlann þangað til hann kemur, óp´rofarkarlesið, stream-of-consciousness fílingur a la módernistar og Faulkner. (ÞEtta síðasta er greinileg áhrif af B.A. skrifum mínum fyrir bókmenntafræði...eins og þegar maður er að reyna að læra tungumál, og stundum (sem er best) er maður að reyna að læra tungumál umkringdur því allan daginn, og stundum, eins og kom fyrir mig einu sinni, var ég umkringdur Bretum og/eða enskumælandi fólki lengi, og þá undir lokin, var ég byrjaður að hugsa á ensku og hann er kom
Comment ( 2 )
Isn´t it a pity?
5. maí 2006 | 18:21
Er ég keyri um á bílnum mín, Silfurrefnum, hlusta ég nánast undantekningalaust á útvarp. Það vonda við gamla bíla er að ekki er í þeim geislaspilari, það vonda við Silfurrefinn er að kasettutækið er bilað og það vonda við að vera fátækur námsmaður er að ekkert getur maður gert í neinu af þessu. Útvarp, það vonda við útvarp er að það er varla til sú rás sem á er hlustandi. Þar af leiðandi flakka ég á milli rása í leit af einhverju ásættanlegu, enn ófundnu. Hinsvegar átti ég eina ansi forvitnilega útvarps-stund í Silfurrefi mínum fyrr í dag, svo fáránlega að henni deili ég hér með. Stillt var á Rás-2, þátturinn var Poppland og Óli Palli hinn hressasti að spjalla við "góða gesti". "Góðu gestirnir" gerðust síðan einnig svo hressir að taka lagið í beinni og þar af leiðandi geymi ég hér ógleymanlega upplifun í minni mínu. Ég held ég hafi heyrt lélegasta lag sem ég hef nokkurn tíma heyrt og alveg er það víst að ég heyrði skelfilegast texta sem samið hefur verið. Hann hljómaði svona: Driving in the city, isn´t it a pity. Driving in the city, isn´t it a pity. What did you do with your eyebrows - Baby, don´t go. Yeah, yeah, yeah. Driving in the city, isn´t it a pity osfrv. Þessi flutningur var laus við allt grín. Hljómsveitin heitir Start og söngvarinn enginn annar en Eiríkur Hauksson.
Comment ( 1 )
The Omega Man
30. apríl 2006 | 19:14
Ég var að fletta á milli rása áðan eins og maður gerir á sunnudögum oftast. Ég festist um tíma á Omega, já ég veit. Ég get bara ekki hætt að horfa á fólk sem hefur einfaldað líf sitt svona og blindað meðvitund sína og ætlast svo til að aðrir hoppi út í vitleysuna, svona eins og bjáninn í skólaferðalaginu sem hoppar út í köldu ánna og reynir að plata svo fleiri út í svo hann verði ekki sá eini sem króknar í rútunni á heimleiðinni. Já eins og þið lesið þá er ég ekki beint hefðbundinn í trú minni. Ég trúi vissulega á æðri veru(guð) en bara ekki þessa mannlegu einföldu útgáfu af honum. Ég gef honum meira kredit en að hugsa um Guð sem hvítan gamlan kall með skegg. Ein af aðalástæðum þess að ég dreg allt sem viðkemur kirkju í efa er einfaldlega breyskleiki mannsins. Hvernig dettur fólki í hug að við þurfum aðrar mannverur sem milliliði í sambandi okkar við skapara okkar. Mannverur sem nota 7% af heilagetu sinni og hlægja alltaf þegar einhver dettur eða prumpar. Hjúpurinn sem verndar þetta allt er svo pottþétt varnarkerfi. Annaðhvort trúir þú á Biblíuna eða ferð til helvítis. Í þessum risastóra (gígantíska) heim sem við búum í þá ákvað Guð sem sagt að bjóða okkur upp á tvo valkosti. Ég held að Guð líti á það sem móðgun við sig ef maður er ekki sífellt að endurmeta allan þennan pakka, hann gaf okkur tólin til þess, sem eru Nota Bene enn í frekari þróun því 93% eru enn óvirk. Á Omega var verið að tala um endurkomu Jesú Krists(David Blaine). Menn virðast vera að framlengja frestinn fyrir endurkomuna eftir hentugleika, átti það ekki að gerast 2 þúsund árum eftir fæðingu Krists eða var það 3 þúsund eða 4 þúsund kannski var prentvilla í Biblíunni, enda erum við bjánar. Ég held að við séum að misskilja rosalega það er nefnilega eitt sem við þurfum að gera fyrst áður en kallinn mættir á kúluna aftur. Við þurfum að byrja á því að hætta að bera krossa út um allt. Ég held að hann sé móðgaður yfir því að við berum krossa sem helgigripi. Ef þú værir krossfestur myndir þú vilja snúa aftur til Jarðar þar sem allir eru að minna þig sífellt á þjáningar þínar, sem þú umbarst fyrir þau, svona rubb it in fílingur. Ef hann hefði nú verið stunginn í bakið til dæmis, kannski af Júdas. Værum við þá með hnífa í öllum kirkjum og myndum við þá signa okkur með því að gera svona stunguhreyfingu. Allir fá sér tattoo af hníf í bakinu. Krakkar fá stóra hnífa á unga aldri og öll heimili bera stóra hnífa stolt upp á vegg. Mannlegur breyskleiki. Í önnur mál ég veit að fólk fílar ekki að tala mikið um trú, afhverju er það? Jú því þau finna að það sé verið að mata þau með vitleysu og þeim líður illa að tala um það, það er vandræðalegt. Allavega nóg um það. Ég hef tekið mikið eftir því í vinnunni hvað það er mikið af fólki sem hefur svona fullorðinsvinnustaðahúmor. Þetta er fólkið sem fílar Spaugstofuna og djókar mikið með framsóknarbrandara og aðra pólítíkusarbrandara. Ég hef alltaf hatað svona fólk og haldið því fram að þau séu vitlaus. En ég hef komist að þeirri niðurstöðu að það er ég sem er heimskur. Því það er miklu skemmtilegra að vera svona manneskju heldur en svona bitur leiðinda nöldrari eins og ég. Þetta fólk hlær hálfan daginn og skemmtir sér konunglega á meðan ég hlæ einstaka sinnum og þarf að horfa á stand-up grínista til að finna alvöru hlátur í mér, maður flissar aðallega yfir daginn. Það er alltof sjaldan sem maður hlær almennilega og það er ekki gott fyrir mann. Hláturinn lengir lífið, klisja sem stenst. Stand-up grínistar sem ég mæli með eru Richard Pryor, Lee Evans, Eddie Izzard, Ricky Gervais, Lenny Bruce og goðsögnin Bill Hicks. Sá síðastnefndi hefur haft mikil áhrif á mig. Ég vil hvetja fólk til að horfa svolítið á uppistand því í dag finnur þú hvergi eins mikla hreinskilni í sjónvarpi eins og í uppistandi. Er hægt að fara á námskeið til að læra að meta vinnustaðahúmor og fullorðinshúmor? "I am a comedian and poet, so anything that doesn't get a laugh ... is a poem." - Bill Hicks "Wouldn't you like to see a positive LSD story on the news? To hear what it's all about perhaps? Wouldn't that be interesting? Just for once?" "Today, a young man on acid realized that all matter is merely energy condensed to a slow vibration - that we are all One Consciousness, experiencing itself subjectively. There's no such thing as death, life is only a dream and we're the imagination of ourselves. Here's Tom with the weather....'" - Bill Hicks
Comment ( 4 )
Öll horfum við einhverntímann upp í stjörnurnar og veltum fyrir okkur hvers vegna við séum hér.
28. apríl 2006 | 18:28
Ef við séum hér þá erum við hér. En undanfarið hef ég verið haldinn undarlegum og áráttukenndum áhuga á stjörnuspeki. Ég hef lesið ítarlegar útlistanir á merki sjálfs míns og annarra langt fram á nótt og í draugslegri birtunni frá tölvuskjánum hafa augu mín glitrað og glampað eins og stjörnur og ég hef hvíslað: "Áhugavert." Og líka: "Vá hvað þetta passar." Og: "Já!" (Þetta síðasta hvísla ég ekki, heldur segi það í hálfum hljóðum.) Enn hrottalegri gerist þessi þráhyggja mín þegar ég kemst á síður þar sem hægt er að para merkin saman og komast að því hvernig ástarsambandið á milli þeirra er/myndi vera. Ég hef ekki verið að koma vel út úr þeim athugunum, merkilegt nokk. Núna, að lokum, þegar sólin skín og stjörnurnar eru hvergi sjánlegar, átta ég mig á því að kraftur stjörnuspekinnar er dáleiðandi og slægur, eins og snákur. "Viltu epli vina mín?" spurði snákurinn um daginn, og ég held að "Eigum við að haldast í hendur og horfa á stjörnurnar?" sé næst á dagskrá hjá honum. Ég var allavega næstum fallinn í þennan syndahyl, pytt. En ég slapp. Ég er óhultur, og stjörnuspeki hefur ekki lengur nein áhrif á mitt líf. Engu að síður langar mig til að slá botninn í þetta með einni skemmtilegustu stjörnumerkjaútlistun sem ég hef séð. Hún er beinskeytt og óhefðbundin, en jafnframt mjög skemmtileg. Og svo er alveg vá hvað þetta passar (!) Hrútur (20. mars - 20. apríl): Þú ert óþolinmóður og fljótfær egóisti, góður að lofa öllu fögru, en fljótur að gefast upp og láta aðra þrífa upp skítinn. Þú ert keppnismaður og sérlega klár í að keppa við ranga aðila og slá tilgangslaus högg útí loftið. Þú ert kvikindi, en það hjálpar hversu einlægur, barnalegur og einfaldur þú ert. Naut (20. apríl - 21. maí): Þú ert latur og þrjóskur, enda löngu staðnaður og fastur í sama farinu. Peningar og þægindi eru það eina sem þú hugsar um, enda háður nautnum, mat, sykri og skynörvandi efnum. Þú hreyfist ekki úr stað og selur sannfæringu þína hæstbjóðenda. Þú ert lítið betri en stífluð rotþró. Tvíburi (21. maí - 20. júní): Þú ert eirðarlaus og yfirborðslegur, alltaf á hlaupum frá einu tilgangslausu verkefni í annað, með hundrað ókláruð járn í eldinum. Þú ert síljúgandi, enda sérfræðingur í að gefa loforð sem þú getur ekki staðið við. Vissulega ertu vel gefinn, en þú sóar hæfileikum þínum í blaður og óþarfa. Krabbi (21. júní - 23. júlí): Þú þykist vera töff, en ert í raun aumingi og tilfinningasósa, og getur ekki talað og tjáð þig, nema með því að væla og kvarta. Þú ert fastur í fortíðinni og munt því fyrr en síðar kafna í drasli og gömlum minningum. Þegar þú reiðist þá fer allt í einn graut og upp blossar grimmd og hefnigirni. En svona dags daglega þá ertu fúll, þunglyndur og sjálfsvorkunnsamur. Ljón (22. júlí - 23. ágúst): Þú ert eigingjarn og of upptekinn af eigin málum til að hafa áhuga á öðrum. Þú veist allt og hlustar ekki eða öskrar á andmælendur þína. Þú ert svo barnalegur, einlægur og trúgjarn, að það er augljóst að þú hefur aldrei fullorðnast. Þú ert latur, en þegar þú gerir eitthvað, þá gengur þú of langt. Meyja (23. ágúst - 23. september): Þú ert einn leiðinlegasti maður í heimi, alltaf að kvarta, gagnrýna og skipta þér af fólki, en segir aldrei neitt sem gagnast öðrum. Þú ert alltaf á hlaupum, þykist vera duglegur, en gerir aldrei neitt af viti, ekki frekar en stormur í tebolla. Þú ert stressuð taugahrúga. Vog (23. september - 22. október): Þú þykist vera ljúfur og vingjarnlegur, en ert í raun falskur og eigingjarn, brosir framan í fólk, en lýgur og ferð bakvið aðra. Það tekur þig óratíma að taka ákvaðanir, en þegar það loksins gerist, ertu óhagganlegur, enda of latur til að hugsa málin aftur og of upptekinn af því að smjaðra fyrir öðrum. Sporðdreki (23. október - 21. nóvember): Þú ert frekur og valdasjúkur, færð einstök mál á heilann (þráhyggja) og ert því einhæfur og hundleiðinlegur. Þú ert ímyndunarveikur og tortrygginn, móðgast útaf engu og gerir úlfalda úr mýflugu. Lífið er annað hvort frábært eða ómögulegt. Þú ert eins og biluð plata, stöðugt að spila sama lagið. Bogmaður (22. nóvember - 21. desember): Þú ert týpan sem grautar í öllu, en kann ekkert, enda alltaf á hlaupum úr einu í annað. Þú átt erfitt með að þekkja takmörk þín, ert agalaus, flýrð óþægindi og veist ekki hvernig þú átt að nýta hæfileika þína. Ef þú nærð tökum á einhverju, þá hleypur þú í verkefni sem þú ræður ekki við. Steingeit (21. desember - 20. janúar): Þú ert stífur og vansæll vinnualki, fastur í tilgangslausum siðum og reglum, alltaf að skipta þér af öðrum og segja þeim að gera það sem þú getur ekki gert sjálfur. Þú ert snobbaður og þráir stöðutákn, enda með minnimáttarkennd sem þú heldur að hægt sé að breiða yfir með titlum og merkjavöru. Vatnsberi (20. janúar - 19. febrúar): Þú ert sérvitur og skrýtinn, og alltaf svo langt á undan samtímanum að enginn skilur þig eða getur notað hugmyndir þínar. Vissulega ertu svalur, en þú ert svo sjálfstæður, ópersónulegur og hræddur við raunverulegan innileika, að þú ert í raun alltaf einn, frosinn í einskis manns landi. Týndur á skýi í háloftunum. Fiskur (19. febrúar - 20. mars): Þú ert rugluð og týnd sál og hefur ekki hugmynd um hvernig þú átt að nýta hæfileika þína eða í hvaða átt þú átt að fara. Þú vilt vera alls staðar og upplifa allt. En þar sem þetta er ómögulegt, þá fer allt í vitleysu. En það gerir ekkert til, þú ert sérfræðingur í sjálfsblekkingum og því að flýja raunveruleikann.
Comment ( 6 )
Jæja (nr. 2)
27. apríl 2006 | 10:14
Jæja er samt ekki orðið sem var mér efst í huga eftir að harði diskurinn í tölvunni minni hóstaði, drapst, og leystist síðan upp í frumeindir sínar. Hann endaði á bakinu með allir fjóra fæturnar upp í loftið, beinstífa, eins og súlur eða skorsteina. Mér skilst að andlát hans hafi verið til komið vegna meðfædds erfðagalla. "Mierda," muldraði ég (sbr. mierde á frönsku) er ég varð var við þessar fréttir, þegar þær bárust til mín með vindinum, með reykjarmerkjum og morskóða. Og ég hugsaði um forgengileikann og óútreiknanleika hins hversdagslega lífs. Oh the unpredictability. Oh the unpredictability the world is so difficult like a difficult decision like the sun deciding every day shuould come up or not (?) My heart is exploding. [Eða: My heart explodes.] Þetta er aðeins eitt af fjölmörgum vandamálum í mínu lífi, en ég er óhræddur og æðrulaus, látúnssleginn og yfirvegaður, eins og fánastöng, og ég bogna rólega í vindinum en ég brotna ekki. Engu að síður er dregið í hálfa stöng.
Comment ( 3 )
geitungar og pönkarar
22. apríl 2006 | 03:04
Úff leiðinlegt föstudagskvöld, hundleiðinlegt í sjónvarpinu, fólk annaðhvort á kafi í bókum eða í maraþonbindindi. Hvað er betra á svona litlausum kvöldum en að koma með smá skítkast á fræga einstaklinga, sem leiðbeina manni í gegnum súrt og sætt með mistökum sínum og hetjudáðum. Það er svo gaman að rakka niður fólk sem nærist á athygli. Bubbi Morthens er orðinn þreyttur. Já ég horfði á heimildarmyndina Blindsker á Satanstöðinni Rúv um daginn. Hún var merkilega fræðandi og sannaði fyrir manni hversu mikilvægur Bubbi var fyrir Ísland á sínum tíma, tónlistarlega séð allavega. En Guð minn góður hvað hann var mikill fáviti samt sem áður á þessum tíma. Fólk var að drepast úr stöðnun í tónlist og hann vissulega reif fólk á lappir, ásamt öðrum pönkurum, en tónlistin var engin snilld, hún var bara big bang. Nýtt upphaf. Bubbi var, samkvæmt myndinni, alltaf fyrst og fremst uppreisnarseggur. Honum var örugglega hent út úr flugvél, sem innhélt pönkara á leiðinni á milli London og New York, yfir Íslandi til að hræra upp í landinu. Mér finnst samt alltaf merkilegt að heyra í fólki ,sem er búið að dópa sig nánast til dauða, lýsa því yfir að það sé ekki gott fyrir mann eins og við hin 95 % af mannkyninu ,sem aldrei snertum eiturlyf, þurfum á þeirri vitneskju að halda. Ég ætla ekki að dópa af því Bubbi sagði að það væri slæmt. Hvað ætli Bubba finnist um hnattvæðingu og hungursneyð? Bubbi er ekki einu sinni lengur góður í því sem honum var ætlað. Að gefa skít í kerfið og drulla út hörkurokki á kostnað heilsu hans. Rokkarar eiga ekki að eldast því þeir breytast í risastóra þversögn. Bubbi dómari í Idolinu. Bubbi fallinn. Bubbi er orðinn þreyttur í augunum, eins og ljón í dýragarði, þess vegna ber hann sólgleraugu innandyra. Áður fyrr var það til að fela neyslu sína núna er það til að fela skömmina yfir því að hafa svikið lit. Keyptur af Sjóvá. Hann hefði betur átt að overdósa 27 ára og verða alvöru goðsögn. Bubbi kaupir bíla hjá Bílaland. Hendrix borðar McDonalds. Ef þú ert ekki partur af lausninni ertu partur af vandanum. Bubbi er núna partur af status quo. Sá yndislegi snillingur David Lynch segir að allar mögulegar hugmyndir í heiminum koma ekki frá okkur heldur eru á sveimi í kringum okkur og lenda á okkur eins og flugur og við þurfum að grípa þær á lofti. Spurning hvort lítill geitungur mætti ekki stinga Bubba með þeirri spurningu hvort það sé ekki tími til kominn að leggjast í helgan stein. Bubbi er ofmetið alter-ego. Ásbjörn Morthens er samt örugglega fínn kall. Hvenær kemur næsta Big Bang? B-O-B-A
Comment ( 6 )
KATE THE MATE
14. apríl 2006 | 15:15
Jú, langur föstudagur. Jesú þjáðist víst mikið fyrir mikið löngu. En Kata, hún er lítið fyrir þjáningar en fæddist þennan dag fyrir frekar löngu. 25 ár eru víst síðan hin knáa Katrín hóf að gleðja heiminn með brosi sínu. Húrra fyrir því, Húrra fyrir þér elsku Kata og þínum 25 árum. Ást&virðing, Eðlan.
Comment ( 7 )
Hugleiðing á föstudaginn langa.
14. apríl 2006 | 14:42
Í dag er semsagt föstudagurinn langi, og í tilefni af því reikaði hugur minn til fréttar sem ég sá í Morgunblaðinu eða Fréttablaðinu um daginn, um gaur í Noregi eða Árósum eða eitthvað. Hann bjó semsagt með kærustunni sinni þar, og hún var ekki heima, og þá kom fyrrverandi kærastinn hennar og einhverjir vinir hans í heimsókn. Þeir rændu hann og íbúðina, börðu hann til óbóta, og síðan krossfestu þeir hann. (Sem, ef ekkert annað, ber vott um óvenjulegt hugmyndaflug.) Hann fannst eftir einhverja klukkutíma, og eftir spítalavist fluttist hann burt frá Noregi eða Árósum eða hvaða stað sem þetta var nú á, yfirgaf kærustuna sína, og lýsti því yfir (samkvæmt fréttinni) að þangað kæmi hann aldrei aftur. Og samt er til fólk sem að bíður þolinmótt eftir að Jesú komi aftur.
Comment ( 2 )
Partý
11. apríl 2006 | 16:55
Jæja, búin að senda sms til þeirra sem ég er með númerið hjá. Týndi símanum mínum fyrir áramót og þar af leiðandi öllum númerum. Þannig að þeir sem lesa þetta og þeir sem fengu sms endilega komið boðunum áleiðis. Jessica
Comment ( 2 )
Ég er ekki getulaus, spyrjiði bara hvern sem er, eða kannski frekar einhverja af stelpunum sem ég hef sofið hjá. Hins vegar er ég augljóslega eitthvað vangefinn, þannig að það kemur heim og saman.
2. apríl 2006 | 21:08
"Anosmia is the lack of olfaction, or a loss of the sense of smell. It can be either temporary or permanent. A related term, hyposmia refers to a decrease in the ability to smell. Some people may be anosmic for one particular odor. This is called "specific anosmia" and may be genetically based. Anosmia can be diagnosed by doctors by using scratch-n-sniff odor tests or by using commonly available odors such as coffee, lemon, and cinnamon. It should be emphazised that there are no more than 5 distinctive tastes: salty, sour, sweet, bitter, and umami. The 10,000 different scents humans usually recognize are lost with the loss of olfaction. A temporary loss of smell can be caused by a stuffy nose or infection. In contrast, a permanent loss of smell may be caused by death of olfactory receptor neurons in the nose, or by brain injury in which there is damage to the olfactory nerve or damage to brain areas that process smell (see olfactory system). The lack of the sense of smell at birth, usually due to genetic factors, is referred as congenital anosmia. Anosmia may be an early sign of degenerative brain diseases such as Parkinson's disease and Alzheimer's disease. Another specific cause of permanent loss could be from damage to olfactory receptor neurons due to use of zinc based nasal sprays. While termed as a disability, anosmia is often viewed in the medical field as a trivial problem. However, the condition can have a number of detrimental effects. Patients with anosmia may find food less appetizing. Loss of smell can also be dangerous because it hinders the detection of gas leaks, fire, body odor, and spoiled food. The common view of anosmia as trivial can make it more difficult for a patient to receive the same types of medical aid as someone who is blind, deaf, or mute. Losing an established and sentimental smell memory (e.g. the smell of grass, of a toy, of a grandparent's attic, of a particular book, of loved ones, or of oneself) has been known to cause feelings of depression. Loss of olfaction may lead to the loss of libido, even to the point of impotency, which often preoccupies younger male Anosmics." Ergo: www.anosmiafoundation.org
Comment ( 5 )
Muuuu (nr.2)
28. mars 2006 | 18:03
Ég vaknaði ekki heima hjá mér: Ég vaknaði við hlátur. Ég vaknaði alvarlega og algerlega ofþornaður. "Vatn," hvíslaði ég brostinni röddu. Síðan hvíslaði ég: "Hvað er að gerast hérna?" Hláturinn barst að úr óræðum fjarska. Lagskona mín sveipaði sig svörtum pólýestersloppi með tveimur drekum á bakinu og fór fram. Hún kom til baka eftir stutta stund og sagði: "Komdu. Þú verður að sjá þetta." "Hvar er vatnið mitt," sagði ég. Ég skreiddist fram úr. Ég horfði. Sálarvatn helltist yfir sál mína eins og skýfall, eins og skrjáfþurrt blóm í eyðimörk, eins og maður sem drekkur úr kaktus. Þema dagsins er: Uppgjör við fortíðina. Happalitur dagsins er: Blár. Happatala dagsins er: 42 Ergo: (Þetta útskýrir sig að mestu leyti sjálft. En til að flýta fyrir ykkur, og gera reynslu ykkar sem ánægjulegasta, skulið þið velja myndskeið númer tíu (10) frá vinstri, ipso facto gaurinn með nautshausinn) http://www.b2.is/?sida=tengill&id=155907
Comment ( 3 )
Veisalgia.
25. mars 2006 | 15:34
A hangover or veisalgia is the sum of unpleasant physical effects following heavy consumption of alcohol or the use of other drugs. The most common reported characteristics of a hangover are feelings of extreme thirst (dehydration), feelings of being more tired than usual, nausea and headaches. The main cause of a hangover is lowered blood sugar from excess build up of NADH. When drinking alcohol it is quicky metabolized (two steps versus more than 20 for glucose) and produces the high energy molecule NADH. Excess NADH builds up and slows down gluconeogenesis in the liver, thus causing hypoglycemia. Hangovers are multi-causal. Ethanol has a dehydrating effect (such substances are known as diuretics), which causes headaches, dry mouth, and lethargy. Dehydration causes the brain to shrink away from the skull slightly. This triggers pain sensors on the outside surface of your brain which causes the headache. This can be mitigated by drinking plenty of water during and after consumption of alcohol. Alcohol is also a metabolic poison, and its impact on the stomach lining probably accounts for nausea. Another factor contributing to a hangover is what results from the breakdown of ethanol via two chemical reactions, aided by enzymes produced by the cells of the liver. Ethanol is converted to acetaldehyde by the enzyme alcohol dehydrogenase, and then from acetaldehyde to acetate by the enzyme acetaldehyde dehydrogenase. Acetaldehyde and acetate are both mildly toxic, contributing to the hangover. Several more processes are occurring chemically. These two aforementioned reactions also require the conversion of NAD+ to NADH. With an excess of NADH, the lactate dehydrogenase reaction is driven to produce lactate from pyruvate (the end product of glycolysis). This diverts pyruvate from other pathways. One of these pathways affected is gluconeogenesis, thereby impairing the ability of the liver to supply glucose to tissues, especially the brain. Because glucose is the primary energy source of the brain, this lack of glucose contributes to hangover symptoms such as fatigue, weakness, mood disturbances, and decreased attention and concentration. Finally there are various nervous effects. The removal of the depressive effects of alcohol in the brain probably account for the light and noise sensitivity. It is also thought that the presence of other alcohols (such as methanol and fusel oils), by-products of the alcoholic fermentation also called congeners, exaggerates many of the symptoms; this probably accounts for the mitigation of the effects when distilled alcohol, particularly vodka, is consumed. The amount of congeners in the drink may also have an effect. Red wines have more congeners than white wines, and some people note less of a hangover with white wine. Some people believe that sugar (often found in sweet cocktails) worsens hangovers. Nicotine poisoning can often worsen hangovers, as smokers tend to smoke much more than usual while under the influence of alcohol. Genetics also plays a part, as some people seldom, if ever, suffer hangover symptoms no matter how much they drink. The psychosomatic nature of hangovers shouldn't be ignored either. If people expect a hangover, they tend to feel one. Ég er þunnur og mér leiðist.
Comment ( 4 )
Nei, nei, nei, nei, nei!!!!
23. mars 2006 | 09:55
Hefur þú, kæri lesandi, lent í því að vera að lesa yfir mikilvægan texta, yfirfara hann í þeim tilgangi að leiðrétta og lagið, sem þú virðist skyndilega vera með á heilanum thrátt fyrir að hafa ekki heyrt það í lengri tíma, hindrar að þú getir náð nokkuri einbeitingu, hindrar að þú getir lesið heila setningu og meðtekið hana? Ef svo, þá veist þú, kæri lesandi, í hvers kyns helvíti ég er. Og það hljómar: Now I aint sayin she a gold digger but she aint messin wit no broke niggaz get down girl go head get down get down girl go head get down get down girl go head get down get down girl go head Now I aint sayin she a gold digger but she aint messin wit no broke niggaz ..og aftur, og aftur, og aftur. En, veri ég fegin að vera ekki með þetta á heilanum: Við bjóðum góðan daginn! Gangi þér allt í haginn! þér mun ekki leiðast með okkur, við bjóðum fullt af fréttum, fjör á nótum léttum osfrv. Ef einhver hressleiki á að vera bannaður með lögum þá er það ofangreindur. ..get down girl, go head get down.AHA!
Comment ( 1 )
Muu.
20. mars 2006 | 15:52
Tveir síðustu pistlar mínir hafa verið annars vegar leiðinlegir og hins vegar ósmekklegir. Í dag hef ég hins vegar ekkert nema gleði og ást í hjartanu mínu, og það er svo mikið af því þar, að ég hef nóg að gefa. Áðan var ég 70,1 kílógrömm. Af ást. Þema dagsins er: Fyrirgefning. Happalitur dagsins: Rauður. Happatala dagsins: 23 Ergo: http://www.fugly.com/media/view.php?cat=MOVIES&id=643
Comment ( 5 )
Nei nei.
17. mars 2006 | 21:12
Textinn hér að neðan er þunglyndislegur, og leiðinlegur, og ég vil alls ekki að hann gefi fólki slæmar eða rangar hugmyndir. Ég er mjög hress. Og þrátt fyrir að textinn hér að neðan sé þunglyndislegur og ég sé núna mjög hress eru geðsveiflur mínar í lágmarki, þrátt fyrir að mér hafi reyndar liðið mjög undarlega í dag. Ein af meginástæðum þess er sú að vikan hefur tekið á mér með silkihönskum, og móðurlega gefið mér flest af því eina sem skiptir mig máli í lífinu: Fótbolta, póker, körfubolta, bjór, fótbolta í sjónvarpinu, eiturlyf, tölvuleiki og kynlíf. Þó ekki endilega í þessari röð. Þess vegna vil ég bara segja að ég er mjög sáttur, og mjög þakklátur, því ég vil ekki gefa fólki þá hugmynd að ég sé ekki þakklátur. Þakklæti er mikilvægt. Já, og æðruleysi líka.
Comment ( 1 )
Ekkert.
15. mars 2006 | 15:02
Hef nú, alveg fram að þessu, verið algerlega netlaus í viku, ergo, algerlega án sambands við netið. Mér leið ofsalega mikið eins og ég væri að missa af einhverju. Sem er ofsalega óþægileg, nagandi tilfinning. Svo núna, þegar ég var að komast inn á netið, var ég spenntur, eftirvæntingarfullur, og stressaður. Soldið eins og þegar maður er í útlöndum og heldur að maður sé að missa af öllu heima. (Dúbíus líking, eins og netið sé heimili mitt, sem það er ekki.) Mjög fljótlega komst ég að því að ég hafði ekki misst af neinu. Ekkert hafði gerst. Ekkert.
Comment ( 99 )
Zombies
1. mars 2006 | 17:36
Merkilegt hvað ein lítil ferð á hamborgarabúllu getur gefið manni skýra sýn inn í tíðaranda Reykjavíkur og Íslands ef út í það er farið. Ég gerði mér ferð á ónefnda hamborgarabúllu í bænum, samt ekki hin eina sanna “búlla”. Það var þrennt sem kom mér í opna skjöldu þessar tuttugu mínútur sem ég heiðraði staðinn með nærveru minni. Fyrst komu krakkahelvíti inn til að syngja fyrir sælgæti en þau voru ofboðslega feimin og ropuðu úr sér sígildum söngtextum, fölsk eins og andskotinn. Þau voru svo líflaus og tilneydd eitthvað að manni leið illa að hlusta á ósköpin. Idolið er ekki að fjölga hæfileikaríkum söngvurum greinilega. Ég man þá tíð… úps ég ætla að orða þetta öðruvísi. Þegar ég var ungur þá fékk maður helst ekki sælgæti nema að gefa smá fútt í sönginn og helst að muna textann. Þessi gerpi komast upp með að horfa ekki einu sinni upp og muldra lögin og klára þau ekki einu sinni. Þá komu inn eldri hjón eða öllu heldur elstu hjónin til að gæða sér á smá skyndibita. Afgreiðslustúlkan segir við þau, “hvað má bjóða ykkur?” með tyggjósmelli inn á milli hvers orðs. Gamli maðurinn virðist vera að reyna að ákveða sig þegar stelpukjáninn byrjar að þylja upp allskonar tilboð á hljóðhraða og greyið kallinn skilur ekkert í henni og horfir á konuna sína eins og hann sé týndur. Þegar stelpan er búin að þylja upp öll tilboðin á staðnum stígur greyið kallinn fast í hælana og pantar sér tvo ostborgara en þá grípur stelpukjáninn inn í og spyr þrjár spurninga í einu á meðan hún hallar sér aftur til að öskra pöntunina í grillþrælinn. Greyið kallinn segir bara ha og grípur í kápu konu sinnar sem stappar stálinu í hann. Loks fattar stelpan að þau vilja bara tvo ostborgara og franskar en þá koma enn fleiri spurningar um hvort þau vilji stækka tilboðið til að fá stærri skammt af frönskum og gosi. Greyið segir bara ha og sér nú að það er að myndast röð á bakvið sig og setur upp þennan hræðslusvip og dregur konuna sína nær sér. Á þessum tíma segir stúlkan eitthvað sem ég heyrði ekki en því fylgdi eitthvað “whateveryouwant” sem að sjálfsögðu kallinn skildi ekki og sagði bara ha. Þarna var ég farinn að berja í borðið af reiði og var við það að fara að standa upp til að aðstoða við þessa ofurflóknu pöntun, þeas vera túlkur. Þá sem betur fer reddaðist þetta því önnur eldri afgreiðslustúlka kom til bjargar og ég sá að manninum var létt. Það var búið að vera þessar eymdarsvipur á honum sem var blanda af hungri og hræðslu. Þetta var örugglega maður sem hafði verið á sjó við stórhættuleg skilyrði og flogið fyrir herinn í seinni heimsstyrjöldinni en þarna varð hann fyrst á ævinni hræddur. Þetta hafði ég heyrt allt með hægra eyranu en svo byrjar fólk að blaðra hinum megin við mig inn í vinstra eyrað. Þetta voru tveir strákar og ein stelpa og þau voru öll skriðin yfir þrítugt. Strákarnir voru að sjálfsögðu að tala um þennan ömurlega landsleik og hvernig þeir hefðu getað bjargað þessum leik. Síðan nefnir stelpan norðurljós til að slíta í sundur fótboltarökræðurnar. Það voru víst eitthvað rosaleg norðurljós í gær. Ég sver það þau tala um norðurljós í svona 10 mínútur. Það lýsir sér þannig að þau eru ekki að tala um hvernig norðurljós myndast, sem er kannski smá áhugavert, heldur voru þau að telja upp hvar og hvernig þau höfðu séð norðurljós á ævinni. Ég flýtti mér með hamborgarann minn til að losna undan þessu. Þetta er sama fólkið sem keyrir yfir allan bæinn til að sjá flugeldasýningu, sorry Siggi. Þá fór ég að hugsa um atriði í bíómynd, shocking. Í nýjustu mynd George A Romero, sem bjó til fyrstu zombiemyndirnar, sem heitir Land of The Dead er einmitt atriði þar sem fólk, sem er að reyna að drepa uppvakningana, nota flugelda til að komast nær þeim. Zombiemyndirnar eru náttúrulega ádeila á neyslusamfélagið. Uppvakningarnir stoppa og geta ekki hætt að horfa á flugeldana fyrr en þeir eru búnir. Ég skellihló þegar ég sá þetta atriði því það eru svo mikið af svona fólki, allavega fékk vinstra eyrað á mér að kynnast þeim vel.
Comment ( 6 )
Pótentíal flashback.
22. febrúar 2006 | 15:40
Um daginn ætlaði ég að segja: "Hún er allavega mjög gott pótentíal." Þetta ætlaði ég að segja um unga myndarlega stúlku, og átti þá við að hún væri eins og þrútið óútsprungið blóm, það er að segja, að eftir einhvern tíma (tvö þrjú ár, til dæmis) kæmi vor og viðkvæm blöð hennar myndu fyllast lífi og bleytu og hún myndi springa út. Það sem ég sagði hins vegar var: "Hún er allavega gott flashback." Það sagði ég vegna þess að á sama tíma og ég var að tala var ég að lesa orðið "Flashback" á tölvuskjá. Þetta minnti, minnir mig á atvik í lífi mínu, sem henti mig síðasta sumar. Smash cut og flashback: Við erum á Laugarveginum. Ég geng inn í sjoppu á Laugarveginum. Það er mjög heitt úti, og ég er bæði svangur og þyrstur. Ergo: Ég geng inn í sjoppuna til að kaupa mér pylsu og kók. Bjalla klingir glaðlega. Afgreiðslumaðurinn er feitur og hálfsköllóttur maður, en hann er jafnframt vinalegur. Þegar ég geng að afgreiðsluborðinu segir hann: "Hress?" Ég er í ágætis skapi, og ég er, aldrei þessu vant, til í smá hressleika. Svo að ég segi, glaðlega: "Já, ég er nú bara ansi hress, gott veður og svona." Hins vegar verðum við að taka það með í reikninginn að vinalegi afgreiðslumaðurinn var alls ekki að segja "Hress," heldur "Bless." Og hann var ekki að tala við mig, heldur að kveðja vin (eða kunningja, whatever) sinn sem var að ganga út úr sjoppunni á sama tíma. Ergo, komment mitt er gersamlega út úr kú. Og þetta atvik er mér sérstaklega minnisstætt vegna þess hvernig svipurinn á vinalega afgreiðslumanninum breyttist, hvernig hann hætti algerlega að vera vinalegur og varð var um sig, efins, næstum skelkaður. Hann hikaði andartak, og síðan sagði hann, á máta sem að erfitt er að lýsa en ég vona að þið getið gert ykkur í hugarlund: "Já já." Þögn. Fimm sekúndna þögn, þar sem við horfðum á hvorn annan. Fimm (5) sekúndna þögn getur verið langur tími, lesendur góðir. Prófiði bara. Og á þessum fimm sekúndum, sem virtust heil eilífð, velti ég fyrst fyrir mér af hverju hann væri skyndilega svona undarlegur, og síðan rann það hægt, mjög hægt, upp fyrir mér hvað hefði gerst. "U..." sagði ég, og rauf þögnina. Síðan sagði ég nokkuð sem, í þessu samhengi, hljómaði ekki vel. "Ég ætla að fá eina pulsu með engu." "Engu?" sagði hann og horfði skringilega á mig og setti hökuna nær bringunni og lyfti augabrúnunum. "U...já. Bara í brauði," sagði ég. "Já já."
Comment ( 17 )
Setningar, orð. (Nr.2)
14. febrúar 2006 | 00:12
"We were somewhere around Barstow, on the edge of the desert, when the drugs began to take hold." Þetta er fyrsta setningin í bókinni "Fear and Loathing in Las Vegas," en þá bók las ég upp til agna, gleypti hana eiginlega, þegar ég var ungur (those were the days) og ástríðufullur maður með hugsjónir í Menntaskólanum við Sund. Ég las hana mikið, og oft, og á endanum, á afar viðeigandi hátt, þykir mér, leystist hún bókstaflega upp í höndunum á mér. Datt í sundur. Ég reyndi að raða blaðsíðunum saman, í rétta röð, en þær héldu áfram að renna og detta til, þannig að blaðsíðurnar, orðin, setningarnar, voru alltaf í rangri röð. Sem á vissan hátt er fallegt. Valdimar Kristjónsson (ekki jánsson), ef til vill betur þekktur sem Valdi Píanó, er að mörgu leyti merkilegur maður. Um daginn, á heim á leið frá íþróttaiðkun, sátum við saman í bíl á ferð, þó ekki rauðum blæjubíl, og útvarpið var á. Í útvarpinu var undarlegt og skelfilegt dansmix, þar sem var, held ég, skotið inn bútum með laginu "Twentieth Century Fox" með hljómsveitinni Doors. Og Valdimar sagði, og átti þá mjög, mjög líklega við Jim Morrison söngvara Doors: "Nú hlýtur hann að hringsnúast í gröfinni eins og svín á teini." Sem mér þykir svínslega glæsileg setning, sem setið, eða staðið, hefur í mér. Dvalið í hugarfylgsnum mínum og falið sig. Á laugardaginn hitti ég Þóri MS, sem var einu sinni með Heiðrúnu, og sem var einu sinni með krabbamein (ekki að það eigi eitthvað sameiginlegt) á rokkbarnum ellefunni (11). Hann var ofsalega fullur, og er ég gekk upp að honum til að heilsa honum (eða öfugt, man það ekki) sagði hann, áður en ég náði að segja neitt: "Ég skil það sem þú ert að segja við mig." Þessi pistill átti að enda á þessu tilkomumikla, rismikla og svífandi kommenti Þóris, þar til að það hvarflaði skyndilega að mér að fólk gæti misskilið eitthvað. Tengt á milli punkta sem eru ekki punktar, heldur kannski frekar óhreinindi á blaðsíðunni (eða skjánum) eða eitthvað. Ergo, ég hrífst af Fear and Loathing sem listaverki (meistaraverki) en ekki sem handbók. Það er að segja, ég hef aldrei notað eiturlyf, og mun aldrei gera, og ég er á móti eiturlyfjum. Og þá datt mér strax í hug: "Be cool, stay in school." Sem Mr. T (var næstum búinn að skrifa Ice-T) og löggan úr kvikmyndinni Magnolia og fleiri hafa látið bermála í hausum og heilabörkum okkar. En um leið og ég var búinn að hugsa það hugsaði ég, eða datt mér í hug, setning sem ég get ekki hætt að velta fyrir mér hvort að sé eitthvað sem ég hef heyrt einhversstaðar, eða einhverskonar fyrirbæri sem heilinn á mér var að fabríkera spontant á þessari stundu: "Don´t do drugs, share some hugs."
Comment ( 6 )
Páskaliljan ég. ...Um mig frá mér til mín
9. febrúar 2006 | 15:37
Þessa færslu byrjaði ég að skrifa inni í commentakerfið, sem viðbót við færslu Hauks Arnar hér á undan sem ber danskan titil. Hinsvegar lengdist málið óðum og áttaði ég mig á að hún ætti frekar heima sem sjálfstæð færsla en ekki viðbót. Sérstaklega þar sem ekki er mikil gróska hér á Skúla þessa dagana, síðustu og verstu. Hér er margt skrifað um mig. Kannski er þá einmitt best að skrifa ekki neitt sjálf, tjá mig ekki, en einsog flestir vita, og hér virðast flestir meina að þeir viti, þá tjái ég mig gjarnan hvort sem til þess er ætlast og hvort sem það er viðeigandi eða eigi. Narsismi, það er töfraorðið: Okkur öllum þykir mest gaman af því að skoða myndir af okkur sjálfum, heyra álit annara á okkur sjálfum og lesa um okkur sjálf. Hér hef ég nú lesið nokkuð um mig sjálfa og þykir gaman af, sama hvort talað er illa um mig eða vel er ég miðjan og þar sem ég er narsisti einsog við öll (og þori að viðurkenna það, sem kannski setur mig í hóp undantekninga) kætir þessi lestur mig, allavega lúmskt. Með því að nota erlenda heitið narsismi, dregið af sérnafninu Narkissos, er ég ekki að reyna, einsog Hauki hættir svo oft til, að virðast hámenntuð, vel lesin og jafnvel yfirmáta gáfuð heldur líkar mér einfaldlega verr við íslenska orðið sjálfhverfa. Mér þykir það ofhlaðið, of sterkt, það stingur. Það getur bara hljómað neikvætt. Og ég er ósammála því að sjálfhverfa sé neikvæð, því hún er partur af eðli mannsins, ef eðli er þá til. Hún tilheyrir okkur öllum og við eigum að elska hana, kannski ekki rækta en í það minnsta virða. Kýs ég því að nota narsismi þar sem það hljómar mýkra og á sér rætur í mjög áhugaverða og heillandi gríska goðsögn. Fyrir áhugasama: Dísin Ekkó varð ástfangin af hinum mennska og ofurmyndarlega Narkissos. Þar sem að Hera hafði lagt þau álög á Ekkó að hún gæti aðeins endurtekið síðustu orð þess sem talaði við hana gat hún ekki tjáð Narkissos ást sína. Ástin var ekki endurgoldin (en hef ég mikinn áhuga á að skrifa næstu grein um það orð) heldur gerði Narkissos þvert á móti gys af Ekkó. Afródíta, gyðja ástarinnar, ákvað að Narkissos skyldi refsað. Dæmdi hún hann til þess að verða ástfanginn af eigin spegilmynd. Lá hann því við lækjarbakka og dáðist af eigin fegurð þar til hann veslaðist upp. Afródíta ákvað þá að breyta honum í blómið sem við í dag þekkjum sem páskalilju.
Comment ( 2 )
Nej det her, det gar inte. (Fann ekki bollu-a.)
7. febrúar 2006 | 13:29
Þetta gengur ekki lengur. Úreltar kveðjur eða tilkynningar, afmæliskveðjur til dæmis, geta og mega ekki vera höfuð Skúlans, toppurinn á ísjakanum. Ég hef sterkar skoðanir á þessu. Ég trúi innilega að þetta sé rangt. Þannig að... Þótt ótrúlegt megi virðast langar mig (af einhverjum annarlegum ástæðum) að fjalla stuttlega um málefni líðandi stundar. Sem ég ætla að sjálfsögðu ekki að gera: Og þessi löngun knýr mig til að gefa sjálfum mér gaum, og leiða líkum að því að ef til vill ætti ég að fara að hugsa minn gang. Talandi um gang. Um daginn var ég, aldrei þessu vant, í tíma í Háskóla Íslands, og viðfangsefni fyrirlestursins var þekkingarfræði, með góðum og vænum dash af efahyggju. Og þá áttaði ég mig á því, það rann upp fyrir mér: Hættulegasta fólk í heimi er fólkið sem heldur að það þekki sannleikann náið, fólkið sem heldur að það hafi óumdeilanlega rétt fyrir sér. (Sbr. Helga.) Ég vona að fólk yfirfæri þessar loðnu hugleiðingar ekki yfir á eitthvað, hvað sem er, eða setji þær í stærra samhengi. Ég vona að fólk þykist ekki vita hvað ég er að tala um.
Comment ( 14 )
TUTTUGU&FIMM, HÚRRA!
3. febrúar 2006 | 13:06
Hlaðast upp afmælisbörnin hér, hér. Elsku Láran mín eina! Ég skæri úr mér hjartað með skeið. Ó þú fugl himins og fiskur sjávar en líka allt þar á milli. Goal! SCORE! Mark! Og þú hefur skorað, skorað í markið sem er líf mitt. Ég óska þér hjartanlega til hamingju með árin. Tuttuguogfimm talsins og ég segi: Húrra. Húrra segi ég, húrra fyrir þér. Elsku Úlfar, eða Úlli einsog ég kýs að kalla þig. Þig hef ég þekkt lengi og eitt veit ég: Þér mun alltaf takast allt sem þig langar. Vonandi langar þig eitthvað gott, því allt gott áttu sannarlega skilið. Þó þú drekkir bara þrjá bjóra í partíum og vinnir alla í Trivial þá hefur þú svo margt annað. Ég óska þér innilega til hamingju með árin. Tuttuguogfimm og þú átt þau öll skilið. Húrra! Ást&virðing, Helga Gvuðrún
Comment ( 6 )
Til hamingju með afmælið!
2. febrúar 2006 | 10:27
Langar til þess að óska honum Hannesi Óla Ágústssyni innilega til hamingju með daginn. Orðinn 25 ára. Ef fuglaflensan drepur þig ekki þá gætiru alveg náð 25 í viðbót, mögulega, kannski. Húrra fyrir þér og skammdeginu! Þú ert fínn gaur. Dagar skammdegisins verða brátt taldir. ást&virðing.
Comment ( 3 )
Why not? (We´d be fools not riding this strange torpedo all the way to the end.)
30. janúar 2006 | 09:30
Um helgina, nánar tiltekið á aðfaranótt sunnudagsins, sat ég tiltölulega gríðarlega mjög ölvaður og nett hellaður í sófa á neðri hæð Celtic (Tjelltig) Cross. Það var ekki margt sem fór í gegnum huga minn þennan klukkutíma eða svo sem ég varði hellaður í hálfgerðu kóma á sófaræflinum: Raunar var það aðeins eitt: "Hvers vegna?" Athyglisvert nokk bærði sama hugsun á sér nokkru síðar, er ég vaknaði og gat ekki hreyft mig og lá í rúminu í hálftíma, gersamlega yfirbugaður og aðframkominn. Skömmu síðar var ég svo að hlaupa rosalega mikið, og svitna, og þurfti geðveikt mikið að kúka, en gat ekki kúkað vegna þess að ég var, af einhverjum ástæðum, að spila fótbolta. "Hvers vegna?" hugsaði ég og kreppti endaþarminn þétingsfast. Nokkru áður var ég á Kofanum, nánar tiltekið umrædda nótt, og ölvun mín virtist ekki vera á leiðinni að sjatna. Bar þá að Hildi Liljyendel vinkonu mína sem greip traustu taki um hendina á mér og teymdi mig á barinn. Skyndilega (eins og svo oft þegar ég umgengst Lillyehndalynn)greip mig sterk löngun til að vera hreinskilinn, til að gera hreint fyrir mínum dyrum. "Ég er ofsalega fullur," æpti ég að henni. Hildur kinkaði kolli. "Mér finnst þetta athyglisvert sem þú ert að segja mér," sagði hún annars hugar. Síðan sagði hún: "Nú fáum við okkur tekíla." "En...hversvegna?" sagði ég. Hún sagði mér það. En ég vissi það svo sem fyrir.
Comment ( 2 )
Falin merking
27. janúar 2006 | 17:02
Ég hef mikið gaman af því að lesa um faldar merkingar og líkingar í kvikmyndum. Ég rakst einmitt á eina svoleiðis grein í nýlegum hefti kvikmyndablaðsins Empire, sem þykir eitt virtasta og einfaldlega besta kvikmyndatímarit í heimi. Mig langaði því að deila efni þessarar greinar með Skúlum. Þeir sem fíla ekki geta hætt að lesa og farið að spila á banjó út á palli. Lord of the rings: Eitthvað sem mig grunaði þá eru hobbitarnir holdgervingar breskra hermanna í seinni heimsstyrjöldinni og þá væntanlega orkarnir þjóðverjar, blóðþyrstir og ófrýnilegir nasistar. Tolkien barðist í stríðinu og því augljóst hvaðan þessi pæling kom. Hobbitarnir eru meira að segja í litum breskra hermanna, svona jarðlita ullarfötum. Sámur kallar meira segja “vin” sinn Fróða alltaf Herra Fróði eða Mr. Frodo eins og hann sé foringi hans í herdeild. Kannski er þá Aragorn bandaríkjamaður? Toy Story: Pixar fyrirtækið sem framleiddi þessa mynd er greinilega með sjúkan húmor. Aðalsöguhetjan heitir “Woody”, hár, linur kúreki sem heldur ekki reisn og efast um eiginleika sína sem hetja. Hin heitir “Buzz”, plastkall sem er stinnur sem stál og nýtur kvenhylli í massavís. Eitthvað einstaklega sjúkt við það að ein vinsælasta barnamynd sögunnar hafi undirliggjandi ótta karlmanna við hjálpartæki(titrara bzzz) sem grundvöll sögunnar. Top Gun: Gæti það verið að sú mynd sem allir strákar sáu 100 sinnum og bjó til töffaraímynd okkar sé super flaming gay. Samkvæmt Quentin Tarantino vilja flugmennirnir Maverick, Goose og Iceman gera eitthvað meira en að passa upp á stélið á hvor öðrum. They sure can handle the stick. Gefur orðinu wingman nýja merkingu hmm. Hver man ekki eftir olíubornum Val Kilmer og Tom Cruise að spjalla saman á handklæðunum einum í búningsklefunum. Alien: Hugleiðing um hræðslu karlmanna við nauðgun. Aliens: Hugleiðing um hræðslu kvenna við móðurhlutverkið Alien 3: Hugleiðing um hræðslu samfélagsins við kynsjúkdóma. Alien Resurrection: Hugleiðing um afleiðingar lýtalækninga og genamisnotkunar. Kristgervingar: Það hafa allir heyrt um Neo úr Matrix sem kristgerving en þeir eru fleiri. John Connor úr Terminator 2 og 3 er kristgervingur. Svo hefur verið talað um að bæði Babe(baddi grís) og E.T. séu kristgervingar. Einnig þykir ljónið Aslan úr Narníusögunum augljós kristgervingur. Áfram Ísland!!
Comment ( 5 )
Kellog´s Cornflakes
24. janúar 2006 | 19:19
Ég fékk mér Kellogs kornflögur í morgun og kjamsaði á því eins og hver önnur manneskja hefur gert síðan hann/hún var lítil/l. Meira að segja búinn að þróa tækni til að halda flögunum stökkum eins lengi og hægt er, sú aðferð verður ekki uppljóstruð að þessu sinni. Þetta þykir nú ekki frásögufærandi nema hvað ég var að lesa mér svolítið til um manninn sem fann upp þessa uppskrift að þurrkuðum maísflögum, Dr. John Harvey Kellog. Eftir þennan lestur hef ég ákveðið að fá mér ekki aftur Kellog´s kornflögur. Dr. John Kellog var kristinn íhaldsmaður sem stjórnaði geðsjúkrahúsi í bænum Battle Creek. Hann var með ristilhreinsun á heilanum og leit á innyflin, sem tengja munn við rassgatið, sem rotþró líkamans. Uppruni mengunar líkamans sem eitrar hugann og andann jafnt sem líkamann. Hann var grænmetisæta allt sitt líf og var allgjörlega á móti því að borða kjöt eða kryddaðan mat. Frekar vildi hann borða trefjaríkan mat og drekka mikið af vatni ásamt því að nota reglulega stólpípu með sérstakri blöndu af vatni og jógúrt. Sem stjórnandi geðsjúkrahúsins setti hann það sem reglu að allir sjúklingar hans gerðu slíkt hið sama. John leit þannig á það að 90% af sjúkdómum manna hvort sem það er andlegt eða líkamlegt kemur frá illa hreinsuðum innyflum. Ekki nóg með þetta því í bók sinni Plain Facts For Old And Young: Embracing The Natural History Of Organic Life(1892) talar hann mikið um sjálfsfróun. Sem kristinn íhaldsmaður var hann alfarið á móti hvers konar ónothæfu kynlífi, þá sérstaklega sjálfsfróun. Hann mælir með því í bókinni sinni að foreldrar láti unga drengi þræla daginn inn og daginn út við erfiðisvinnu svo þeir séu of þreytir til að fitla við sig. Þess má geta að John sjálfur ákvað að skrifa þessa bók í stað þess að fara í brúðkaupsferð með nýgiftri konu sinni. Ef hörð vinna gekk ekki vildi John helst að foreldrar myndu umskera unga stráka án deyfingar til þess að þeir myndu eftir sársaukanum og tengdu hann við frekari sjálfsfróun. Önnur aðferð sem kom fram í bókinni lýsir því hvernig hægt sé að víra saman enda forhúðarinnar þannig að ef ungi pungurinn dirfist til að fá standpínu þá upplifir hann ólýsanlegan sársauka. Ekki sluppu stelpurnar með skrekkinn heldur því Dr. John mælir með því að brenna snípinn á ungum stelpum með ákveðinni tegund af sýru. Reyndar eru aukaverkanirnar þær, sem John vissi ekki á þeim tíma, að sýran veldur algerri lömun á svæðunum sem henni er hellt og húðin bólgnar upp ásamt því að stúlkan ælir með hitaköstum . Þetta getur leitt til hrikalegra krampa og að lokum dauða. John framkvæmdi svona aðgerð á dóttir vinar síns. Sú stelpa var 10 ára en lifði af með miklum sársauka. Seinna breytti hann tillögu sinni í það einfaldlega að skera snípinn burt. Þar að auki segir hann í bókinni að það sé sniðugt að fylgjast vel með unga fólkinu þegar það fer á klósettið. Sérstaklega þegar það fer í bað þá er það hyggilegt að standa yfir blessuðum fitlurunum og standa vörð. Harðar skoðanir hans á kynlífi og sjálfsfróun var eitt en sjúklegur áhugi hans á saur var annað mál. Hann var stöðugt að reyna að fá fullkomna lögun á saur hjá sjálfum sér ásamt því að prófa ýmislegt á sjúklingum sínum. Hann notaði sjúklinga sína sem tilraunadýr á bak við luktar dyr á sjúkrahúsinu. Hann notaði stólpípur og notaði sérstakar hristivélar til að losa vel um þarmana á sjúklingum sínum. Loks þegar fréttist af þessu var honum bannað að “nota” sjúklingana sína. Hann vann þá að þróun trefjaríkrar fæðu. Hann vildi gera trefjaríka fæðu vinsæla hjá ungu fólki. Sú uppskrift sem við borðum í dag er ekki sú sama og Kellog sjálfur bjó til og gaf sjúklingum sínum . Það er búið að bæta við sykri og ýmsu öðru. Það var bróðir hans Will sem breytti uppskriftinni þegar John var orðinn of gamall til að sjá um fyrirtækið. John fór í mál við hann vegna þess að honum fannst fæðið ekki vera nógu trefjaríkt, John tapaði. Í dag borða milljónir kornflögur, bara ekki þær kornflögurnar sem John vildi að við myndum borða, til að fá hin fullkomna kúk. Harðan, fljótlegan, fullkominn í lögun, hreinar pípur, ahhh frábært. Þá brosir John litli Kellog í gröfinni sinni. p.s. ég er farinn að fróa mér svo hann snúi sér í gröfinni blessaður kallinn.
Comment ( 6 )
Setningar, orð.
18. janúar 2006 | 18:26
Upphafssetning þessa pistils átti að vera eftirfarandi: "Ég veg salt á vogarskálum heilsu og heilbrigðis." Þetta er setning sem er búin að veltast í hausnum á mér í þrjá daga, en þrír (3) dagar er einmitt nákvæmlega jafn langur tími og ég er búinn að vera veikur. Þessi pistill er nýbyrjaður en við erum strax kominn með tvö (2)vandamál: Í fyrsta (1) lagi: Upphafssetningin meikar ekkert sens. Ég er ánægður með yfirbragðið, og hvernig hún hljómar, en því miður er merkingin óásættanleg. Eða ekki beint óásættanleg, bara röng, eða ekki rétt. Í öðru (2) lagi: Ég hata að vera veikur. Eða hata....hata er svolítið sterkt orð. Mér mislíkar að vera veikur. Það á bara ekki við mig. Þetta er það sama og með arabana. Sérstaklega mislíkar mér að vera veikur þegar það kostar mig...þegar það kemur í veg fyrir að ég geti stundað íþróttir á fullnægjandi hátt, en íþróttaiðkun þessi er það eina (1) sem gefur lífi mínu tilgang, nú þegar Píanóið og Hjössalone eru hættir að drekka, hafa skafið á sér höfuðið og stunda að öllu leyti lifnaðarhætti munksins. Vinin í eyðimörkinni var tvíþætt, eða eigum við að segja á tveimur (2) hæðum. Á fyrstu (1) hæð: Heimildarmyndin um snæhlébarða sem var sýnd í sjónvarpinu á mánudag. Að sjá þessar glæsilegu kisulórur, eða "Gorgerous, magnificent pussycats," eins og einn heltekinn myndatökumaðurinn orðaði það, veitti mér mikla fróun og losaði um mikla spennu. Jafnframt, á annarri hæð, hef ég horft á alla aðra (2) seríuna af Arrested Development, sem G sá sóma sinn í að gefa mér. Arrested Development eru...já það er rétt. Mjög frábærir þættir hér. Hvað fleira? Hvað núna? Hvað næst? Jú: Ég ætla að upplýsa að upprunalega ætlaði ég...við skulum fá setninguna aftur. "Ég veg salt á vogarskálum heilsu og heilbrigðis." Semsagt. Upphaflega ætlaði ég...var ég að hugsa um að hafa eitthvað lýsingarorð, eitthvað krassandi, eitthvað kraftmikið, fyrir framan "Vogarskálum." Eins og til dæmis "Rotnandi," eða "Svívirðilegum," eða "Glæsilegum." Þið skiljið hvað ég er að fara. Að lokum, raunar bara núna rétt í þessu, sá ég skýrt hvert væri hlaðnasta orð íslenskunnar um þessar mundir. Og ég mun líma það á upphafssetninguna, sem er jafnframt lokasetningin, sem verður þannig, eða framkallar þannig, bókmentafræðileg stílbrögð sem ég hef kosið að kalla le circlé le autofabrique: "Ég veg salt á álvogarskálum heilsu og heilbrigðis."
Comment ( 3 )
Gullhnötturinn
16. janúar 2006 | 13:42
Jæja þá eru blessuð Golden Globe verðlaunin í kvöld og það að sjálfsögðu hlutverk kvikmyndanörds Skúlans að líta yfir valflokkana og spá í spilin fyrir kvöldið. Þetta verður í 63 skipti sem verðlaunin verða veitt. Það sem ber hæst á góma að mínu mati eru heiðursverðlaun Cecil B DeMille, sem Anthony Hopkins mun hljóta í ár. Það verður eflaust skemmtilegt að rifja upp magnaðan feril hjá þessum snilldarleikara. Annars ég að fara aðeins yfir helstu flokkana og gefa mitt álit, sem er erfitt í sumum flokkum því flestar þessar myndir eru ekki komnar til landsins en maður er samt með puttann á púlsinum í Hollywood og veit hverjir þykja sigurstranglegastir. Besta kvikmynd(drama): A History Of Violence, Brokeback Mountain, The Constant Gardener, Good Night and Good Luck, Match Point. Er bara búin að sjá History og hún var drullufín en mig grunar að Brokeback vinni þetta miðað við allt hæpið í kringum hana. Besta leikkona í drama: Maria Bello(History of Voilence), Felicity Hoffman(Transamerica), Gwyneth Paltrow(Proof), Charlize Theron(North Country), Ziyi Zhang(Memoirs of a Geisha). Ofboðslega væri það fínt ef Gwyneth Paltrow myndi ekki vinna því hún grenjar. Væri gaman að sjá Ziyi(crouching tiger) vinna og verða fyrsta asíska leikkonan sem hlýtur hnöttinn í aðalhlutverki. Grunar samt að Charlize Theron taki þetta, hún er líka suddalega hot. Besti leikari í drama: Russell Crowe(Cinderella Man), Philip Seymour Hoffman(Capote), Terrence Howard(Hustle & Flow), Heath Ledger(Brokeback Mountain), David Strathairn( Good Night, And Good Luck). Russell Crowe er ofboðslega góður í Cinderella Man en maður hefur heyrt að Hoffman sé skuggalega góður í Capote þannig að hann þykir líklegastur, enda kominn tími á hann. Besta leikkona í gamanmynd eða söngvamynd: Judi Dench(Mr. Henderson Presents), Keira Knightley(Pride & Prejudice), Laura Linney( The Squid And The Whale), Sarah Jessica Parker(The Family Stone), Reese Witherspoon(Walk The Line). Mér finnst Laura Linney vera frábær leikkona þannig að ég held svolítið með henni en Reese Witherspoon þykir sigurstranglegust í þessum flokki. Besti leikari í gamanmynd eða söngleik: Pierce Brosnan( The Matador), Nathan Lane(The Producers), Johnny Depp( Charlie and The Chocolate Factory), Jeff Daniels( The Squid And The Whale), Cillian Murphy( Breakfest On Pluto), Joaquin Phoenix( Walk The Line). Ég er nýbúin að sjá Johnny Depp í Charlie og hann er frábær í henni en mig grunar að annaðhvort Jeff Daniels eða Joaquin Phoenix taki þetta. Besti leikari í aukahlutverki: George Clooney(Syriana), Matt Dillon(Crash), Will Ferrell( The Producers), Paul Giamatti(Cinderella Man), Bob Hoskins(Mrs. Henderson Presents). Sko ef Paul Giamatti vinnur þetta ekki þá skal ég höggva af mér handleggina, hann er stórkostlegur í Cinderella Man, þeir sem hafa ekki séð þá mynd ættu að drulla sér að sjá hana. Mér fannst Matt Dillon ekkert spes í Crash. Reyndar er Crash ofmetin. Besti leikstjóri: Woody Allen(Match Point), Peter Jackson(King Kong), Steven Spielberg(Munich), George Clooney(Good Night, And Good Luck), Ang Lee(Brokeback Mountain), Fernando Meirelles(Constant Gardener). Þetta verður barátta milli Ang Lee og Clooney og ég held að George Clooney taki hnöttinn á endanum(pólitík í Hollywood). Svo er bara að poppa og njóta þess að horfa á herlegheitin. Finna sér eitthvað sniðugt að gera í auglýsingahléum.
Comment ( 3 )
Spádómur
10. janúar 2006 | 21:06
Gleðilegt nýtt ár, þeir sem ég hef ekki hitt. Ég var að vafra um á netinu þegar ég rakst á síðu sem heitir briansprediction.com sem inniheldur allskonar spádóma eftir einhvern gaur sem þykist dreyma þessa atburði. Samkvæmt síðunni virðist hann vera nokkuð góður í þessu en auðvitað vita allir betur. Samt for the fun of it. Þann 26 febrúar 2006 kl 1:37 staðartíma kemur sá stóri í San Francisco og mælist hann 9.5 á Richter. 1.3 milljónir látast og borgin verður rústir einar. Sjáum til. tick tock.
Comment ( 3 )
Janúar.
9. janúar 2006 | 14:12
Almenn hugmyndaþurrð og framtaksleysi virðist tröllríða öllu eða flestu og ríða röftum þessa dagana. Hversvegna? Vegna þess: Að Janúar er erfiður mánuður, bæði fyrir líkama og sál, og við Íslendingar gerum okkur sérlega erfitt fyrir með að verja tíma okkar þennan erfiða mánuð á sólarlausu (sálarlausu) skeri innan um hvítfyssandi grimmar öldur á útjaðri eða endimörkum hins siðmenntaða heims. Ríkur píanóleikari sagði enda við mig um daginn, þegar veðurhamurinn buldi á gluggunum: "Þegar ég verð ríkur ætla ég að búa í heitum útlöndum í Janúar og Febrúar." Ég kinkaði hugsandi kolli, á meðan sofandi Elgur lá eins og slytti í leðursófanum, aldrei þessu vant. Þessi sljóleiki Elgsins er dæmigerður fyrir hugarástand Mörlandans þessa dagana, líflaus augu stara almennt dofin fram fyrir sig og fólk berst við að endurskipuleggja sig, vakna af vetrardvala, eins og geðvondir og pattaralegir birnir sem stinga trýninu út fyrir hellismunnann, snusa, og fara svo aftur inn í hellinn sinn að spila Playstation og detta í það. Það kreppir að, mín kæru, þessa mánuði. Það kreppir að tilvist okkar. Ergo: Tilvistarkreppa. Þetta er auðvitað ekkert nýtt: Eins og mörgum ef ekki flestum ætti að vera orðið morgunljóst hefur verið kreppt að tilvist minni, eins og tám í of litlum skóm, í töluverðan tíma. Hinsvegar er þetta ástand nú útbreitt, jafnvel almennt, og úr fílabeinsturni mínum skyggnist ég um, ber hönd við enni, hristi höfuðið sorgmæddur. Ég hef engin svör, kæru landsmenn, aldrei þessu vant hef ég lausnina ekki innan seilingar, drekk hana ekki eins og vatn. Sem er kannski eðlilegt, þar sem ég sef rosalega mikið, er frekar dofinn og á erfitt með að hugsa og einbeita mér. Mig langar í romm í sprite, sól í andlitið, og tuttugu (20) trópíkal, t.d. brasilískar, stelpur á aldrinum átján til tuttuguogfjögurra ára (18-24) á bikiníum. Það væri ágæt byrjun, það væri í áttina til að losa mig undan þessari existensjalísku byrði, þessu sammannlega (í Janúar þ.e.a.s) fargi, ásamt því að byrja að kalla mánuðina exótískum dýranöfnum. Þannig yrði Janúar "Jagúar" og Febrúar "Emúar" (sbr Emúi).
Comment ( 1 )
Á endanum,
2. janúar 2006 | 16:05
þegar allt er yfirstaðið, allt er liðið hjá, draga allir andann djúpt, grípa andann á lofti, anda rólegar. Fortíðin, árið, hverfur í óminnisdjúp og við vörpum öndinni léttar og fáum brosviprur í munnvikin. Eins og þegar kennarinn hefur skrifað eitthvað lengi, lengi, upp á töflu, til dæmis í stærðfræði eða þýsku, og það er óskiljanlegt, og heldur áfram að vera óskiljanlegt, en síðan gellur bjallan, tíminn er búinn, og með einni snöggri hreyfingu er allt þurrkað af töflunni. Clean slate. Hins vegar sagði rokksveitin Papa Roach okkur að "The scars remind us/The past is real" sem óneitanlega er athyglisvert sjónarhorn, ekki síst í þeirri umræðu sem hefur verið að eiga sér sér stað hérna en á það ekki lengur.
Comment ( 4 )
Tímamót
28. desember 2005 | 14:38
Kæru vinir. Þá styttist í óramótagleði og verður hún haldin í Byggðarenda að þessu sinni. Þeir sem vilja og áfengi geta haldið er boðið að koma í áramótastuð og skemmta sér frá á fyrsta dag ársins. Ekki væri verra ef fólk léti vita í commentum hvort það hefur í hyggju að mæta. Vonandi koma sem flestir (af þeim sem eru velkomnir (þið vitið hver þið eruð)).
Comment ( 18 )
Á næstsíðasta degi ársins
27. desember 2005 | 14:54
finnst mér eftirfarandi tilvitnun undarlega viðeigandi. Hún er úr einni af mínum uppáhaldsbókum. "...where there was nature and earth, life and water, I saw a desert landscape that was unending, resembling some sort of crater, so devoid of reason and light and spirit that the mind could not grasp it on any sort of conscious level and if you came close the mind would reel backward, unable to take it in. It was a vision so clear and real and vital to me that in its purity it was almost abstract. This was what I could understand, this was how I lived my life, what I constructed my movement around, how I dealt with the tangible. This was the geography around which my reality revolved: it did not occur to me, ever, that people were good or that a man was capable of change or that the world could be a better place through one's taking pleasure in a feeling or a look or a gesture, of receiving another person's love or kindness. Nothing was affirmative, the term "generosity of spirit" applied to nothing, was a cliché, was some kind of bad joke. Sex is mathematics. Individuality no longer an issue. What does intelligence signify? Define reason. Desire -- meaningless. Intellect is not a cure. Justice is dead. Fear, recrimination, innocence, sympathy, guilt, waste, failure, grief, were things, emotions, that no one really felt anymore. Reflection is useless, the world is senseless. Evil is its only permanence. God is not alive. Love cannot be trusted. Surface, surface, surface was all that anyone found meaning in... this was civilization as I saw it, colossal and jagged..." Ég býst við að flest ykkar séu núna, á þessum tímapunkti, að velta fyrir sér hvort ég hafi raunverulega setið með bókina í kjöltunni og vélritað upp úr henni, orð fyrir orð, en eins og mörg ykkar vita vélrita ég mjög hægt. Sum ykkar, örfá kannski, velta fyrir sér hvaða bók þetta sé.
Comment ( 2 )
Gleðileg jól.
24. desember 2005 | 10:10
Skúlinn óskar landsmönnum og lesendum nær og fjær gleðilegra jóla. Börn, barnabörn, og barnabarnabörn. Munum: Kærleikur, kærleikur, kærleikur.
Comment ( 1 )
Jólahittingur mikilll.
19. desember 2005 | 17:03
Jæja fólk. Ætluðum við ekki að jólast til að hittast? Hvað segiði um 22.des? Ég sting uppá þessari dagsetningu vegna þess að allir verða á landinu, eða eftir því sem ég best veit. Og hún er nógu nálægt frídegi til þess að þeir sem þurfa að mæta í vinnu geti selt sér þá hugmynd að sofa seinna. Vonandi slær þessi uppástunga í gegn.
Comment ( 9 )
Mánudagur, minningar.
19. desember 2005 | 12:44
"2. How alcohol affects your memory Before it hits you over the head with a hangover, too much booze produces temporary amnesia by interfering with the ability of the hippocampus to create memories. (This is also known as a "blackout.") The memories that aren't lost can be especially tough to recall—unless you start drinking again and your brain taps into something called "state-dependent" memory. "When you encode memories while in a specific state, like being drunk, you're more likely to remember them when you're again in that state," says Jonathan Schooler, Ph.D., an assistant professor of psychology at the University of British Columbia. This may explain why Old School quotes start flying faster right around last call." Ég ætlaði að bæta einhverju við þetta en ég man ekki hvað það var.
Comment ( 7 )
Húrra.
15. desember 2005 | 13:18
Helga Gvuðrún Friðrixdóttir, vinkona mín til margra, allavega tólf (12) ára, er tuttuguogfjögurra (24) ára gömul í dag. Húrra. Húrra. Húrra. Þessu ber að fagna. Ég áttaði mig nær samstundis á þessu er ég vaknaði, og það var um það bil um leið og ég steig úr, upp úr rúminu að ég hóf að stíga dans, ekki trylltan, heldur tvístígandi, léttan, loftkenndan. Ég hitti hana í gær, og allar götur síðan hef ég verið með lagið "Wild world" með Cat Stevens á heilanum. Ég var að hugsa um að láta textann við það lag fylgja þessari birtingu, en hætti við það, næstum því (samt ekki alveg) um leið. Ég var nefnilega einu sinni mikill aðdáandi Cat Stevens, en í dag, þessa dagna, þoli ég hann ekki.
Comment ( 13 )
Þið látið þessa ekki framhjá ykkur fara!
13. desember 2005 | 16:27
Daníel Ágúst útgáfutónleikar Íslenska óperan, miðvikudaginn 14. desember Í tilefni af útgáfu breiðskífunnar Swallowed a Star heldur Daníel Ágúst útgáfutónleika í Íslensku óperunni miðvikudaginn 14. desember. Þar mun Daníel koma fram ásamt fimm manna strengjasveit skipuð Grétu Guðnadóttur, Roland Hartwell, Guðmundi Kristmundssyni, Sigurði Bjarka Gunnarssyni og Hávarði Tryggvasyni. Sérstakir gestir verða Mr. Silla og hljómsveitin Rass. Tónleikarnir hefjast klukkan 21.00. Miðaverð er 2.000 krónur. Swallowed a Star, fyrsta sólóskífa Daníel Ágústs, er gefin út af Smekkleysu á Íslandi and One Little Indian í Bretlandi. Skífan hefur verið tæp fimm ár í vinnslu og er útkoman heilsteypt, epísk og margþrungin poppskífa framreidd með strengjum, rafrænumhljóðum og slagverki. Hún er unnin í samstarfi við Bix sem hefur unnið með og endurhljóðblandað tónlistarmenn á borð við Beck, Madonnu, Gus Gus, Björk og Sigur Rós. Rödd Daníels er engu að síður aðalsmerki plötunnar. Tónlistin jaðrar stundum við það að vera sinfónískt popp með dramatískum strengjaleik sem er studdur af framandi slaverksleik og stafrænum töktum og hljóðum sem gefa plötunni skemmtilegan blæ. P.S. Þeir sem þekkja ekki tónlistina eða halda að hún sé ekki þeirra tebolli geta hlustað á demóin á www.daniel.is ...hún mun koma ykkur á óvart! Catch ya on da flip side, peace out!
Comment ( 2 )
Jólin 2005
11. desember 2005 | 19:57
Jæja börnin góð. Eru ekki allir að komast í jólaskapið. Nú fara flestir ferðalangar að snúa til síns heima og væri ekki frábært að hittast öll saman og halda eins konar "litlu jól" þar sem við öll mætum með pakka og njótum þess að vera saman. Hvað finnst ykkur? Hvaða dag ætti þetta að vera?
Comment ( 19 )
Fokkíng storkurinn.
5. desember 2005 | 18:32
Ástæðan fyrir færslu þessari er tvískipt, tvöföld í roðinu jafnvel: Í fyrsta lagi til að komast hjá því að gera það sem ég á að vera að gera, ipso facto skrifa ritgerð um Nicole Kidman (sem er ekki einu sinni leiðinlegt) og í annan stað til að hafa ekki efstu færsluna á Skúlanum hamingjuóskir í tilefni af barnsburði. Vissulega samgleðst ég ungu foreldrunum innilega, en málið er að ég hata börn, ég vinn með börnum, og undanfarið virðast allir hafa tekið sig til og eignast börn. Ég er umkringdur börnum og fokkíng barnatali. Með barnatali á ég við línu eins og "Ja, það er ekki mikið sofið þessa dagna," en þessum orðum fylgir mjög oft þreytulegt og rembingslegt bros, og "ætla að reyna að fá pössun, langar svo að komast út til tilbreytingar." Það fer hrollur um mig og ég fæ gæsahúð af viðbjóði þegar ég heyri svona tal, að ónefndu öllu barnatali um nýja vinnu (til dæmis út á landi), pabbi/mamma, og hvar sé hægt að versla bestu og hlýjustu barnafötin. Innrás þessa skelfilega fyrirbæris virðir ennfremur engin eðlileg mörk, og hefur hafið innreið sína í musteri karlmennskunnar í lífi mínu, ergo vikulegri knattspyrnuiðkun með félögunum. Ég vil geta gengið inn í búningsklefann , sagt "Blezaður kaddl" og "hvað segir hann" og slegið menn þéttingsfast á bakið áður en ég legg heiður minn að veði á altari karlmennskunnar án þess að sjá Magga og Helga Skúla útblásna (sbr. óhjákvæmilega fitun karlmanna við meðgöngu og barnsburð, en hér verða stökkbreytingar kvenmannslíkamans ekki ræddar sökum yfirskins pólítískrar rétthugsunar) og einhvernveginn 15 árum eldri eiga vingjarnleg skoðanaskipti um hvað sé besta bleian, sú mjúkasta eða valdi sem minnstum útbrotum. Ennfremur sneikaði ólétta og barnsburður sér með einkar ósmekklegum hætti inn í líf mitt nú um daginn, þegar ég var að strjúka nakinn og stinnan magann á stúlkukind glettnislega. Strokur mínar urðu til þess að stúlkukindin leit á mig og sagði: "Þegar mér er strokið um magann þá líður mér alltaf eins og ég sé ólétt." Og síðan brosti hún. Hendur mínar kipptust til eins og ég hefði brennt mig, og ég fjarlægði hendur mínar snarlega af henni. Síðan hætti ég að horfa á hana, klæddi mig orðalaust í fötin, og fór.
Comment ( 9 )
Nýr meðlimur Skúli Group
29. nóvember 2005 | 14:53
Fæddur er drengur sem ber nafnið Jonni Junior (Jónas yngri). Hrönn og Jónas eru formlega orðnir foreldrar. Til lukku með erfingjann.
Comment ( 14 )
Magnesíum.
29. nóvember 2005 | 01:35
Eða: Sjett nr. 2 Ef það er eitthvað sem ég vil forðast er það að Skúli breytist í linkasíðu eða að allar færslurnar mínar verði eitthvað á eftirfarandi, þessa leið: "Hei! tjekkið á þessu! (Linkur)" Þið eigið það ekki skilið. [Þetta er tvíræð setning.] Ég var að vinna að verkefni fyrir skólann í allt kvöld, er ofsa þreyttur, búbúbú hvað ég er þreyttur og mér líður undarlega. Hei. Tjekkið á þessu: http://postsecret.blogspot.com/
Comment ( 3 )
Sjett!
26. nóvember 2005 | 16:02
Dömur mínar og herrar: Þetta, eftirfarandi, er sennilega það ruzalegasta sem ég hef upplifað. Njótið. www.mafia.is/video/armi_ja_danny.mpeg
Comment ( 6 )
Sjónvarp
23. nóvember 2005 | 22:41
Nú er kominn tími til að ég skrifa eitthvað sniðugt. Mig langar að ræða aðeins þær snilldir sem í boði eru í kassanum í dag. So You Think You Can Dance Dance Dance Dance Þetta er án efa einn af bestu þáttum sem framleiddir hafa verið. Ég mun aldrei aftur fylgjast með American Idol því þeir framleiða þessa þætti einnig og er skemmtunin mun meiri í dansinum. Fyrr mun ég hvetja þau til að framleiða fleiri seríur af þessari snilld. Ég ætla þó rétt að vona að enginn á 365 fái þá hugmynd að framleiða þessi þætti hér heima því við myndum aldrei koma vel útúr því. Americas Next Top Model Wanna Be On Top Þetta er yndislegt sjónvarpsefni. Stelpur, sumar hverjar, ef ekki allar vangefnar að keppast um að verða næsta ofurfyrirsæta bandarækjunnar. Tyra Banks, sem nú stjórnar spjallþætti í líkingu við Oprah þáttinn nær í hverjum einasta þætti að segja eitthvað ömurlega hvetjandi við stelpurnar og notar hvert einasta tækifæri til að auglýsa sig og hvað hún er mikil ofurfyrirsæta. Ég sem betur fer sá brot af einum spjallþætti sem hún er með þegar ég skellti mér til USSA fyrir stuttu og var það hilaríus. Hún skellti sér í fitubollubúning og fór á blindrastefnumót til að sanna það að ungir grannir menn eru með fordóma gagnvart ofvöxnu fólki. Hún faðmaði eina konu og sagðist skilja hvað hún væri að ganga í gegnum. Prison Break Einn af mögnuðustu spennuþáttum síðan Bingó Lottó var hér í sjónvarpinu. Enn sem komið er er ekki vitað hver eða hvort þessir þættir verða sýndir hér í sjónvarpi, sem er fáránlegt því það eru allir að komast í þessa þætti með ólöglegum hætti. Ég skildi ekki fyrst þegar Gíslvar sagði mér frá þessum þætti að þetta gæti orðið svona spennandi. Einhver í fangelsi og einhver að brjótast út (eins og nafnið gefur til kynna). Fáránlega nettur þáttur sem heldur þér á stólbrúninni frá fyrstu mínútu. 24 (lesið á ensku) 24 (lesið á íslensku) hefst 15. janúar 2006 og þar sem margir hafa beðið lengi eftir þessu byrja þeir á tvöföldum. Gaman verður að sjá hvaða hryðjuverkavandamál þeir glíma við í þetta skiptið. Fleiri þætti mun ég ekki fjalla um að svo stöddu.
Comment ( 7 )
The Famous love their Helga
23. nóvember 2005 | 15:15
Jú, einsog kunnugt er átti ég skemmtileg kynni við hann Gael García Bernal síðastliðið sumar. Þau kynni innihéldu afar ánægjulegan koss og afburðargóðan framburð mannsins á nafni mínu, tvisvar sinnum. Hann sagði Helga einsog hann hefði aldrei gert annað blessaður drengurinn/dvergurinn. Fræga fólkið hefur náttúrulega einsog þið vitið alltaf sogast að mér, ég hef svo mikla útgeislun sjáiði til. Langaði að deila með ykkur kynnum mínum á goði mínu (og margra annara) til margra ára. Já! Just do it segja þeir og ég gerði það, ég hitti hann, manninn sem ég dái, snillinginn. Nick Cave ég elska þig! Þakka þér fyrir spjallið, takk fyrir fallegu skilaboðin sem þú skrifaðir til mín á geisladiskinn minn. Takk fyrir að horfa djúpu augum þínum á mig, beint á mig og engan annan, áður en þú lagðir af stað á hestinum og sagðir: "Thank you. It was nice knowing you!" Ef þig langar einhverntíman aftur að sitja með mér og snæða heita súpu og horfa út á kaldan veturinn, hvíta jörðina, þá veistu hvar mig er að finna.
Comment ( 6 )
Atvinnuleysi
22. nóvember 2005 | 01:03
Nú reynist atvinnuleysi í sögulegu lágmarki eða 0,42%. Á undanförnum mánuðum hefur það lækkað um 2-4% milli vikna og þykir það sérkennilegt þar sem verðbólga er nú í sögulegu hámarki eða 56,5%/100,00. Á nánast hverjum einasta vinnustað eru auglýsingar þar sem óskað er eftir starfsmönnum. Hvers vegna vantar okkur fólk? Hvar er fólkið? Af hverju þurfum við svona mikið að vinna? Háskólar! Helvítis háskólarnir eru að éta upp tíma fólks, þvinga nemendur í próf hér og þar og enginn hefur tíma til að vinna eða skemmta sér. Hvað ertu að læra? Dýrahjúkrun, markaðslögfræði, kristilega jarðfræði, húsmenntir... Kjaftæði! Hvað ætlar þú að gera að loknu námi... Nákvæmlega það sama og þú myndir gera ef þú hefðir aldrei hafið nám. VINNA. Rótin Ég tel að rótin liggi í því að ríkið haldi ennþá fast í sölu á áfengi. Fyrir 25 árum var bjórinn leyfður og var talið að það myndi endanlega gera útaf við mjólkurframleiðendur. Svo var ekki. Hættum þessari vitleysu, kaupum bjór í 10-11, Vodka í Nóatúni, hættum í skóla og förum að vinna á Subway.
Comment ( 9 )
Undarlegur dagur.
17. nóvember 2005 | 17:49
Eða ætti ég kannski frekar að segja: Mér líður undarlega í dag. Af og til, misjafnlega oft þó, koma dagar þar sem ég efast mjög raunverulega og mjög ítrekað um geðheilsu mína, en fylgifiskur þessa ástands er 24 klukkustunda (sbr. dagur) barátta við að forða opinberri persónu minni frá því að sundrast á ofbeldisfullan máta með geigvænlegum afleiðingum, og reyna að halda uppi einhverju sem getur kallast "eðlileg" samskipti við annað fólk. Þetta mistókst herfilega áðan, ekki í fyrsta skipti í dag. Var í kennslustund áðan, og kennarinn var að tala um "Líkamlega leikarann Tom Cruise." Kennarinn í þessu fagi er músarleg og lítil ung kona, sem (sbr. músarleg) er afar feimin og óörugg í tímum. Ég hef aldrei hugsað mikið um tilvist hennar sem manneskju, það er að segja þar til í dag, en er ég gekk inn í kennslustundina í dag fannst mér hún skyndilega töluvert kynferðislega aðlaðandi. Ég kom að sjálfsögðu of seint í tímann og þegar ég gekk inn og sá hana stóð ég frosinn í dágóða stund og horfði á hana. Hún þagnaði og horfði á mig á móti, og síðan horfðu allir á mig. Ég reyndi að skipa líkamanum að hreyfast úr stað, en það reyndist ómögulegt: Vöðvar og taugar hlýddu mér ekki, og eftir um hálfa mínútu var ég byrjaður að svitna af áreynslu við að forða mér undan þessari skyndilegu lömun. Á endanum fékk ég mátt í fæturna, aðeins í fæturna, og gat staulast í sæti á fremsta bekk, með hangandi, sveiflandi hendur, en þar sit ég venjulega aldrei, enda er enginn sem situr þar. "Afsakið," muldraði ég án þess að ávarpa neinn sérstakan, en um leið og ég var búinn að segja það langaði mig óumræðilega mikið til að segja það aftur. Afsakið, eitthvað svo dularfullt orð, eitthvað svo japanskt..."Afsakið," sagði ég aftur. Mig langaði að segja það aftur, og halda áfram að segja það, en ég breiddi yfir það með því að þykjast fá hóstakast og kreppa hnefana svo fast að neglurnar stungust inn í lófann á mér og það byrjaði að blæða. Ég beygði mig fram, hvirfillinn á mér straukst við hnén, þegar stingandi sársauki í lifrinni á mér fékk mig til að setjast upp. Ég blikkaði augunum og skyndilega voru komnar frímínútur. Kennarinn stóð við púltið og var að fletta í gegnum einhver blöð. Ég stóð upp og gekk að henni. Ég brosti til hennar, og skyndilega opnaðist munnurinn á mér og það sem kom út úr honum var eftirfarandi: "Þetta var...uh...fínn fyrirlestur...hjá þér. Mjög áhugavert." Hún brosti feimnislega til mín og sagði, lágt: "Takk." "Já," hélt ég áfram, og brosið var frosið á andlitinu á mér þar sem ég hafði enga hugmynd um hvað ég myndi segja næst, "mjög virkilega áhugavert, sko. Hvern hefði grunað að Tom Cruise væri svona...líkamlegur og...heillandi." "Takk fyrir það," sagði hún og brosti vandræðalega til mín. Hún er feimin, hugsaði ég, og síðan hugsaði ég: Ætli hún sé að daðra við mig? Feimnislega? Ég brosti á móti og lyfti annarri augabrúninni, sem er treidmark múv hjá mér, og ætlaði að fara að segja eitthvað sniðugt, þegar ég byrjaði skyndilega að kinka kolli í sífellu og kyngja án afláts, og ég hugsaði, gagntekinn, ég verð að sjá skóna hennar, svo ég byrjaði rólega og eins ógrunsamlega og ég gat að lyfta mér upp á tærnar og teygja hálsinn eins og strútur til að reyna að sjá fæturna þar sem þeir földu sig bakvið púltið, eins og litlar mýs sem hírast í holunni sinni. "Hvað..." sagði kennarinn minn, en þagnaði þegar ég byrjaði að hálfklifra upp á púltið, og já, þarna voru þeir, en, hræðilegur sannleikurinn afhjúpaður, ekkert merkilegir: Strigaskór, sennilega úr Hagkaupum eða eitthvað, bláir og hvítir með fjórum röndum. Ekki Adidas, ekki Nike, heldur fjórar rendur. Ég hálflá uppi á púltinu og starði á skóna hennar í langan tíma (ég veit ekki hve langan) og
Comment ( 3 )
Oj bara
16. nóvember 2005 | 08:27
Ég var að komast að því að mongó gumpið Brynjar Már sem starfar á útvarpsstöðinni FM og nýlega tók að sér að kynna sjónvarpsefni á Sirkus (Þuli) var að gefa út lag með kærustu sinni, fótbolta- rapp dívunni Kristín Ýr úr eðalbandinu Igor. Þau (parið) skelltu sér á slagarann Just The Two of Us Til hamingju með þennan viðbjóð og ég vona að þú lesandi góður skottist nú í næstu plötuverzlun og nælir þér í þetta eðalverk.
Comment ( 2 )
Æskan mun, þegar allt kemur til alls, erfa landið.
14. nóvember 2005 | 18:34
[Innskot ritstjóra: Af síðunni www.blog.central.is/4angels.] Hæ fokkfeis 'I gær: Fór í skírn, dúllan var skírð Gabríella Þórunn Gísladóttir, vá hún er ekkert smá falleg Svo var skírnin búin um 4, þá fórum við bara heim og ég inná msn að tala við Björk .. ákváum að fara í bíó kl.8 á IN TO THE BLUE ! Elísabet kom með svo þegar við komum var endaaaalaus röð, svo þegar við vorum búin að standa þarna í 10 mín kom Nikka bara HÆJ og ég bara HÆJ haha, og þá voru hún & pabbi fremst í röðinni og hann keypti miðana fyrir okkur því myndin var bönnuð ! ;D Svo fórum við inn & svona .. keyptum popp ! hittum svo fullt af gellun í bíó . sátumst við hliðina Emilíu og Jódísi svo byrjaði myndin .. FOKKING GEÐVEIK ! Jessica Alba algjör gella haha .. svo var myndin buin um korter yfir 10 ! þá fórum við bara að rölta e-ð ! Skoða Legódæmið ! haha . svo kom mamma að sækjam ig og eg for heim og inna msn i sma ! svo bara sofa .. 'I dag: vaknaði klukkan hálf 11 í morgun, borðaði morgunmat, klæddi mi, burstaði tennur og svo kom Björk að sækja mig kl. korter í ;* fórum í messu, haha snilld ! Það var gaur frá einhverju afríkulandi að tala, íkt kúl ;p svo var ég e-ð að hvísla að Björk kom ekki einhver tröllskessukona og stakk mig í bakið með sálmabókinnim HAHA ! ég fór í kast .. Svo fengum við svona brauð & vín, ógeðslegt ! Alveg eins og úldinn hafragrautur á bragðið, hélt ég mundi æla hahaha ! Svo var messan búin & við fórum inní sal og fengum jús og kex ! Elli kom svo að sækja mig um hálf 12 leitið for bara heim að læra smá og svo í sturtu ! ;D bara msn og e-d ! For svo klukkan 4 að horfa á DESPRET HÁSVÆFS, eium seriuna og horfði á það fram yfir kvoldmat, svo fekk eg mer að boðra pixxu og svo kom alexndra erum að horfa á lagúna bíts nuna kann ekki skrifa á ensku ;D
Comment ( 4 )
Hæ, ég heiti Rakel og er japönsk stúlka í rauðum kjól.
9. nóvember 2005 | 11:20
Haukur byrjaði. Setti tengil inná þetta "hvaða bíómynd ertu" crap þarna um daginn. Ég var Casablanca einsog allir aðrir. Fannst það óspennandi og ákvað því að athuga hvað ég myndi heita ef ég héti nú ekki Helga, ég myndi víst heita Rakel (Rachel), athyglisvert. En ennþá meira athyglisvert... Hér. Hér, hér er teiknimyndapersónan sem ég myndi vera: You are very artistic and creative. you arent like everyone else... you may be depressed, you may not be, but you truely are unique. people may see you as weird or a goth, but your not... good on you. So what would you look like as an anime character, oh ive only got girls here... but if people like it then i could make a guy one... brought to you by Quizilla Annars eru svona spurningalistar sem færa manni niðurstöður sem eiga að færa manni upplýsingar sem ættu að færa mann nær því að þekkja eigið sjálf bara ómerkileg og ódýr dægrastytting, ekkert annað. Ekki láta blekkjast.
Comment ( 1 )
Svala, Krummi, Haukur.
8. nóvember 2005 | 19:09
Í dúbíus færslum mínum á þessari síðu hefur borið nokkuð á kaldhæðni, sem og sjálfsfróunarlegri losun á óræðum og ómerkilegum textabútum, merkingarsnauðri og klámfenginni prósatilraunastarfsemi sem gerir ekki neitt fyrir neinn sem gerir ekki neitt fyrir neinn. Nú er svo búið að nóg er komið. Ég ætla að vera einlægur. Sjáið til: Í meira en viku hef ég verið með sama lagið á heilanum og flautað, raulað, hummað og sungið það á viðeigandi og óviðeigandi stöðum. Þetta er lag sem að, þrátt fyrir að ég hafi bara heyrt það einu sinni, og þá töluvert við skál, greip mig samstundis föstum tökum og límdist við heilabörk minn og góm (sbr. flaut). Þetta er að sjálfsögðu lagið "We´re all grown up now" með Svölu Björgvins feat. bróðir hennar Krummi Björgvins, sem mér skilst að sé í þungarokkshljómsveit, en eins og margir vita eru þau skilgetin börn Bó Halldórs, eins ástsælasta og myndarlegasta söngvara þjóðarinnar, og þó víðar væri leitað. Ég meina, Bó er maðurinn sem söng með Rod Stewart (Roddaranum) og sagði honum að hann (Rod Stewart, Roddarinn) væri að syngja í rangri tóntegund en hann (Bó Halldórs, stórsjarmör og töffari) væri alveg með þetta. Ergo: DNA runnið undan rifjum Bó Halldórs, og tvöfalt DNA í þokkabót (þ.e.a.s. samanber samstarf Svölu og Krummi í áðurnefndu lagi) boðar og veit aðeins á gott, en "gott" er einmitt ekki orð sem kemst nálægt því að lýsa þessu lagi, "frábært" eða jafnvel "mjög gott" væri miklu nær lagi. Nær lagi. Skiljiði? En að öllu gamni slepptu þá ráðlegg ég ykkur eindregið að vippa ykkur inn á www.svalasworld.com (þetta er ekki tengill) þar sem þið getið ekki einungis heyrt lagið í stafrænum nútíma gæðum heldur einnig virt fyrir ykkur meðfylgjandi myndband, einnig í stafrænum gæðum. Ég má þá til með að minnast á að myndabandið, sem er dáleiðandi, draumkennt og fallegt, og er með Krummi í því, er stílíserað og pródúserað af Svölu og kærastanum hennar, en saman kalla þau sig Súsí og Elvis. Myndbandið er vissulega vel heppnað hjá þeim skötuhjúum, en ég verð engu að síður að lýsa yfir efasemdum með þennan kærasta hennar Svölu. Ég skellti mér nefnilega um daginn á Ólíver, sem er skemmtistaður niður í bæ sem er víst sá heitasti í dag, og mér var sagt að minnti eilítið á gamla Hollívúdd (sem hann gerir ekki), nema hvað, þar var Svala að þeyta skífum, og kærastinn hennar með henni. Drengurinn fannst mér nú frekar álkulegur og hallærislegur, og mér varð hugsað til þess að margar af Nælonstelpunum eru nú í tygjum við eldri og þroskaðri menn, sem geta hjálpað þeim að móta einstaka hæfileika sína og verndað þær fyrir ungum graðfolum, ef þið skiljið hvað ég meina. Mér fannst við ná augnsambandi eitt andartak og ég olnbogaði mig gegnum þvöguna að henni, veifaði henni, og kallaði: "Svala, ég heiti Haukur, finnst þér það ekki hljóma vel saman? Svala og Haukur? Og kannski Krummi?" En ég held að hún hafi ekki heyrt í mér fyrir tónlistinni, sem var ofsalega hátt stillt.
Comment ( 4 )
Hugleiðingar um Helgu (Freudían slip).
4. nóvember 2005 | 13:27
Það er föstudagur og helgin breiðir úr sér fyrir framan okkur, eins og órætt og óendanlegt svartnætti. Eins og dýfingarmaður á bjargbrún stöndum við hnarreist, drögum andann djúpt, og horfum niður í hyldýpið. Og búumst til sunds. Það er að segja að falla, lengi, lengi, með vindinn gnauðandi í kringum sig, og allan tímann að hugsa um að halda líkamanum beinum svo maður hálsbrotni ekki þegar maður skellur á olíumettuðum og köldum vatnsfletinum. Þessa helgi verður upprisa vodkans, ég mun særa hann fram úr, upp úr blautri gröf, og ég mun geyma hann í handarkrikanum eins og Haute couture tösku þegar ég geng út í nóttina sem, eins og venjulega, eins og alltaf, bara þetta eina kvöld er full af möguleikum og ómöguleikum. Ég vona að prósi þessi endurvarpist í augum ykkar nógu snemma til að forða mér allavega frá nokkrum "Á að djamma í kvöld" símtölum.
Comment ( 2 )
Að kvisast út.
31. október 2005 | 20:58
Your romance is more of a love that needs to bloom within, just like Hedwig of Hedwig and the Angry Inch. The film features an East German transsexual who is seeking her "other half" after constant betrayal. You must love yourself before you can need another. You're starting to realize this, along with the fact that you don't need a significant other to be a complete person. Your "other half" has been inside you all along. What Romance Movie Best Represents Your Love Life? brought to you by Quizilla Einmitt. Klikkið til að taka quizzið. Stal þessu frá Hildi Rassaboru. Hún fékk Casablanca, sem, ásamt When Harry met Sally, eru með vinsælari niðurstöðum, eða um 28% hver. 9% þátttakenda í quizzi þessu fá kynskiptingin. Ég er sáttur með mína niðurstöðu: Svo sáttur að ég kinkaði kolli nokkrum sinnum og sagði "Ókei" þegar mér birtust niðurstöðurnar. Ekki oft sem internetsquiz hitta naglann á höfuðið. Ergo: Þessi birting hér. Ég vil taka það fram að ég er ekki kynskiptingur og er mjög öruggur með mína kynhneigð. Ekki það að það sé eitthvað að því. Ég er það samt ekki. Ekki það að það sé eitthvað að því.
Comment ( 7 )
Það er farið að
26. október 2005 | 19:02
hausta. Veðrið: Það er kalt. Frost. Fór í sund áðan, og heyrði mikið af gömlum mönnum (en þeir eru abönndant í sundlaug breiðholts) spjalla saman. Eitt tiltekið samtal veitti mér töluverða ánægju, en áður en ég kem að því vil ég lýsa því yfir að sú samkennd og kósýheit sem ég sé hjá þeeum gömlu skörfum í hvert sinn sem ég fer í sund yljar mér um hjartaræturnar og fær mig til að hata og fyrirlíta gamalt fólk aðeins minna, jafnframt því sem að dregur örlítið úr þeirri staðfestu minni að verða aldrei gamall. Dregur aðeins úr, nota bene: Ég er samt staðráðinn í að verða aldrei gamall. Fyrr mun ég hundur heita og deyja. En semsagt, þessir hálfrotnuðu menn tala aðeins um tvennt: Íþróttir og veður, en auk þess skjóta þeir ítrekað inn orðhræjum eins og þú segir það, jájá, það er nú þannig, auk þess sem þeir bregða fyrir sig stílbrigðum sem birtast skýrt hér að neðan. Núna: Samtal. Ég halla mér að bakkanum og læt sólina skína framan í mig, þægilega stemmdur eftir einsoghálfskílómeters sundsprett. Tveir gamlir menn koma syndandi löturhægt að bakkanum. Þeir mæta þangað á svipuðum tíma. Þeir stoppa. Þeir heilsast. Þeir taka tal saman. Annar þeirra er bara með eina hendi. Stúfinn hefur hann vafið inn í bláan plastpoka. "Það var frost í morgun," segir sá einhenti. "Nei, er það? Ertu viss? Það var frost í gærkvöldi," segir hinn. "Ég leit á hitamælinn." "Ég fékk mér göngutúr í gærkveldi, eftir fréttir, og það var helvíti kalt," segir sá einhenti og lyftir upp stúfnum að andlitinu á sér, hikar síðan, horfir andartak á stúfinn, strýkur sér svo um andlitið með hinni hendinni. "Það er farið að hausta," segir hinn, gamli maður númer tvö (2). Þögn. Ísköld og vandræðaleg þögn. Suðurskautslandsþögn. "Jájá, það er nú þannig," segir sá einhenti allt í einu. Hinn (nr. 2) lítur snöggt á hann, eins og honum hafi brugðið. "Já, ég fékk mér bara göngutúr í gær og það var helvíti napurt." "Ég var með ölflösku í bílnum," segir nr. 2, "og hún fraus nú bara í gegn. Ekkert öl fyrir mig." Eins og eitthvað dulið merki hafi farið á milli þeirra spyrna þeir sér svo skyndilega samtaka frá bakkanum og byrja að synda löturhægt að hinum bakkanum. Nr. 2 syndir aðeins hraðar en sá einhenti, en ekki mikið. Ég horfi á þá og áætla (ég er nú samt aðeins leikmaður í þess háttar) að ein ferð í tuttuguogfimm (25) metra laug taki þá um tíu (10) mínútur. Þeir synda báðir bringusund, samsíða, og hvorugur þeirra setur höfuðið ofaní. Og er þeir fjarlægjast mig ofurhægt heyri ég að samtal þeirra heldur áfram á meðan þeir synda. "Það er nú þannig. Haustið er bara komið," segir nr. 2. Þögn. Hæg, hæg sundtök, eins og í draumi. Og síðan, rétt áður en ég læt mig hverfa úr augsýn, löngu áður en þeir komast úr heyrnarfæri, sá einhenti: "Jájá, það var nú helvíti kalt þarna hjá mér í gönguferðinni í gærkveldi."
Comment ( 3 )
Kallið mig athyglissjúka..
25. október 2005 | 11:27
eða kannski að mér leiðist svona að vinna við afleysingar á skiptiborði í ónefndu fyrirtæki í dag. Hvað um það, einhver hvöt ýtir fingrum mínum að lyklaborðinu með þesa frásögn á fingurgómunum: Klukkan var að nálgast tvö eftir miðnætti á laugardagsnóttina síðastliðnu, það er að segja þann 22. október síðastliðinn. Ég var hress, ó já! Svona líka hress. Búin að dansa úr mér allt ósættið með raðirnar og skipulagsleysið á þessari blessuðu tónlistarhátíð sem ég var gestur á. Ratatat, þessir gulldrengir frá New York höfðu haldið uppi gríðarstemningu með gítarleik sínum og tekknótöktum. Maður orðinn nicely salsaður, búin að bootlegga sódavatnið með whiskey, svo ég temji mér nú tungu vesturíslendinga. Þið ættuð að tjékka á þessari blöndu: whiskey og sódavatn, það var Tékki sem kenndi mér þetta, en þetta er jú útúrdúr. Já, ég hress, nicely sölsuð. Tilbúin í næsta fjör: GusGus áttu að taka við af Ratatat og hver hefur verið svikinn af þeim? Ég treysti þeim allavega vel til að halda mér dansandi... en hver hefur ekki gott af einum drykk til viðbótar?! jú einn drykkur skildi það vera og leiðin lá af dansgólfinu í átt að bar. Nema hvað.. Einhverjum af þeim snjöllu sem innanhúsinnréttuðu Nasa datt víst á sínum tíma í hug að hafa einhverjar svaka fínar glerplötur með ískornum myndum af rækjum til skrauts. Ein þessara tiltekna glerplatna tók sig til og brotnaði, líklega hafði einhver ennþá snjallari aðili tekið sig til og sparkað í hana. Og hvar var ég annars staðar en að ganga framhjá? jú auðvitað, það vildi víst svo vel til. Eftir að hafa heyrt brotahljóð var mér litið niður, sá að sokkabuxur mínar voru farnar í tvennt við hægra hné. Hmm? Einsog skornar í tvennt með hníf.. já eða gleri. Og hvaða blóðpollur er þetta í skónum mínum? Já og bíddu er þetta ekki djúpur skurður hér á fæti mínum þar sem buxurnar eru í tvennt? Jú viti menn, ég er hér helsærð, ekki verið svona síðan í Nam! Andskotans Hellafokka, djísös kræst and his mötherfökkíng crew! Flýtti mér á snyrtinguna, ruddist gengum þvöguna. Blóð spýttist í allar áttir einsog í góðri splatter. Nett móðursýkiskast, Björk okkar Guðmunds að halda um sárið, Lagginn mættur til að flytja mig á slysó. 13 spor í fót. (Ath: 13! Gat auðvitað ekki verið 12 eða 14 heldur varð að vera lucky thirteen! ) Ég verð fötluð í minnst 2 vikur, vonandi ekki þörf á lýtaaðgerð. Blóm og kransar afþakkaðir. Peace out; Heðlan
Comment ( 7 )
24. október 2005
24. október 2005 | 23:13
Innilegustu hamingjuóskir í tilefni dagsins femínistar nær og fjær. Það voru fimmtíu þúsund manns í bænum í dag. Það er allavega eitthvað. Bestu, Hildur.
Comment ( 3 )
Gísli Marteinn.
22. október 2005 | 17:58
Í kvöld er ég, af einhverjum ástæðum, að fara að hitta Gísla Martein og votta honum stuðning með nærveru minni. Hugsanlega mun ég taka í hendina á honum. Hugsanlega (mjög líklega) mun hann brosa strákslega til mín. Af hverju? Af hverju ætti nokkur maður að vilja þetta? Akkúru gerir hann þetta? (Sbr. rassálfana í kvikmyndinni um Ronju ræningjadóttur.) Þessar ótilgreindu "einhverjar ástæður" varpa kannski skýru og nýju ljósi á málið: Ástæðan er frítt áfengi. Og þar sem Gísli Marteinn á undir högg að sækja í skoðanakönnunum má gera ráð fyrir að þessi fundur verði sérlega hlaðinn góssi, að Gísli Marteinn verði sérlega rausnarlegur við stuðningsmenn sína, sem, þegar allt kemur til alls, eru að verja dýrmætum tíma sínum og atkvæðisrétti í hans þágu. Ég elska frítt áfengi. Frítt áfengi er með fallegri hlutum, ef til vill einungis yfirbugað af útvíkkuðum rassaborum (á kvenmönnum) og Chicago Town örbylgjupizzum. Ég er þunnur.
Comment ( 3 )
Jæja
13. október 2005 | 17:44
Best að koma þeim upplýsingum áfram að ég á alls ekki von á barni!!!!! Takk kærlega fyrir Haukur, þetta má bara alls ekki segja um fólk eins og mig sem er trúlofað og búin að vera í sambandi í nær 5 ár. Ég er búin að fá e-mail frá fólki erlendis og sms sem í stóð til hamingju, hvenær áttu von á þér. ÉG ER EKKI ÓLÉTT!!!!!!! Góða helgi (ég er komin í 4 daga helgarfrí)
Comment ( 8 )
THUNDA? THUNDA? THUNDERCATS!
5. október 2005 | 10:11
HELL YES! Ert þú, kæri vinur, þruma? Ert þú, góði félagi, köttur? Drekkur þú, elsku kunningi, bjór? Þú ert, ef mér skjátlast ekki, í blússandi ÞRUMUKATTARSTEMNINGU?! THUNDERCATS? Bjór? THUNDERCATS & bjór? Bjór & THUNDERCATS? Ó já. Goðheimar 10, 104 Rvík. Laugardaginn 8. okt n.k. Kl. alls ekki seinna en 20.30 Takk. Hlakka til að sjá þig. THUNDER, THUNDER, THUNDER, THUNDER, THUNDERCATS. HO!! THUNDER, THUNDER, THUNDER, THUNDERCATS!! kv;ThundaEðlan
Comment ( 11 )
Nýjar myndir
4. október 2005 | 22:40
Ég smellti inn nokkrum myndum úr sumarbústaðarferðinni núna um helgina (1.10.2005). Næst (ef það verður eitthvað næst) þegar við förum þá eru aðrir vinir reknir úr vinahópnum ef þeir ekki mæta. Tékkið á þessu. Þetta var snilld (frábær skemmtun).
Comment ( 8 )
Bofs.
4. október 2005 | 18:13
Ekki bofs? Jú, smá bofs. Lágt urr, en síðan verð ég góðlegur til augnanna og læt tunguna lafa, slefa ekki en anda nokkrum sinnum ótt og títt. Klóra mér áráttukennt bakvið eyrað, hleyp um íbúðina í svona mínútu, kem svo aftur. Mæni. "Voff," segi ég. "Voff," segi ég aftur. "Ekki gelta kisi minn," segir hún og klórar mér bakvið eyrað og strýkur mér síðan um skærappelsínugulan og svartröndóttan feldinn. Ég glefsa góðlátlega til hennar en ég er með of beittar tennur og ég finn blóðbragð upp í mér. Hún horfir á mig með samblöndu af vonbrigðum og hræðslu áður en hún snýr sér við og leggur á flótta. Sló mósjon: Ég hleyp á eftir henni, nálgast, kem nær, slæ létt aftan í hælinn á henni. Hún hleypur hægt á háum hælum. Hún dettur, hægt, hægt. Hratt núna: Stekk á hana, bít hana á barkann. Hún spriklar aðeins, síðan liggur hún kyrr. Engin hreyfing. Ég horfi á hana í smá stund, virði hana fyrir mér. Mér leiðist. Hún er friðsæl, gæti verið sofandi, fyrir utan blóðið. Ég andvarpa, sest að snæðingi. Ég borða hjartað á henni fyrst.
Comment ( 2 )
OASIS
2. október 2005 | 08:52
Eins og Úlfar hefur minnst á heimasíðu sinni þá fóru við á fokking Oasis tónleika í vikunni og bloody hell, djöfull voru þeir góðir. Mér og Úlla leið eins við værum aftur orðnir 16 ára og nýútskrifaðir úr Langó. Liam og Noel hafa aldrei verið eins sharp á ævinni og tóku hvern slagarann á fætur öðrum þannig að aðeins vantaði Gunna Pillu til að fullkomna kvöldið. Þeir sem að þekkja okkur Úlla, vita að þetta kvöld verður líklega aldrei toppað. Reyndar var mér hent út af tónleikunum þegar 2 lög voru eftir, en það er bara rokk and roll. Getið kíkt á myndir frá tónleikunum á www.margret.mis.is Later, Elvar Post scriptum; Fuck off
Comment ( 2 )
Vefsíðuraðl
29. september 2005 | 14:09
Ég á það til af og til að raðla mér vel fyrir framan tölvuna og skoða vefsíður, þá sérstaklega síður sem ég hef sjálfur puttast í. Af og til kíki ég á vefdagbók Margrétar þar sem hún er hressilega dugleg að setja inn myndir. Á myndum má sjá vini okkar Úlfar og Elginn en á milli þess myndir af Möggu með módel svipinn sinn og svo ljósa sem dökka útlendinga. Eins og flestir aðdáendur Elgsins vita kom hann heldur hárfagur heim en lét lokkana fjúka í sumar. Mér og öðrum stuðningsmönnum hans til mikillar lukku hefur hann greinilega ákveðið að safna aftur og sýnist mér meira að segja frændi hans Úlfar ætla að safna einnig áður en þeir koma heim í jólasteikina. Allt þetta eru upplýsingar sem ég aflaði mér með því að skoða vefsíður þeirra í útlöndum. Mæli með þeim svona 1 - 2 í viku (fyrir utan síðu Elgsins (enda gerði ég hana ekki) sem er uppfærð einu sinni í mánuði). Úlfar.mis.is Margrét.mis.is Elgurinn.blogspot.com Sumarbústaðarferð Minni fólk á sumarbústaðarferðina næsta laugardag (1. október) þar sem stuðið verður í hæsta gæðaflokki. Áhugasamir hafi samband við mig (Hjört).
Comment ( 4 )
Haukenn
26. september 2005 | 21:43
1. Annað atriðið á listanum hér fyrir neðan er, nota bene, gríðarlega skýrt dæmi um þetta þarna sem við ræddum, á svölum um nótt, þú veist. Við getum kallað þetta lapsus calami ef þú vilt. 2. Í tvo klukkutíma hef ég velt vöngum yfir því hvað þú getur hafa átt við með þessu með fýluna og sendiboðann. Nú skil ég. Og hef þetta að segja: Þú hefur rangt fyrir þér. Hitt er svo annað mál að einhver annar upplifði, réttilega, það sem þú hefur ásakað mig svo fjálglega, og nota bene ranglega, um. En það er baugsmál fyrir annan vettvang og verður rætt betur við annað tækifæri. Ergo, yfir sígarettu á næsta sameiginlega fylliríi, sub rosa og inter nos, þú veist hvað ég meina. 3. Hin nýja og óvænta stefna sem Baugsmálið hefur tekið er ekki óþolandi. (Takið eftir hvernig höfundur beitir tvöfaldri neitun til að leggja áherslu á mál sitt. Hér er um að ræða stílbragð sem notið hefur sérstakra vinsælda í svokölluðum leynilögreglusögum þar sem mikilvægt er að söguhetjan 'haldi kúlinu'.) Úlfar, ert þú ekki duglegur að fylgjast með æsispennandi atburðarás úr íslensku stjórnmála-, fjölmiðla- og viðskiptalífi í gegnum Internetið? 4. Já, vinir mínir nær og fjær; tempus fugit. Eða, fyrir hina minna menntuðu; tíminn flýgur. Um helgina mun ég flytja, enn eina ferðina. I’m a nowhere man. Ég er wayfaring stranger, colporteur, flökkufruma, wandering migrant traveller og alien farandsöngvari með hatt og staf. Enginn staður er heimili, heldur einungis hjálpartæki til lífs í frosthörkunum og harðri lífsbaráttunni. Staður þar sem ég get hengt hattinn minn og skolað af mér ferðarykið. 5. Djöfull er Sirrý í Fólkinu hot. Hún er alltaf svo tönuð. Ég fíla tanaðar stelpur og ríð þeim við hvert tækifæri. Svo sendi ég þær heim í strætó. Þær skipta mig engu máli. 6. Sjötta staðreyndin um mig: Ég er að æfa mig í að stæla þig.
Comment ( 6 )
Onnlæn leikir.
26. september 2005 | 18:47
Í tilefni af ambiwham leiknum hans Úlla hérna fyrir neðan, sem mér virðist að sé áhugaverður en óskiljanlegur, og þar af leiðandi tilvonandi uppgjöf minni gagnvart amabaslam, hyggst ég engu að síður uppfylla einhverjar af þeim skyldum sem ég hef í onnlæn leikjum. Það er að segja: Fyrirbærið "klukk" hefur tröllriðið netheimum undanfarið og þar sem að Hildur klukkaði mig um daginn ætla ég að vera ábyrg manneskja og...klukka. Fyrst vil ég segja: Fólk sem gerir ráð fyrir að allir viti hvað það er að tala um er hrokafullt. Úlfar er hrokafullur (sem er tæplega neitt nýtt) enda útskýrir hann ekki doublewham leikinn sinn, og Hildur talaði fjálglega um klukkun á síðunni sinni án þess að útskýra nokkurn tímann hvað í ósköpunum hún var að tala um. Ergo: Eftir að þú ert klukkaður verðurðu að skrifa fimm (5) staðreyndir um sjálfan þig og birta þær á internetinu. Hins vegar ætti varla að þurfa að minnast á að þessar staðreyndir eiga að sjálfsögðu að vera óþægilegar og helst töluvert dúbíus, en þetta virðist ekki almennur sannleikur. Sjá til dæmis muninn á klukki Hildar Lilljendall Rassaboru (blog.central.is/rassabora) og Margrétar trófí væf Theódóru (www.margret.mis.is). Lillyendaal viðurkennir til dæmis að hún sé rasisti og að hún gangi um með smokk í veskinu en Teodohra talar um að hún sé "með pínulítið stórt skap." Ég held að þessi samanburður á þeim sé meinlaus, enda eru þær fínar vinkonur, plús að Hildur er hvort sem er fúl út í mig en ég var sendiboðinn sem hún skaut. Ipso facto: Klukkun er töluvert hressilegri ef þú ert hreinskilinn, bæði við sjálfa(n) þig og aðra. Semsagt: 1. Ég er með blæti fyrir stelpum með skakkar og/eða skrítnar tennur. 2. Það eru svona níu mánuðir síðan ég svaf hjá stelpu og meinti eitthvað með því, það er að segja einhverjar tilfinningar komu við sögu eða bara almenn væntumþykja. Ergo: Ég hef komið illa fram. Iðrun mín er fölsk og óekta. 3. Mér finnst gaman að bíta stelpur. 4. Ég er ótillitssamur, sjálfselskur og latur. 5. Ég er með of stóran haus.
Comment ( 8 )
"Maður er aldrei heppnari en þegar maður leggur sig fram" - J. Nicklaus
23. september 2005 | 22:10
Hvernig líður þeim sem líður ekki vel? Það eru margir sem virðast vera dæmdir til að mistakast í lífinu og komast aldrei í kynni við lukkudísirnar. Hvernig kemst maður í gegnum daginn ef maður hefur enga von; ef maður veit að morgundagurinn verður aldrei betri en dagurinn í dag? Þetta er einmitt kjarni málsins: "Að vita" er afstætt. T.d. "veit ég" að mamma mín elskar mig en samt "veit ég" það ekki alveg 100%. Ég "veit" að Bjarni er karlmaður. Mannshugurinn er dýpri en geimurinn. Það er sjálfstraustið sem fleytir manni áfram. Ef við segjum við okkur sjálf: "Ég veit að ég get þetta", þá getum við það. Af hverju? Út af Guði, hann heyrir í okkur. Ef við segjum: "Þetta er ómögulegt", þá segir hann bara "Jæja, ok" en ef við höfum trú á okkur, þá segir hann "Það var laglegt!" Í tilefni af þessum hugleiðingum ætla ég að hleypa af stokkunum lítilli Ambigram-keppni. Skilaboð keppninar eru: "We know you´re out there, but that´s life ("Við vitum af ykkur, en svona er lífið.") Rásmerki keppninar er ambigram af nafninu Haukur, hannað af sjálfum mér. Fólki er frjálst að taka þátt, en það má líka skrá sig og svo hætta við. Athugið að það er oft gagnlegt að skipta úr stórum stöfum í litla (t.d. er litla h eins og litla y hornalínuspeglað), svo ekki gefast strax upp. Smellið hér (ég kann ekki að setja myndir beint inn í frétt): Ambigram af "Haukur" Fyrsta nafnið í keppninni er "Styrmir" (mjög erfitt). Skilafrestur rennur út á miðnætti á fimmtudaginn (annað hvort að senda mér email eða setja ambigramið upp á þessari síðu). Gangi ykkur vel. (Þessi frétt er auglýsing, hluti af markaðssetningu ulfar.mis.is)
Comment ( 2 )
Miðvikudagur.
15. september 2005 | 19:18
Í gær gerði ég fjögurhundruð abdominal crunches og hundrað og fimmtíu push-ups. Því næst sleppti ég öllum tímum í Háskólanum og fór í sund og synti kílómeter áður en ég vann í Taninu í einn og hálfan klukkutíma. Gufubað í kortér til að svitna klórnum og almennum óhreinindum eins og dauðum húðfrumum og slíku úr húðinni, strax þar á eftir sturta. Reyndar ein mínúta inni á klósetti fyrir sturtu til að fá blóð í hann. Í sturtunni notaði ég Honey Lifestream Biogenic Aloe Vera Body Gel á líkamann, síðan Body Shop Deep Pore Exfoliator á andlitið. Ég nota oftast Vidal Sassoon Sjampó, og sú var einmitt raunin í gær, því mér finnst Vidal Sassoon Sjampó losa betur um óhreinindi í hárrótunum en önnur sjampó, auk þess sem sérhönnuð vítamínformúla þess styrkir og nærir hárið og gefur því betri fyllingu. Það kemur einnig í veg fyrir að hárið virðist líflaust og flatt, en það getur látið þig virðast eldri. Eftir að hafa þurrkað mér með Ralph Lauren handklæði (14.000 krónur í Ralph Lauren búðinni) stóð ég nakinn fyrir framan spegil í fimm mínútur og spennti vöðvana og lagaði á mér hárið. Að endingu brosti ég framan í spegilinn áður en ég hófst handa við að pakka Tommy Hilfiger sundskýlunni, Ralph Lauren handklæðinu og snyrtivörunum haganlega ofan í Jean Paul Gaultier karlmannstösku sem ég verslaði á Spáni. Ég gerði andartaks hlé á haganlegri pökkuninni þegar ég rakst á hjartað úr einhverri stelpu í Bónuspoka í hliðarhólfi í Jean Paul Gaultier töskunni. Ég leit í kringum mig og eftir að hafa gengið úr skugga um að búningsklefinn væri tómur fékk ég mér bita af hjartanu. Það var ekki sérstaklega gott á bragðið, og eftir að hafa kyngt hráu og blóðugu kjötinu varð mér eilítið óglatt og ég henti afgangnum af hjartanu í ruslið. Miðvikudagar eru casual dagar hjá mér, en í gær var ég í Diesel gallabuxum með gömlu leðurbelti frá afa mínum, DKNY skyrtu (ekkert bindi sbr. miðvikudagur) og Bianco skóm.
Comment ( 14 )
Fílar.
12. september 2005 | 15:26
Var á hægu rölti upp skuggalegt húsasund í miðbænum á síðkvöldi þegar ég rakst á fíl. Af einhverjum ástæðum var fíllinn svolítið mikið eins og maður með gráa húð, í jakkafötum og síðan frekar stórt fílshöfuð á öxlunum. Ef þið hafið séð myndir af indverska guðinum með fílshausinn vitið þið kannski eitthvað hvað ég er að tala um. Ég bókstaflega rakst á hann: Ég var annarshugar og hann kom skyndilega út um hliðardyr og við skullum saman. Áreksturinn var ekki alvarlegur, en hann var óþægilegur. "Fyrirgefðu," sagði ég ósjálfrátt, en svo leit ég á hann og þá sagði ég: "U...Góða kvöldið." "Ekkert að afsaka," sagði fíllinnn örlítið nefmæltur á meðan hann dustaði jakkafötin sín, "maður er nú alltaf svolítið eins og naut í glervöruverslun, eða kannski nánar tiltekið postulínsbúð. Bölvaður klaufi eiginlega bara." "Já..." sagði ég. "Annars er kannski lán í óláni að ég rakst á þig," sagði fíllinn og hikaði síðan aðeins. Andvarpaði svo þungt í gegnum ranann og sagði: "Ég man nefnilega að þú skrifaðir eitt sinn grein um hvort að Skúlinn hyrfi inn í eilífðina eins og óbreytanleg perla." "U...ja, eitthvað svoleiðis kannski," sagði ég feimnislega og hugsaði með mér að þetta væri frekar háfleygur fíll. "Skúlinn, Flákinn, ég..." "Hlustar þú á Flákann?" sagði ég hissa en áttaði mig um leið á að ég hafði gripið fram í fyrir honum. "A...fyrirgefðu, haltu áfram." Fíllinn ræskti sig, sveiflaði rananum letilega eins og til að gefa til kynna að þetta væri allt í lagi. Eyrun á honum blöktu í kvöldgolunni. "Auðvitað hlusta ég á Flákann. Hef bara ekki haft tíma til að segja ykkur hvað mér finnst hann skemmtilegur. En það sem ég ætlaði að segja..." hér gerði fíllinn smá hlé á máli sínu og ræskti sig svo. "Skúlinn, Flákinn, ég man og ég veit að þú manst þá tíma þegar þeir, ásamt öðrum þáttum, eigindum, tvinnuðust saman eins og safaríkar rætur til að mynda lótusblóm sem iðaði af lífi." "Já..." sagði ég. Nú gerðist fílinn enn alvarlegri. "Ég hef lifað lengi og séð margt. Og ég man það allt. Og ef, eins og mig grunar, tími lótusblómsins er liðinn, er ekkert sem þú getur gert í því." Og hann lagði hendina (hramminn?) á öxlina á mér. Hún var þung. Og þá braust tunglið skyndilega fram undan skýjum og baðaði okkur í undarlegri og annarlegri birtu. Og þegar ég horfði á hann fannst mér eitthvað mjög dularfullt við hann, og í eitt andartak fannst mér hann ofsalega gervilegur, fannst ég grilla í festingar eða rennilás á hálsinum á honum, en jafnskjótt varð mér litið á ranann á honum sem teygðist upp og klóraði honum í eyranu, og ég hugsaði, "Ekta." Hann var ennþá með hendina á sér á öxlinni á mér og nú leit hann djúpt í augun á mér, og mér fannst, ótrúlegt en satt, að hann væri næstum því brosandi þegar hann sagði: "Can´t fight the moonlight." Og ég hugsaði með mér: "Já, lagið úr Coyote Ugly, með henni, hvað hét hún aftur." Svo gerðist eitthvað sem ég man ekki.
Comment ( 2 )
Fílantrópía.
7. september 2005 | 18:24
Í fílantrópískri fjarveru Flákans hefur nokkuð verið um að fólk komi upp að mér á götum úti og spyrji feimnislega, andaktugt og klökkt: "Hvar er Flákinn?" Þá brosi ég undantekningarlítið föðurlega og segi næstum því alltaf: "Hann er í dái. Eða það sem sumir kalla kóma." "En þú sagðir að hann kæmi í síðustu viku," segir fólk þá, töluvert örvæntingarfullt. "Ég er ekki læknir," segi ég þá oft, "þó að ég tæki mig vissulega vel út í hvítum slopp." "Já, það er rétt," segir fólk og það lifnar aðeins yfir því. "Það sem þið verðið að skilja," segi ég og hnykkla augabrúnirnar gáfulega á meðan hátt ennið krumpast aðeins, "er að læknisfræðin eru ekki nákvæm vísindi. Við vitum minna um heilann en dýpstu úthöf, geiminn jafnvel." "Já...en af hverju sagðirðu þá að hann kæmi í síðustu viku?" Og ég hugsa alltaf um að ég vildi að ég væri með gleraugu þegar ég segi: "Það var til að gefa ykkur von."
Comment ( 3 )
Há!
2. september 2005 | 15:43
Mæli með myndum sem komnar eru inn. Smelltu hér.
Comment ( 7 )
Tölvupóstur sem ég sendi Jorden vini mínum frá Madríd.
2. september 2005 | 13:26
Fucking shit! What the HELL is wrong with me? Why the FUCK haven´t I written to you before? Have I deteriorated to the level of senseless, wild, brutal animals, unable to communicate and not defecate whenever and wherever they (I) feel like? The short answer to that question would be: "Yes." You see, being single in the hot and humid Icelandic summer (...) has affected me in several extensive ways, most notably that my lifestyle has taken a radical downwards plunge, spinning and gyrating towards the bottom. In other words: My alcohol consumption and sexual interactions (with other women than Helga, the love of my life, that is) have increased dramatically, leading to a direct decrease in memory capacity and the capability for intellectual communication (see above). This substance abuse and degenerated mode of life, are, unfortunately, my dear Jorden, what immediately springs to mind when I wonder what news to tell you about myself. Still, there are other tidbits I could throw your way, some other scraps to feed you... Helga and I maintain are a very passionate, very friendly relationship, which, unfortunately, does not involve any sex at all. She has a new boyfriend and he is a bloody...well. Life is all about change, you know. I am happy with this development, I have met him and he is...nice. This summer I have been working with children, going swimming with them and taking them to icecream factories to "check them out." Despite this, I am not fat, and in fact my body is muscular and well defined. All this chilling outside (this sentence, at least it´s beginning, has a double meaning) has furthermore left me with a very deep and rich tan. Very evenly tanned, I am. I hope this information about my employment has left you feeling satisfied. Yes. Fall is coming, my fall from grace, and the season thing. I´m going to the university to finish my degree, which will happen somewhere around the new year, drink a lot, sleep around, and then...what? The future is a blur, a shapeless mass before me, as I prowl through the undergrowth, growling senselessly, defecating regularly. I feel much better now. We should do this more often. Ta-ta Haukur.
Comment ( 1 )
Hið óumflýjanlega uppgjör.
29. ágúst 2005 | 16:00
Síðasta helgi sumarsins, þessi þáttaskil, hið óumflýjanlega uppgjör, fór að mestu leyti vel fram. Þó undanskil ég ákveðið tímabil á föstudagsnóttinni auk sunnudagseftirmiðdagsins þar sem ég gerðist sérdeilis kjánalegur og tók strætó heim til mín, með stírur í augunum, vel sjúskaður ennþá í jakkafötunum sem ég var í kvöldið áður. Kvöldið áður? Kvöldið áður fór fram í einhverri áreynslulausustu og yndislegustu gleði sem fjöruð hefur verið, og þó víða væri leitað. Feis á þá sem voru ekki þar og... ...Skyndilega sýp ég hveljur og stari á tölvuskjáinn. Hvað í andskotanum er ég að gera, hvad for helvede er ég að reyna? Er ég að reyna að gera upp helgina, hið óumflýjanlega uppgjör, á merkingarbæran og samhangandi hátt? Hvaða vitleysa er þetta? Er ég að missa það? Ég strýk lófanum örvæntingarfullt yfir ennið á mér, í öngum mínum, og hann kemur blautur til baka. Varirnar á mér herpast saman, eins og ósjálfrátt, og ég segi, hugsanlega við tómt og sálarlaust húsið: "Þetta er ekki gott." Fyrir utan það hvað þetta er mikið stílbrot. Ég hef aldrei rætt neitt málefnalegt á málefnalegan hátt í skrifum mínum, hvorki hér né annarsstaðar, og mér virðist enda morgunljóst að slíkt væri helber og alger firra. Ergo, svo að: ..."Ja, maður er nú frá Austurlandinu. Egilsstöðum," segir Gísli og það er einhver furðulegur svipur á andlitinu á honum. Við erum, aldrei þessu vant, í röðinni á Ólíver. Við erum báðir í jakkafötum. "Og hvað gerirðu?" spyr ljóshærða stelpan og horfir (aldrei þessu fokkíng vant) aðdáunaraugum á Gísla. "Ég vinn á gröfu. Já já, maður er á gröfunni, er svo í frí þessa helgi og ákvað að skella mér á mölina," segir Gísli. Skyndilega snýr stúlkan sér að mér og segir: "Ert þú líka frá Egilsstöðum?" "Nei, ég er frá Ísafirði," svara ég áreynslulaust, "en ég er kannski, aldrei þessu vant, landsbyggðarpakk sem þú kannast við." "Nú, hvað gerir þú?" spyr stúlkan, en sveiflar hárinu um leið og gjóar augunum á Gísla. "Ég er Eiríkur Örn Norðdahl og ég er skáld," svara ég. Við þetta tilsvar mitt er eins og heimurinn stöðvist andartak, masið í röðinni verður að fjarlægu hvískri, áður en stúlkan framkvæmir aðra hálssveiflu, rykkir í raun hálsinum til, lítur á mig galopnum augum og hrópar: "Ertu Eiríkur Örn Norðdahl!" En svo kiprar hún augun, lítur tortryggin á mig og hnippir í vinkonu sína, bendir á mig og lýsir skeptísk yfir: "Þetta er Eiríkur Örn Norðdahl." "Já, það er rétt," segi ég kokhraustur, og segi svo: "Þú hefur kannski lesið bók sem kom út eftir mig, Hugsjónadrusluna. Annars skrifa ég líka ljóð og pistla fyrir Ríkisútvarpið." Við þessi orð mín galopnar stúlkan augun aftur, tortryggnin hverfur úr augunum á henni og einhver annarskonar glampi birtist í staðinn. Hún grípur þéttingsfast um hendina á mér og hrópar: "Ég las bókina þína og mér fannst hún æðisleg!" "Ja, takk fyrir það," sagði ég, hnykklaði svo augabrýrnar og sagði: "Mér langaði [sic] að búa til póstmóderníska rússíbanaferð..." ...Millibil: Ef til vill vita alls ekki alveg allir lesendur þessarar síðu hver Eiríkur Örn Norðdahl er. Ergo: Hann er raunverulegt ungt og h8 skáld sem býr á Ísafirði, og ég hef verið í partíi með honum en aldrei yrt á hann. En hann er ekki, held ég að ég geti fullyrt, landsfrægur, í það minnsta (og þetta er sagt án hroka og án þess að verið sé að ýja að neinu) gæti ég alveg trúað að hinn almenni neytandi viti ekki hver hann er. En kannski er það rangt...í það minnsta hitti ég, í röðinni á Ólíver af öllum stöðum (hefði ekki púllað þetta í röðinni á Sirkus...eða Næsta Bar...) eldh8an aðdáanda. En hinsvegar... ...Var nú svo komið að mér var hætt að lítast á blikuna. Þótti mér stúlkan vera að færa sig upp á skaftið á meðan röðin hreyfðist ekki og hið óumflýjanlega uppgjör virtist nálgast óðfluga. Ég ákvað því að beina athygli hennar aftur að hinu upphaflega viðfangi. Ég greip því í öxlina á henni og hálfsneri henni að Gísla og sagði: "En nóg um mig. Þetta er æskuvinur minn, Gísli gröfumaður." Og þarna var ég næstum því farin að hlæja. Hún leit á Gísla eitt andartak, sneri sér svo að mér og sagði: "Já, ég veit. En heyrðu Eiríkur, ætlarðu að gefa eitthvað út fyrir jólin?" "Það eru stórir hlutir framundan," svaraði ég dularfullur, eins og véfrétt. Ég var algerlega hugmyndalaus. Hugmyndamælirinn sýndi tóman tank. Hún færir sig nær. "Hjá stóru forlagi?" "Einu af því stærsta," svarar Eiríkur, véfréttin. Hún kemur nær. Nálægt núna. Hún hálf-hvíslar: "Geturðu sagt mér eitthvað um hvað bókin er?" Ég horfi í augun á henni og segi: "Ég er í jakkafötum."
Comment ( 14 )
Matseðill fyrir árshátíð
26. ágúst 2005 | 10:40
Forfjörréttur Myntumareneruð smálúða með rauðlauks-brandy “Vinagrette” (Danskt Fjörefni) ásamt framandi og skemmtilegu tómat “gazpachio” (Uppáhaldsréttur Ronalds Regan). Millimálafjörréttur Strawberry-fields-forever a.k.a jarðaberja “Granít” . Aðalréttur Lambahryggvöðvi með “rösti” (ryðguðum kartöflum), gulrótar “battone” (vel tönuð) og villisveppa sósu. Eftirréttur Volg súkkulaðimús með berja “compote” (fjörsulta) og “cream angle” (ákveðinn rjómavinkill).
Comment ( 7 )
Skúlaskemmtun 2005
24. ágúst 2005 | 21:19
Eins og þið, vinir góðir, hafið tekið eftir þá er sumarið á enda. Það er því við hæfi að slá botninn rækilega í þetta sumar með Skúlaskemmtun 2005. Eins og vanalega verður hún haldin í Sæviðarsundinu en að þessu sinni verður skemmtunin með einfaldara móti. Við ætlum, þess í stað, að leggja mikið upp úr því að fólk verði fínt til fara (lesist: Gala-klæðnaður áskilinn). Boðið verður upp á fordrykk og kvöldverð. Fólk sér svo sjálft um þær veigar sem það vill drekka eftir mat en það er mjög vel séð að fólk komi með og drekki léttvín, kokteila, snappsa og brennd vín þetta kvöld. Verðmiðinn á svona kvöldi er kr. 3.500,- Þar sem við þurfum að vita hversu mikinn mat á að kaupa þá ætla ég að biðja fólk um að skrá sig í "Commentin". Best að leggja upphæðina inn á eftirfarandi reikning: bnr. 515-26-290382 kt. 290381-3989 Nefndin
Comment ( 12 )
Hremmingar Flákans, part 2.
24. ágúst 2005 | 18:41
Rétt eins og persónurnar sem hann inniheldur lendir Flákinn sjálfur í ævintýrum, hremmingum. Akkúrat núna liggur hann, er hann í dauðadái á gjörgæsludeild með kúlu í hausnum. (Allir að öskra eins og Zac de la Roca inni í hausnum á sér: "Bullet to the head! Bullet to the head!) "Hann andar," segir læknirinn mikilúðlegur á svipinn þar sem hann stendur yfir honum í gríðarhvítum slopp í yfirlýstu spítalaherbergi. "En ekki mikið meira en það." Kvenkyns aðdáendur Flákans bresta í grát. Ein þeirra grípur í stóra og karlmannlega hönd hans og hvíslar með tárin í augunum: "Komdu aftur til okkar. We need you. I need you." Hafiði séð sápuóperur? Auðvitað hafiði gert það. Ergo, þið vitið að karakterinn í dauðadáinu vaknar alltaf aftur á endanum, fílefldur. Eina spennan í kringum það er hvenær. Og ég get sosum upplýst að það verður í næstu viku.
Comment ( 1 )
Hálfleikur.
22. ágúst 2005 | 17:37
Ég er aldrei vangefinn, en á dögum sem þessum finnst mér ég vera hálfgefinn, ekki (þó það fari auðvitað eftir því hvernig litið er á það) hálfviti, og aðallega kannski bara uppgefinn. "Mér finnst ég hvorki heill né hálfur maður" segir í tregafullu dægurlagi, en mér finnst ég einmitt ekki heill heldur akkúrat hálfur maður, í fjarskanum sé ég glitta í eitthvað ofsalegt pótentsjal sem er engu að síður algerlega handan og utan við allt sem ég get áorkað eða átt. Það er á svona dögum sem maður leggur í angistarfulla sjálfsskoðun, tekur líf sitt til gagngerrar endurskoðunar, eða í það minnsta umhugsunar, og horfir á sjálfan sig í spegli í svona klukkutíma. Reyndar horfi ég mikið á mig í spegli almennt, og á hverjum degi, en í þessu tilfelli er ég að tala um að horfa í augun á sjálfum mér, en ekki á hárið á mér, til að reyna að koma auga á minn innsta kjarna, ef þið skiljið hvað ég meina. Það er á svona dögum og þannig stundum sem að spegilmyndin brosir blíðlega og segir: "Kannski að þig vanti bara betri helminginn?" Og ég er eins og skugginn af sjálfum mér þegar ég horfi fast á móti og hálf-fnæsi: "Nei."
Comment ( 3 )
(Mig hefur alltaf langað að nefna pistil) tími og rúm.
18. ágúst 2005 | 18:09
En vegna óviðráðanlegra og eilítið tragískra aðstæðna í tíma og rúmi, og veru hluta og manneskja innan þessara framannefndu eiginda, er Flákinn fjarverandi þessa vikuna. Huggið ykkur við (reynið að hugga ykkur við) að hann snýr tvíefldur til baka í næsta tímaskeiði sem við nefnum viku. Vika? Hvað er vika? Hvernig mælum við þessar tímaeiningar? Út frá hvaða viðmiðum göngum við? Og er hægt að mæla tíma, þennan fjórvíddaða glaumgosa, yfirhöfuð? Hana. Hugleiðið þetta þar til tíminn hefur liðið (eða ekki liðið) og endurkoma Flákans er orðinn raunveruleiki. Raunveruleiki? Reynið að lifa vel þangað til. Til?
Comment ( 3 )
"there are no "safe" tans.."
18. ágúst 2005 | 11:03
says Scott Guenthner, M.D., of the Dermatology Center of Indiana, Plainfield Medical Center. When a tan is produced by melanocytes in the skin, that means your skin has been damaged," he said. You can have fun in the sun, but Guenthner said you're going to pay for it 10 or 20 years down the road. The instance of melanoma, a deadly form of skin cancer, is increasing at alarming rates, according to Guenthner He said about 8,000 Americans die from melanoma each year — that's one person every hour. One in five people in the United States will develop some form of skin cancer. Guenthner said both natural sun rays and tanning bed rays are equally dangerous to the skin — although tanning beds have more UVA rays rather than UVB rays that cause burning. He noted that people have a false sense of security because they can usually avoid burning their skin in a tanning bed. But because they are closer to UVA rays than in the natural outdoors, premature skin aging and skin cancer can result. Dermatologists say sunscreen should be applied to dry skin and even under clothing layers about 20-30 minutes before exposure. UV radiation can penetrate many types of clothing material. Sunscreen should be reapplied after swimming and heavy perspiring. It also loses its effectiveness after 80 minutes in the sun. Þar hefuru það Haukur minn. Brúnkuþráhyggja þín er banvæn. Og það sem meira er virkar þessi sjúkdómur mjög svipað og átröskun, einkennin eru farin að láta á sér kræla hjá Hauki. Við könnumst öll við að anorexiusjúklingurinn sem er grindhoraður kvarti undan aukakílóum. Það sama á við um brúnkuþráhyggjusjúklinginn. Hann verður brúnni og brúnni, eða rauður, einsog í flestum tilfellum Íslendinga, en sér það ekki sjálfur, finnst hann alltaf vera of hvítur. Svo snýst þetta upp í sjúklega keppni við alla í kring, stanslausa viðmiðun, sbr. grein Hauks á undan. Góðan bata.
Comment ( 5 )
Tankóngurinn fellur.
17. ágúst 2005 | 19:20
Var úti allan gærdaginn og nokkuð af deginum í dag og það hefur rignt hundum og köttum, úr fötu, froskum, ásamt því að nokkuð hefur verið um kára, gusti og fokkíng rok. Ergo: Ekkert Tan. Þetta er ekki gott. Töluvert verra er hins vegar að að á meðan ég húki í vosbúð meðfram vindbörðum ströndum þessa eyjaskers á norðurhjara flatmagar fokkíng Hjössi í bongógourmetbongótani á Spáni. Manndrullan sendi mér svo einmitt sms um daginn: "Eg var ad klara einn ískaldan San Miguel í dundrandi 30+ hita." Þetta sendi mannfýlan klukkan 12:33. Á nákvæmlega sama tíma sat ég einmitt króklopinn niðri í fjöru (Fjöruferð! Húrra!) og reyndi að bölva helvítinu en gat það ekki vegna þess að varirnar á mér voru of hrímaðar. Ég svaraði ekki þessum skilaboðum. Þetta er samt ekki spurning um kuldann. Aðalmálið er auðvitað að á meðan vosbúðin sýgur úr mér Tanið sem ég hef eytt blóði svita tárum og miklum tíma í tottar Hjössi í sig eitthvað helvítis blabla tan. Ég meina maðurinn fór með foreldrum sínum til útlanda. Hann hefur ekkert, nákvæmlega ekki neitt betra að gera en að rottutana sig eins og rottan sem hann er. Plús að hann er öfundsjúkur. Ég er og hef verið óumdeildur Tankóngur í sumar og hr. fullkominnégverðaðverabesturíöllu hefur oft litið á mig með reiði og heift í augunum og sagt: "Djöfull ertu brúnn." Þeir tímar eru liðnir. Tankóngurinn fellur, og Hjörtur á eftir að klæðast hvítu og einungis hvítu í mánuð eftir að hann kemur heim, og Tanið mitt, þetta glæsilega og hárbeitta vopn, verður ryðgað og bitlaust og fellur í gleymsku. Það allra versta er samt að Hjörtur var góður vinur minn sem á eftir að koma ógeðisbrúnn heim og líta geðveikt vel út, en ég á ekki eftir að samgleðjast honum, á meira segja eftir að elska hann töluvert minna en ég gerði, og þegar hóruunginn stendur fyrir framan mig, í hvíta dressinu sínu og spyr hjössi feiti: "Er ég ekki tanaður?" þá á ég ekki eftir að ráða við mig og segja Haukur: "Já, er þetta svona hórutan?" hjössi feiti: "Ha?" Haukur: "Hórutan sagði ég. Slakaðu svo aðeins á brúnkukreminu félagi."
Comment ( 2 )
Just let go.
14. ágúst 2005 | 21:58
Á svölunum hjá fyrrverandi ástkonu minni stend ég með sígarettu í annarri hendinni og viskí í hinni og Benni Klikk er fyrir framan mig og Benni Klikk, hann segir, "Þú ert greinilega ennþá hrifin af henni," segir "þú ert greinilega ekki búinn að sleppa takinu," segir, höndin á öxlinni á mér: "Þú þarft að sleppa." Ég horfi á Benna, ég er að horfa á hárið á honum meðan hann er að segja þetta, og ég er að hugsa um að hárið á honum sé frekar flott, en svo horfi ég á bringuna á honum og sé (aftur) að hann er í sömu skyrtu, sömu fötum reyndar og hann var á í bíóinu í gær og þetta lætur mig virða hann minna. Engu að síður situr þessi athugasemd Benna í mér, ég hef tautað "Víst er ég búinn að sleppa" nokkrum sinnum undanfarna daga og fullvissað sjálfan mig að þó að ég hafi girnst fyrrverandi ástkonu mína þegar ég sá hana síðast, sama kvöld og um ræðir reyndar, séu einfaldar og lífeðlisfræðilegar skýringar á því. Eða hvað? Ergo: The Big Breakup is behind you and your old flame is presumably purged from your life. You’re dating again, but why haven’t you met anyone worth a leg wax? You’re vibrant, attractive and thoughtful. Why aren’t you clicking with anyone? Um, hello, you’re not over your ex! Your friends can see it—and your dates probably sense it, too. The only one who doesn’t get it is you! “We often don’t see that we are not ready [to date again] because we’re trying to be strong and protect ourselves,” says Gilda Carle, Ph.D., author of Don’t Bet on the Prince! How to Have the Man You Want By Betting On Yourself. “Women want immediate gratification to heal wounds, so now that guy X is gone, bring on guy Z.” Getting involved with someone new only works if your ex is out of your system. So how do you know you’re emotionally prepped to take a chance on love? These guidelines will help gauge your dating ability. You’re ready if: 1. His name is no longer part of your lexicon. “You need to talk about your ex to process the breakup and exorcise him from your mind,” says Rhonda Findling, author of Don’t Call That Man: A Survival Guide to Letting Go. “But if you still make references to him months down the line, you’re still preoccupied.” That goes for praising him and badmouthing him. 2. You’ve erased all signs of him. Any reminder, no matter how cute or fuzzy, will let the relationship specter haunt you. Take those photos, the stuffed monkey, and the cheap necklace and hide them in the back of the closet. Even less obvious bits of the past can keep you from moving forward. “I deleted his number from my cell because it came right before my mom’s so I saw his name all the time,” says Carla, 28, of New York City. “Then I got rid all the voicemails I had saved.” 3. Reminders of him don’t cause pain. Some things you can’t put up in the closet. Whether it’s the song you danced to when “I love you” was first uttered or hearing someone order his favorite sandwich in a deli, you should no longer get weepy. Lots of people like roast beef on rye. It’s okay if you’re prompted to remember him briefly, but sad thoughts should not prevail. 4. He has a new girlfriend—and you’re happy about that. “I heard my ex was seeing someone new and I was jealous at first,” says Marie, 29, of San Diego, California. “It was only when I stopped feeling sick to my stomach that I knew I was 100 percent over him.” When you feel genuinely happy that he has moved on, it’s time for you to do the same. 5. You stop comparing new men to your ex. “You can blame it on lack of chemistry, but if you aren’t ready to start a new relationship, you’ll come up with any excuse for why the date was bad,” says Findling. You are over him when you can peg a bad date as just that — bad — and not blame the guy for failing to live up to your ex. 6. Having the weekend to yourself feels fine. When your other half is gone, being alone feels dreadful. How can you get through that unstructured time without that special someone by your side? But eventually that anxious outlook fades. “Weekends were always for couple time, so it was hard to be single on Sundays,” says Linda, 32, of Englewood, New Jersey. “Then one day I woke up and was so relieved that I could enjoy some peace and quiet.” Once being solo is as appealing as being a duo, you’ll have better luck finding another (better-suited) partner. Not over him yet? Three tricks to get you on track 1. Think negative thoughts. Women have a tendency to remember only the good parts. To edge closer to your “I’m so over him” status, remind yourself of all the things you couldn’t stand (Why couldn’t he shut up during movies?). Even better, ask your friends to remind you. They’ll probably have plenty of ammo. 2. Get your new support system going. Got a new job offer? The ex may be the first one to pop into your head to call for advice, but don’t—call your sister instead. Rent going up again? Complain to a coworker. You need to reprogram who you turn to for support and advice so your brain can really erase his presence. 3. Dream up your fantasy man. We all think about what we (or he) could have done differently to make the relationship work. But rather than harping on “what if’s,” make a list of your top five dreamy characteristics in a future boyfriend. And share them the next time you’re out with the girls. Who knows? Maybe they’ve got just the guy for you.
Comment ( 7 )
Bóbó mælir með um helgina
12. ágúst 2005 | 11:51
Ef að fólk ætlar að taka það rólega yfir helgina og grafa sig niður í sófann yfir sjónvarpinu þá vil ég endilega tryggja það að þau geri það yfir réttu bíómyndunum. Eftirfarandi myndir hafa fengið gæðastimpil frá Bóbó. Í kvöld mæli ég með City Of Ghosts á stöð 2 kl 22:20 þar leikur Matt Dillon aðalhlutverkið og leikstýrir frekar óvenjulegri en áhugaverðri mynd um svikahrapp sem fer til Kambódíu til að innheimta sinn hlut í svindli. Einnig er vert að minnast á Hulk á bíórásinni kl 22. Með betri comicbookmyndum undanfarna ára í traustum höndum Ang Lee. Á laugardaginn ber fyrst að nefna Dazed And Confused sem er sýnd á Stöð 2 kl 20:10. Þetta er bara brilliant mynd sem fjallar um síðasta skóladaginn hjá nokkrum nemendum í high school. Móðir allra stonermynda. Gaman að sjá Matthew McConaughey í sínu fyrsta hlutverki. Man!! Á Rúv er áströlsk grínmynd sem heitir The Dish. Þessi mynd kemur skemmtilega á óvart og fjallar um smábæ sem þarf að aðstoða við tunglendinguna með litlum útvarpssendi bæjarinns. Einnig er á Rúv myndin Primal Fear með hinum kyngimagnaða Edward Norton í sínu fyrsta hlutverki, sem hann var tilnefndur fyrir Nota Bene. Brilliant þriller með gott twist í endann. Á stöð 2 er Monster á dagskrá kl 21:50 og þar fer Charlize Theron á kostum sem fjöldamorðingi. Magnað að sjá þessa gyðju breytast svona svakalega. Svo í endann er smá testasterón á Bíórásinni kl 22 en þá er sýnd þriðja myndin í Terminator seríunni, sem er í miklu uppáhaldi hjá Bóbó. Góða skemmtun um helgina yfir kassanum. Ef ykkur líst ekkert á þessar myndir þá má allveg eins skreppa í bíó og fara á Wedding Crashers, sem er hilarious.
Comment ( 4 )
4 the Love of God.
11. ágúst 2005 | 01:47
Hann er Katrín Jakobsdóttir. Hann er Hilmir Snær Guðnason. Hann er Ghandi. Hann er Elvis. Hann er 4. þáttur Flákans.
Comment ( 4 )
Saurblað, saurtexti.
10. ágúst 2005 | 14:57
Sit enn við tölvuna í vinnunni, og geri mest lítið. Núna rétt áðan sat ég líka hérna, nema að þá situr fólk í sófanum fyrir aftan mig, nánar tiltekið tvær feitar og ljótar stelpur sem ég vinn með að þessu sinni. Þær eru (athugið stílfærða meðferð tíða í grein þessari) reyndar líka mjög leiðinlegar, og trúaðar, og þær tala saman um Drottinn og einhverja kirkjufundi og trúaðan öryrkjaeiginmann annarar þeirra á meðan ég vafra stefnulaust um internetið og geri mér far um að hlusta ekki á þær. Muldrið í þeim rennur saman við gráan og þungbúinn himininn. En skyndilega bætist ný rödd í hópinn. Og ég heyri (ég hef mjög góða heyrn, til að vega upp á móti öðrum töpuðum skilningarvitum) að þetta er stelpa, og að hún er grönn og hress. Hönd mín stöðvast í lausu lofti yfir músinni og augu mín flökta, og ég íhuga að snúa mér við, en ég ákveð að það væri svolítið kjánalegt, of augljóst. Hönd mín grípur því næst þétt utan um músina og síðan svífa fingur mínir um lyklaborðið og stimpla inn www.balloonfetish.com og tíminn líður. Rödd hressu grönnu rennur saman við hinar. Þar til að skyndilega heyri ég hana segja: "Kúka kúka kúka." Ég hætti að gera allt sem ég var að gera (sem var ekki mikið) og reigi höfuðið og hlusta af áfergju. Og þá segir hún það aftur: "Kúka kúka kúka." Við svo búið stenst ég ekki mátið og sný mér og stólnum við í einni flæðandi og lipurlegri hreyfingu og sé jafnskjótt framan í hressu grönnu sem að ég hef aldrei séð áður og er jafnframt töluvert sæt. Og ég segi: "Hvað erum við að tala um hérna?" Sæta stelpan, hún segir, "Ég væri geðveikt til í að taka hægðalosandi og prófa hvernig það er að kúka bara rosalega mikið," hún segir, "kúka kúka kúka." Ég, ég segi "Neineineinei," segi "stelpur mega ekki tala um kúk, það gengur heldur ekki upp, þær kúka ekki einu sinni." Hún lítur á mig og brosir, "Kúkum bara fiðrildum," segir hún, sem er, merkilegt nokk, frasi sem ég hef heyrt oft áður frá stelpum. Hún, sæta stelpan, hún horfir á mig og segir: "Hverju kúkar þú?" Ég horfi á hana í smá stund og það er allur galsi farinn úr mér, allur leikur, og ég er eins einlægur og ég er fær um að vera þegar ég horfi til baka og segi: "Ég fæ alltaf samviskubit þegar ég kúka, eins og ég sé að gera eitthvað skítugt, eitthvað skelfilega rangt."
Comment ( 10 )